Γράμμα προς Παροικιώτη (1)

Του Χρίστου Γεωργούση

Φίλε αγαπητέ. 

Αξιωθήκαμε την τύχη να μας δώσουν θάλασσα και γύρω γύρω να μας έχει μιαν αγκάλη γλυκιά. Είχα καιρό να βγω νυχτερινό περίπατο και το αποτόλμησα χτες. Εκεί που κάποτε άρχιζε η βραδινή βόλτα, το νυφοπάζαρο, μετά το χειμώνα που ο περίπατος γινόταν στον δρόμο της αγοράς με τον κινηματογράφο σε λειτουργία των αδελφών Μπιζά. Από το Μύλο κάτω μέχρι την Πάνδροσο και ξανά πίσω με το αυτί μας στα κύματα και τους ήχους του γαρμπή ή άλλων ανέμων και το φάρο στη μέση του κόλπου και τον άλλο πέρα μακριά στις Πόρτες. Στην άκρη του φτωχού τότε δρόμου βλέπαμε νωρίς και τα ψάρια κάτω που μας έφερναν διαθέσεις, κινήσεις και χρώματα.

Μπήκαμε στον πειρασμό να τ' αλλάξουμε όλα, τι να την κάνουμε τόση θάλασσα, βρήκαμε τρόπους να την απομακρύνουμε, να τη χάσουμε απ' τα μάτια μας κι ας επιμένει αυτή να μας στέλνει φωνές και ήχους μήπως κάτι αισθανθούμε και νιώσουμε. Φέραμε τα αυτοκίνητα στο δρόμο, στην ακτή, στο πεζοδρόμιο, μέσα στο ίδιο το καφενείο, παντού. Μηχανάκια και αυτοκίνητα, πολύς πλούτος έπεσε, δεν έχουμε κρίση εδώ και τα πολλά μας φέρνουν στα λίγα.

Πολλοί για να δουν θάλασσα τα δίνουν όλα, εμείς δώσαμε το χρυσό (τη θάλασσα) για τις γυάλινες χάντρες. Όλος ο δρόμος της ακτής, ο παραλιακός δρόμος, έγινε ένας απέραντος χώρος στάθμευσης οχημάτων. Η λύση δεν θα προέλθει απ' το Δήμο, αν δεν αποφασίσουμε να βάλουμε σε κίνηση τα πόδια μας και να περπατήσουμε μέχρι την παραλία, αφήνοντας κάπου το αυτοκίνητο. Μάθαμε να θέλουμε να πιει καφέ μαζί με μας και το αυτοκίνητο και το κινητό και χάνουμε έτσι τόσο τη φύση, όσο και τους ανθρώπους.

Κάτι πρέπει τολμηρό να γίνει, έχει χάσει η Παροικιά έναν από τους πιο όμορφους πνεύμονες που διέθετε και πάμε προς ασφυξία. Η πιο όμορφη πόλη των Κυκλάδων με τον παραλιακό της δρόμο εντελώς πολιορκημένο παραδίδει το πνεύμα. Τι μας ήρθε να θέλουμε όλα τα αυτοκίνητα στην παραλία;