ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟ,

Της Νίνας Γεωργιάδου

Κράτησες τη ζωή σου,

ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα,

κάτω απ' το πλάγιασμα της βροχής

σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες, με τα φύλλα της οξιάς.

Καμιά φωτιά.

Στην κορυφή τους βραδιάζει.

.......

και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου

χρυσά' τ' άστρα του Κύκνου.

Κι εκείνο τ' άστρο. ο Αλδεβαράν...

......

Κράτησες τη ζωή σου. στ' αριστερό σου χέρι.

Μια γραμμή, μια χαρακιά στο γόνατο σου…

Ένας σπουδαίος άνθρωπος, ένας φυσικός θάνατος και μια μεγάλη απουσία.

Η πίκρα είναι στο ασυντρόφευτο ξόδι.

Του Γλέζου του έπρεπε μια κηδεία σαν του Παλαμά.

Και σε μας μια ευκαιρία, για τα αναγκαία συλλογικά δάκρυα. Λυτρωτικά και αποφασιστικά.