André Breton: Τα χρώματα της Ελευθερίας

«Δυστυχώς, δεν πιστεύω ότι μπορούμε να νικήσουμε χωρίς κόκκινες και μαύρες σημαίες. Αλλά θα πρέπει να τις καταστρέψουμε μετά».

Jean Genet, Paris, 1968

Πάνω από τα κεφάλια μας, τα παράθυρα που μοιάζουν με αεικίνητες σημαίες, συνέχιζαν να αγκαλιάζουν τον αέρα. Είχαν τις διαστάσεις εκείνων των κόκκινων υφασμάτινων σημαιών που στο Παρίσι πλαισιώνουν ορισμένα έργα αυτοκινητοδρόμων και από τις οποίες ξεχωρίζει, με μεγάλα μαύρα γράμματα, χωρισμένα με κουκκίδες, η επιγραφή «SADE», που με βάζει συχνά σε ονειροπόληση.

Η εξουσία πηγή σχεδόν όλων των κακών;

 

Ἡ δικαιοσύνη στὴν ἄμεση δημοκρατία τῶν Ἀθηναίων

Οἱ ὑποστηρικτὲς τῆς ἄμεσης δημοκρατίας δὲν παραλείπουν νὰ προσφύγουν στὸ μεγαλεῖο τῆς ἄμεσης δημοκρατίας τῶν ἀρχαίων Ἀθηνῶν προκειμένου νὰ ὑποστηρίζουν τὶς κατ’ οὐσίαν ἀνεδαφικὲς ἀπόψεις τους. Διότι, τόσον οἱ φανεροὶ ὑποστηρικτὲς τῶν ἐξουσιαστικῶν θεσμῶν ὅσον καὶ οἱ λοιποὶ ἀριστερίζοντες ἢ ἀναρχίζοντες, ἀγνοοῦν ἢ ὑποβαθμίζουν τὴν ὑπαρκτὴ βαρβαρότητα, ποὺ ἴσχυε καὶ τῆς ὁποίας ἡ ἀναπαραγωγὴ μὲ ἐκσυγχρονιστικὰ φτιασιδώματα δὲν θὰ προσέφερε καμμία μετουσίωσιν τῶν ὑπαρχουσῶν συνθηκῶν.

Ενάντια στους πολέμους των ιμπεριαλιστών!

 

Ο λαός της Ουκρανίας δολοφονείται από τη Ρωσική Ιμπεριαλιστική Μηχανή που εισέβαλε με τρομακτική βιαιότητα στη χώρα. Ο πόλεμος της Ουκρανίας δεν έρχεται από το πουθενά. Εδώ και δεκαετίες τόσο το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ όσο και η Ρωσία καλλιεργούν συστηματικά την ένταση στην περιοχή, δίνοντας μάλιστα και το πάτημα ή και την υποστήριξη ακόμα σε φασίστες και νεο-ναζί της Ουκρανίας να αποκτήσουν δύναμη και όπλα. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι παρά η πλήρης έκφραση του Ιμπεριαλισμού της Ρωσίας στην περιοχή και η συνέχεια μιας μακράς ιστορίας ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων από τις μεγάλες δυνάμεις στον κόσμο.

Το μόνο που βγαίνει κερδισμένο είναι το Κεφάλαιο, ανεξαρτήτου εθνικότητας. Ο μόνος χαμένος είναι ο λαός που δέχεται στο κεφάλι τις βόμβες, είτε πραγματικές τώρα στην Ουκρανία, είτε οικονομικές σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο.

Πηγή: Indymedia

Τι εστί indymedia;

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Το Independent Media Center (γνωστό και ως Indymedia) είναι δίκτυο ακτιβιστικών συλλογικών δημοσιογράφων που πραγματεύονται πολιτικά και κοινωνικά θέματα. Ξεκίνησε στο Λονδίνο και το Σίδνεϊ το 1999.

Το Indymedia συνδέθηκε στενά με το παγκόσμιο κίνημα δικαιοσύνης, το οποίο επέκρινε τον νεοφιλελευθερισμό και τους συναφείς θεσμούς του.

 Σύμφωνα με το ίδιο "το Indymedia είναι συλλογικότητα ανεξάρτητων οργανισμών μέσων ενημέρωσης και εκατοντάδων δημοσιογράφων που προσφέρουν μη εταιρική κάλυψη."

Το 2005, διακομιστές στο Ηνωμένο Βασίλειο κατασχέθηκαν από την αστυνομία.

Συχνά στον ελληνικό τύπο αποκαλείται ως γνωστή ιστοσελίδα του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Η δουλειά είναι δουλεία...;;;

 

Η δουλειά μας κάνει δούλους

Της L. Susan Brown*

Μια από τις πρώτες ερωτήσεις που κάνουν συχνά οι άνθρωποι στην κοινωνία μας, όταν συστήνονται ο ένας στον άλλο, είναι “με τι ασχολείσαι;” Αυτό είναι κάτι περισσότερο από μια ευγενική κουβέντα — είναι ένδειξη της τεράστιας σημασίας που έχει η δουλειά για τον καθένα μας. Η εργασία, μας δίνει μια θέση στον κόσμο, είναι η ταυτότητά μας, μας καθορίζει και τελικά μας περιορίζει. Παρατήρησε τη ψυχική διάλυση που νιώθουμε όταν χάνουμε τη δουλειά μας, όταν μας απολύουν, όταν αναγκαζόμαστε να συνταξιοδοτηθούμε πριν την ώρα μας ή όταν αποτυγχάνουμε να πάρουμε την δουλειά για την οποία υποβάλαμε μια αίτηση.

Ο πατέρας μου ο συριζαίος

 
Την περίοδο μετά την σύλληψη των μελών της 17Ν το 2002, θυμάμαι πόση εντύπωση μου έκανε η στάση του πατέρα μου να υπερασπίζεται με κάθε ευκαιρία τη δράση της 17Ν σε φιλικές μαζώξεις. «Όχι δεν ήταν απλές δολοφονίες» έλεγε σε όσους διαφωνούσαν, «ήταν απάντηση για τις εργοδοτικές δολοφονίες στα κάτεργα των βιομηχάνων». Για έναν έφηβο όπως εγώ τότε, τα βιώματα αυτά έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πολιτική μου διαμόρφωση. Εκείνα τα χρόνια είχα ήδη συμμετάσχει στις πρώτες μαθητικές πορείες και το παλαιστινιακό μαντήλι είχε μονιμοποιηθεί γύρω από το λαιμό μου. Δήλωνα αριστερός σκέτο και ήξερα ότι προέρχομαι από μια οικογένεια της εργατικής τάξης, παρόλο που εκ των υστέρων κατάλαβα ότι εκείνη την εποχή ζούσα το ταξικό πέρασμα των γονιών μου στον θαυμαστό κόσμο των μεσαίων στρωμάτων.

Η εξουσία ως φορέας ασθένειας

Δεν θυμόμαστε άλλη εποχή ιστορικά, «εν καιρώ ειρήνης», κατά την οποία η κυριαρχία μπορεί να μαζεύει στα σπίτια και να απελευθερώνει υπό όρους και κατά το δοκούν, τεράστιους πληθυσμούς ανθρώπων. Ο φόβος της αρρώστιας και εν τέλει του θανάτου που σερβίρουν από κοινού, κράτος και ΜΜΕ είναι τόσο έντονος, ώστε φαίνεται να ακινητοποιεί κάθε αντίδραση. Τέτοιος είναι ο βαθμός του επιβαλλόμενου φόβου, που το άτομο και ολόκληρες κοινωνίες, παραδίδουν και θυσιάζουν ελευθερίες, χωρίς ιδιαίτερη διάθεση κριτικής· ελευθερίες που πριν λίγο καιρό, θα ήταν αδιανόητο να παραχωρηθούν και ουσιαστικά το άτομο θα ένιωθε κοινωνικά άρρωστο χωρίς αυτές. Τα παραπάνω φαίνεται να τα παίζουν στα δάχτυλα οι κυρίαρχοι και να προωθούν άμεσα σχεδιασμούς που αφορούν τον έλεγχο πληθυσμών, της οικονομίας, των εργασιακών ζητημάτων αλλά και ξεκαθαρίσματα μεταξύ διαφορετικών κυριαρχικών μπλοκ, που σε διαφορετική περίπτωση θα περνούσαν και θα εξελίσσονταν σταδιακά σε βάθος δεκαετιών.

Ο Μιχαήλ Μπακούνιν εξηγεί γιατί η εξουσία διαφθείρει αναγκαστικά όσους εκλέγονται:

 «Το Κράτος δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά η ίδια η κυριαρχία κι η εκμετάλλευση τακτοποιημένη και συστηματοποιημένη. Θα επιχειρήσουμε να τ’ αποδείξουμε αυτό εξετάζοντας τις συνέπειες της κυβέρνησης πάνω στις λαϊκές μάζες από μια μειοψηφία, εξ αρχής έξυπνη κι αφιερωμένη εάν θέλετε, σ’ ένα ιδανικό Κράτος, θεμελιωμένο πάνω σε μια ελεύθερη σύμβαση.

    »Ας υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση αποτελείται μόνον απ’ τους κάλλιστους πολίτες. Κατ’ αρχήν αυτοί οι πολίτες είναι προνομιούχοι όχι δικαιωματικά, αλλά ουσιαστικά. Έχουν εκλεγεί απ’ το λαό επειδή είναι οι πιο νοήμονες, έξυπνοι, σοφοί, θαρραλέοι κι αφιερωμένοι. Διαλεγμένοι απ’ τη μάζα των πολιτών, που θεωρούνται όλοι ίσοι, δεν αποτελούν ακόμα μία ξεχωριστή τάξη, αλλά μια ομάδα ανθρώπων προνομιούχα μόνον εκ φύσεως και γι’ αυτό το λόγο ξεχωρισμένη προς εκλογή απ’ το λαό. Ο αριθμός τους είναι αναγκαστικά πολύ περιορισμένος, σ’ όλες τις εποχές και σ’ όλες τις χώρες ο αριθμός των ανθρώπων προικισμένων με τόσο αξιοσημείωτες ικανότητες ώστε αυτομάτως να χουν την ομόφωνη αποδοχή από ένα έθνος, όπως η εμπειρία μας διδάσκει, είναι πολύ μικρός. Ως εκ τούτου, κάτω απ’ τον κίνδυνο μιας κακής επιλογής, ο λαός θα ναι πάντοτε αναγκασμένος να επιλέξει τους κυβερνήτες του ανάμεσα σ’ αυτούς.

Ο Ελιζέ Ρεκλύ συμφωνεί με το ότι το να ψηφίζεις σημαίνει να παραιτείσαι από τις δυνάμεις σου:

«Ό,τι μπορεί να ειπωθεί σχετικά με την ψηφοφορία μπορεί να συνοψιστεί σε μια φράση.

    »Να ψηφίζεις σημαίνει να παραιτείσαι απ’ τη δύναμή σου.

    »Να εκλέγεις έναν ή πολλούς αφέντες, για μεγάλο ή μικρό χρονικό διάστημα, σημαίνει ν’ αποποιείται κανείς την ελευθερία του.

    »Πες τον απόλυτο μονάρχη, συνταγματικό βασιλιά, ή απλό βουλευτή, ο υποψήφιος που ανεβάζεις στο θρόνο, στο έδρανο, ή την πολυθρόνα, θάναι πάντοτε ο αφέντης σου. Πρόκειται για πρόσωπα που βάζεις “πάνω” απ’ το νόμο, δοσμένου πως έχουν τη δύναμη να φτειάχνουν τους νόμους, και επειδή είναι αποστολή τους να βλέπουν ότι υπακούντε.

    »Να ψηφίζεις είναι αρμοδιότητα των ηλιθίων.

    »Είναι τόσο ανόητο όσο το να πιστεύεις πως άνθρωποι, απ’ την ίδια πάστα με μας, θ’ αποκτήσουν εν ριπή οφθαλμού, με το κτύπημα μιας καμπάνας, τη γνώση και την αντίληψη των πάντων. Φυσικά έτσι είναι. Το εκλεγμένο σου πρόσωπο θα πρέπει να νομοθετεί πάνω σε κάθε θέμα υπό το φως του φεγγαριού· πώς ένα κουτί σπίρτα έπρεπε ή δεν έπρεπε να γίνει, ή πώς να κάμουν πόλεμο· πώς να βελτιωθεί η γεωργία, ή πώς να σκοτώσουν μια φυλή Αράβων ή λίγους Νέγρους με τον καλλίτερο δυνατό τρόπο. Πιθανώς να πιστεύεις πως η ευφυΐα τους θ’ αυξηθεί ανάλογα με την ποικιλία των θεμάτων στα οποία θα επικεντρωθούν· αλλ’ η ιστορία και η εμπειρία διδάσκει τ’ αντίθετο.

Ο Ραούλ Βάνεγκεμ εξηγεί γιατί δεν ψηφίζει:

 Πέρσι, η μικρότερη κόρη μου, γυρίζοντας από το σχολείο μου είπε: “Βρίσκομαι σε μεγάλη αμηχανία. Μου εξήγησαν ότι όλοι έχουν καθήκον να ψηφίζουν. Εν τω μεταξύ, εσύ δεν ψηφίζεις. Εξήγησέ μου γιατί!”

    »Είχα, τότε, καλά επιχειρήματα, σήμερα είναι ακόμα καλύτερα.

    »Κάποτε οι πολιτικές ιδέες είχαν σημασία στα μάτια των πολιτών και καθόριζαν την εκλογική τους επιλογή. Υπήρχε τότε ένα πολύ ξεκάθαρο όριο ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά, ανάμεσα στους προοδευτικούς και τους συντηρητικούς. Ήδη όμως από τότε φαινόταν καθαρά ότι οι κοινωνικές κατακτήσεις είχαν κερδηθεί πρώτα απ’ όλα στους δρόμους, με τις εξεγέρσεις, τις απεργίες ή τις μεγάλες λαϊκές διαδηλώσεις. Οι λαϊκοί ρήτορες και οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι σοσιαλιστές και “κομμουνιστές” απέδιδαν κατόπιν στον εαυτό τους τα εύσημα και επωφελούνταν για να ασκούν την επιρροή τους στις μάζες. Χωρίς την αποφασιστικότητα των διεκδικητικών κινημάτων δεν θα υπήρχε ούτε μείωση του χρόνου εργασίας, ούτε πληρωμένες διακοπές, ούτε δικαιώματα περίθαλψης, επίδομα ανεργίας, προνόμια που οι πολυεθνικές μαφίες κατεδαφίζουν σήμερα, με τη βοήθεια των κυβερνήσεων της δεξιάς και της αριστεράς.

Ο Παράφ-Ζαβάλ εξηγεί γιατί οι εκλογές είναι ένα μέσο νάρκωσης της ανθρώπινης δραστηριότητας:

 «Ο νόμος, ένας αυθαίρετος, αντεπιστημονικός, εμπειρικός τύπος: είναι τουλάχιστον η καθαρή έκφραση της γνώμης του μεγαλύτερου αριθμού;

    »Όχι. Εκείνοι που συμμετέχουν στην κατασκευή του είναι οι προνομιούχοι (πλούσιοι ή μηχανορράφοι) που είναι επιβεβλημένοι από ηγέτες στο αποβλακωμένο πλήθος.

    »Εάν θεωρούμε την άσκηση του δικαιώματος της ψήφου ως την επίσημη επιρροή ενός “πολίτη” στην ώρα του, στη Γαλλία αυτή η επιρροή είναι 1/1460 ή 1/1461 αυτού που θα έπρεπε να είναι.

    »Πράγματι, αφού συμπληρώσει το 21 έτος, κάθε τέσσερα χρόνια (δηλαδή μία φορά κάθε 1460 ή 1461 μέρες), ο εκλογέας ψηφίζει (δηλαδή προσπαθεί να καταπιέσει όσους σκέφτονται διαφορετικά απ’ αυτόν). Όσο για την εξουσία, αυτή λειτουργεί κάθε μέρα και κάθε στιγμή. Η καθολική ψηφοφορία λοιπόν σημαίνει: 1 μέρα δικαίωμα στη μηχανορραφία, και 1459 ή 1460 ημέρες παραίτησης.

    »Βλέπουμε τότε πως η καθολική ψηφοφορία είναι ένα ισχυρό μέσο νάρκωσης της ανθρώπινης δραστηριότητας. Δεν έχει τίποτα κοινό, με τη λαϊκή κυριαρχία, με το δικαίωμα να είσαι κάθε στιγμή εξίσου κυρίαρχος με οποιονδήποτε άλλον. Δεν έχει καμμιά σχέση με την ΙΣΟΤΗΤΑ».

Πηγή: enallaktikos.gr