Χορτάσαμε αναχωρήσεις

Του Χρίστου Γεωργούση

Θυμάμαι πάντα το χέρι σου υψωμένο να αποχαιρετάς στην προβλήτα. Από τότε χορτάσαμε αναχωρήσεις κι αυτό πονά και το άλλο πιο πολύ που δεν περιμένουμε καμιάν απάντηση.

Δεν περνώ πια απ’ το λιμάνι μη σφυρίξει το πλοίο και με πάρει χωρίς να το θέλω, όπως παίρνει ο φόβος τους κορμοράνους στο βράχο. Ανοίγουν τα φτερά τους και φεύγουν τρομαγμένοι με τον ήχο της ξαφνικής σειρήνας.

Αγάπησα τα ψιθυρίσματα στ’ ακρογιάλια, στα φύκια, στα χαλίκια, στα βράχια και άλλα πιο τρυφερά στην άμμο. Όλες οι πηγές της μνήμης ανοίγουν μέσα μου, οι φουρτούνες των αποχωρισμών με τρόμαξαν όμως και δεν βρήκα κανένα πνεύμα της θάλασσας πρόθυμο να μπορεί να κλείσει στον ασκό τους ανέμους. Όπου και να βρουν αγκυροβολημένη γαλήνη, πριν προλάβουμε να τη χαρούμε, φυσούν τα πανιά και μας σκορπίζουν.

Ας κρατήσουμε όποια μιλήματα της φύσης ταιριάζουν με τους ρυθμούς της ψυχής μας. Μπορεί και να μη λογαριάσαμε σωστά και να γέρνει προς το παράπονο η ζυγαριά, ίσως όμως έτσι μας αγγίξει μια μουσική που αιωρείται γύρω μας σε άλλη διάσταση και αξιωθούμε κάπως να την κρατήσουμε ζωντανή μέσα μας.