Προσοχή... Μένουμε σπίτι;;;

Του Αντουάν Παρίνι

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Ρε σεις κατσικογάμηδες, δε θα μας τρελάνετε εσείς με το στανιό. Μπορούμε και μόνοι μας. Με χει πάει αίμα επτάκις απ'το πουρνό, αλλά είμαι αποφασισμένος να παίξω all in. Μη μειδιάτε, μαντάμ. Ρίχτε καλύτερα ένα βροντερό γέλωτα και ας φύγει και κάνα κλανίδι πάνω στην έξαψη, ανθρώποι είμαστε κι όχι καφοκούτχια. Το λοιπόν, θα ρίξω ένα ματσάκι σπαράγγια στο κατσαρόλι, θα βαρέσω τρεις κομμάτες μπαμπανέτσα, που φκιασα πάλε σήμερα μαθές, δγυο τρεις σκελίδες αψύ σκόρδο και θα βάλω να δω κονσέρβα ολόκληρο τον τελικό του Ευρωμπάσκετ 87, με τις βολές του αγαθού γίγαντα να χαρίζουν απλόχερα πριαπισμό στους ανυποψίαστους Έλληνες και μετά, αφού φάω φύτρα από φακές σε μαρούλι σαλάτα και λίγο τόφου με τσία και κινόα, θα βάλω να δω το Αθηναϊκός- Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: 0-0 και τη ρεβάνς πάλε 0-0, μέρχι και την παράταση που η κασίδα του Χρήστου του Δημόπουλου υποκλίθηκε στο μεγαλείο του σερ Τσίχλα και τούμπαλιν. Ακριβώς με αυτή τη σειρά! Από τα ονει-ρεμένα μεγαλεία στις δοξασμένες ξενέρες. Γιατί έτσι θα κυλάει η ζωή μας από δω και πέρα ρε κατσικογάμηδες κι όποιος τηνε σακουλευτεί εγκαίρως να κάνει τα κουμάντα του. Οι υποδέλοιποι θα ναι για να τους κλαίνε αι ρέγγαι κι αι σαρδέλαι..

Με αγάπη, Αγλέορας