Στην Αμερικανίδα Λουίζ Γκλουκ το Νόμπελ Λογοτεχνίας

 

Η αμερικανίδα ποιήτρια Λουίζ Γκλουκ, 77 ετών, τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2020, μια βράβευση που αποτελεί το επιστέγασμα ενός έργου που άρχισε στα τέλη των ετών του 1960.

IN THE DEATH CAR WE ARE ALIVE

Της Νίνας Γεωργιάδου

Σ αυτους που καποια στιγμη ενοιωσαν σαν ψαρια που πετανε στον αερα.

***
Σ αυτους που εφτιαξαν ενα χαρτινο καραβι και ταξιδεψαν ως την ακρη του κοσμου.

***
Σε οσους νικησαν τη βαρυτητα, πετωντας απο μεσα τους τις περιττες αγκυλωσεις.

***
Σ' αυτους που τρυπησαν επιτηδες τις τσεπες τους για να κουδουνισουν στο δρομο τα νομισματα.

***
Σε οσους εμαθαν να διαχειριζονται τη μοναξια και σ αυτους που εμειναν μεταξεταστεοι.

***
Σ αυτους που αφησαν να τρεξει ολο το αιμα μιας πληγης, για να τη γεμισουν παλι με καινουργιο.

***
Σ αυτους που ξερουν να μιλανε με τα ματια και να γελανε πεφτοντας στο πατωμα.

***
Σε οσους ονειρευονται τις νυχτες με σπασμους και τις μερες με ανοιχτα τα ματια.

***
Σ αυτον που ειπε, ειμαστε ενας στρατος ονειροπολων, γι αυτο ειμαστε ανικητοι,

Ο ξένος είσαι εσύ

Του Χρίστου Γεωργούση

Αν κατεβαίνεις τακτικά στο βάθος του εαυτού σου για έναν απολογισμό, για μια νέα αρχή που θα τολμήσεις, για να κάνεις ξανά τους λογαριασμούς σου με τους ανθρώπους ή ακόμα για να κλάψεις και να μη σε γονατίζει τόσο πρόσθετο βάρος, κοίτα να μη γίνεται εξορία ο τόπος αυτός μέσα σου. 

ΠΑΝΤΑ ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΜΑΙ

Της Νίνας Γεωργιάδου

Οταν μπηκα μεσα στην κοιλια της μανας μου, την ακουσα να λεει, "δεν επρεπε τωρα, μεσα στον πολεμο, να ειναι εκει".

Χορτάσαμε αναχωρήσεις

Του Χρίστου Γεωργούση

Θυμάμαι πάντα το χέρι σου υψωμένο να αποχαιρετάς στην προβλήτα. Από τότε χορτάσαμε αναχωρήσεις κι αυτό πονά και το άλλο πιο πολύ που δεν περιμένουμε καμιάν απάντηση.

Δεν περνώ πια απ’ το λιμάνι μη σφυρίξει το πλοίο και με πάρει χωρίς να το θέλω, όπως παίρνει ο φόβος τους κορμοράνους στο βράχο. Ανοίγουν τα φτερά τους και φεύγουν τρομαγμένοι με τον ήχο της ξαφνικής σειρήνας.

Αγάπησα τα ψιθυρίσματα στ’ ακρογιάλια, στα φύκια, στα χαλίκια, στα βράχια και άλλα πιο τρυφερά στην άμμο. Όλες οι πηγές της μνήμης ανοίγουν μέσα μου, οι φουρτούνες των αποχωρισμών με τρόμαξαν όμως και δεν βρήκα κανένα πνεύμα της θάλασσας πρόθυμο να μπορεί να κλείσει στον ασκό τους ανέμους. Όπου και να βρουν αγκυροβολημένη γαλήνη, πριν προλάβουμε να τη χαρούμε, φυσούν τα πανιά και μας σκορπίζουν.

Ας κρατήσουμε όποια μιλήματα της φύσης ταιριάζουν με τους ρυθμούς της ψυχής μας. Μπορεί και να μη λογαριάσαμε σωστά και να γέρνει προς το παράπονο η ζυγαριά, ίσως όμως έτσι μας αγγίξει μια μουσική που αιωρείται γύρω μας σε άλλη διάσταση και αξιωθούμε κάπως να την κρατήσουμε ζωντανή μέσα μας.

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΝ ΓΚΡΙΖΩΝ

Της Νίνας Γεωργιάδου

Ο καιρος των χρυσανθεμων, λεει ο Μανος Ελευθεριου, τελειωσε μαζι με το ρομαντισμο, καποτε στην Ερμουπολη. Αργοτερα, οι ανθρωποι κουρασμενοι απ τους μεγαλους πολεμους, πέρασαν στον καιρο των λουλουδιων, που φυτρωναν πανω στα μαλλια των νεων εκει που διαδηλωναν εναντια στον πολεμο και τα απαρτχαϊντ. Πριν οι νεοι γερασουν και τα λουλουδια τους μαραθουν, χαθηκαν μεσα σε φραουλες και αιμα και μια γερη επιθεση με πρεζα. Στον καιρο των τσιγγανων κοπηκε αλλη μια φετα της γης απο τα αυθαδικα Βαλκανια και πεταχτηκε στους αρουραιους, που την κατασπαραξαν σαν ενα κομματι τυρι και μετα ποντισαν τις αχρησιμοποιητες βομβες τους στα νερα της Δαλματιας. Εκει μενουν και αφοδευουν σκουρια και τοξικους καρκινους.

ΕΜΑΡΨΑΜΕΝ

ΛΟΙΠΟΝ ΑΣ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ.ΜΕ ΤΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΜΑΣ

Της Νίνας Γεωργιάδου

Χτες εκανε βολτα ο Τσαρλς Μπουκοφσκι σ αυτη τη γειτονια, με τις καδραρισμενες φατσες που πισω μας ανατελλει ηλεκτρονικα ενας ηλεκτρονικος ηλιος ή κατι πιο ηλεκτρονικα σοφιστικε, 

ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

Της Νίνας Γεωργιάδου

Τις μερες αυτες φυσαει απο κει που ξημερωνει ο ηλιος.
Ζεστος και ξερος ανατολικος ανεμος.
Σημερα ειναι καυτος.
Ερχεται ατοφιος απο τις στεππες της Ανατολιας, διχως μια σταγονα δροσιας.
Ο ιδρωτας εξατμιζεται και τα βλεφαρα τσουρουφλιζονται, σαν πανω απ τις φωτιες του Κληδονα.

Πέθανε η νομπελίστρια της Λογοτεχνίας Τόνι Μόρισον

Η Τόνι Μόρισον, η πρώτη αφροαμερικανή συγγραφέας που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, πέθανε σε ηλικία 88 ετών.

«Η Τόνι Μόρισον απεβίωσε ειρηνικά τη νύκτα της 5ης Αυγούστου, έχοντας γύρω της την οικογένειά της και τους φίλους της», διευκρινίζεται στην ανακοίνωση των οικείων της συγγραφέα, η οποία ήταν απόγονος οικογένειας σκλάβων.

Η Τόνι Μόρισον ήταν βραβευμένη με τα βραβεία Πούλιτζερ το 1988 για το αριστούργημά της «Η αγαπημένη» (Beloved) και το Νόμπελ το 1993.

Πηγή: Ατέχνως

"Ο ΑΣΚΗΤΗΣ" είναι ένας δικός μας άνθρωπος

Ο χριστιανισμός και το σεξ.

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1930.

Ράσσελ στην εκπαίδευση... Ξέρω ουτοπικό.Το ρεαλιστικό των ρηθέντων του Ράσσελ για το ότι ιερή είναι η ζωή, ο άνθρωπος, η φύση, ο έρωτας δεν βολεύει καμία θρησκεία γιατί όλες βασίζονται στον φόβο και στην ενοχή. Προσεγγίζοντας κάθε θρησκεία διαπιστώνεται ότι όλες είναι θεμελιωμένες σε ένα απατηλό οικοδόμημα.

Του Bertrand Russell*

 

"Το χειρότερο χαρακτηριστικό της χριστιανικής θρησκείας είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει το σεξ – ένας τρόπος τόσο μακάβριος και αφύσικος που μπορεί να κατανοηθεί μόνο όταν μελετηθεί σε σχέση με την αρρώστια του πολιτισμένου κόσμου την εποχή της παρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

«Νυν» και «Αιέν»

Του Χρίστου Γεωργούση

Έτσι σαν κάλαντα (2)

«Δίχως τη δική σου αγάπη γρήγορα περνά ο καιρός», να λοιπόν που δεν υπάρχουν σταθερά μέτρα να μετρήσει κανείς, ενώ ο Ακίρα Κουροσάβα, Γιαπωνέζος σκηνοθέτης, είπε «Το διαρκέστερο δευτερόλεπτο είναι εκείνο του σεισμού», για να μας δείξει τον υποκειμενικό χρόνο, που μετρά αλλιώς στις χαρές, αλλιώς στους φόβους και στα βάσανά μας. 

Όλοι μαζί μπορούμε;

«Άτιμος είναι ο κόσμος τούτος , άδικος τιποτένιος. Οι πιο καλοί πεινούν κι αδικιούνται, οι πιο κακοί τρων και πίνουν και κυβερνούν, χωρίς πίστη, χωρίς ντροπή, χωρίς αγάπη. Δεν μπορεί πια το άδικο να βαστάξει! Θα βγω στους γύρω δρόμους, θα σταθώ στις πλατείες, θανέβω στις στέγες και θα φωνάξω: Ελάτε όλοι οι πεινασμένοι κι οι αδικημένοι κι οι τίμοι να σμίξουμε, να βάλουμε φωτιά, να καθαρίσει η γης από δεσποτάδες κι αφεντάδες κι αγάδες.