Μια διαφορετική καλημέρα προς όλους...

ΑΠ ΤΗ ΜΕΛΑΝΘΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΟΝ ΝΤΙΕΓΚΟ ΝΤΕ ΛΑ ΒΕΓΚΑ!!!

ΑΠ ΤΗ ΜΕΛΑΝΘΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΟΝ ΝΤΙΕΓΚΟ ΝΤΕ ΛΑ ΒΕΓΚΑ 

Της Νίνας Γεωργιάδου

Ειναι ομορφη και ησυχη. Εγινε διεκδικητικη για το χατηρι των μωρων της, οπως θα πρεπε να ναι κι οι ανθρωποι. Τα βρεφικα νιαουρισματα ακουστηκαν μεσα απ το μπλουμπαγκο, που ειναι ενα ολοκληρο πελαγος γαλαζιων γιασεμιων.

Οπως ολα τα πελαγη, ετσι και το τεραστιο μπλουμπαγκο της αυλης μου εχει ενα σκοτεινο βυθο, μεσα στον οποιο χωθηκε η γατομανα οταν κοιλοπονεσε. 

Εκει, μονη της, με παρεα μονο τους αιωνιους κωδικες που κουβαλα στο dna της, γεννησε, εσπασε τον αμνιακο σακο να βγει το καθε μωρουδελι ν αναπνευαει, δαγκωσε προσεκτικα τον ομφαλιο λωρο, τα εγλειψε, τα βυζαξε, τα αφησε ατην ασφαλεια του απροσπελαστου βυθου και βγηκε κουρασμενη, να φαει κατι να στυλωθει.

Η ερευνα της για ενα καλο μαιευτηριο αρχισε οταν πλησιαζαν οι μερες του τοκετου. Συχνα, τον τελευταιο καιρο, εμφανιζοταν με λιγα γαλαζια γιασεμια στη ραχη ή στην ουρα.  

Αυτη την εποχη, που δεν εχει ανθισμενα θυμαρια και η ανθοφορια γενικα εχει παρει τον κατηφορο του φθινοπωρου, το μπλουμπαγκο μου ταϊζει χιλιαδες μελισσες στην περιοχη.

 
Απο τη μια λοιπον τα γαλαζια ανθη στη ραχη της γατομανας κι απ την αλλη η συγκατοικηση με τις εργατριες του μελιου, σκεφτηκα να την πω Μελανθη.
Η Μελανθη γεννησε χωρις ουρλιαχτα, και φακελακια.  Ευχομαι το ιδιο κι η προσφυγοπουλα μας που ειναι στις μερες της. Εβγαλε τεσσερα ομορφα γατονια κι αναμεσα τους τον Δον Ντιεγκο ντε λα Βεγκα, με τη μαυρη μασκα του, τον κοινως επωνομαζομενο Ζορο.

Γρηγορα η Μελανθη εφερε τα μωρα της στην πεζουλα πανω απο τη βρυση, το χωρο που σερβιρουμε γατοπρωινο.  Σημερα ο Ζορο εκανε την πρωτη του. αναρριχηση στο αγιοκλημα. Δειλη και προσεκτικη αποπειρα μιας χαψιας, που εχει ομως τις λαμπρες προοπτικες της μασκας του.

Ετσι πορευομαστε αναμεσα σε καταφυγια, ελπιδες, μελισσες και μασκοφορες μισοριξιες.

Απο τη Μελανθη των γαλαζιων γιασεμιων, τον Δον Ντιεγκο ντε λα Βεγκα κι εμενα, την καλημερα μας.