Μια πρόταση σε φίλους με καλές προθέσεις

Αγαπητέ Πετράν, θα μου επιτρέψεις να σου πω ότι η κουβέντα του fotogeorge δεν συνιστά καπέλωμα. Όταν ένα θέμα βρίσκεται σε διαβούλευση, ο καθένας έχει δικαίωμα να καταθέτει την παρόλα του θεμελιωμένη ή όχι. Κατ' επέκταση ούτε η πρόταση των 5, η οποία προσωπικά με βρίσκει σφόδρα αντίθετο, αποτελεί καπέλωμα. Με την ίδια λογική, όταν βρίσκεται σε διαβούλευση, μια πρόταση οφείλει να γίνει "λάστιχο". Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος ύπαρξης της διαβούλευσης. 

Καλό θα είναι, λοιπόν, να αποφύγουμε την στείρα κριτική που αφορά ατομικές ή ακόμα και προσδιορισμένες ομαδικά προθέσεις, γιατί κινδυνεύουμε τόσο να κάνουμε λάθος, γιατί εξηγούμε τις ενέργειες του άλλου με βάση αυτό που έχουμε μέσα μας εμείς, όσο και να αποπροσανατολίσουμε τη συζήτηση. Ας παραμείνουμε, λοιπόν, ψύχραιμοι και ας συζητήσουμε επί της ουσίας. 

Το θέμα που μπήκε απ' τον ακούραστο κακοφωνίξ είναι οι θέσεις παρκινγκ που βρίσκονται απέναντι από το «Κέντρο ανθΥγεινής δευτέρας Παρουσίας» και καταλαμβάνονται από τους ιδιώτες επιχειρηματίες  της ενοικιαζόμενης φουσκωτής ρόδας. Όπως όλοι γνωρίζουμε, αυτό είναι ένα πρόβλημα το οποίο αποτελεί κομμάτι ενός ευρύτερου και πολύ σοβαρού θέματος που αντιμετωπίζει ιδιαίτερα η Παροικιά και δεν είναι άλλο από το κυκλοφοριακό.

 

Θα μου επιτρέψετε να σας πω, λοιπόν, ότι, για μένα, το αντικείμενο της συζήτησης που εξάρετε είναι τα μάλα δευτερευούσης σημασίας. 

Οι προτάσεις, λοιπόν, που κάνετε όλοι σας είναι η εξής μία. Από τη στιγμή που ο χώρος καταλαμβάνεται από τους επιχειρηματίες της φουσκωτής ρόδας, η λύση είναι μία. Ελεγχόμενη στάθμευση, ώστε ναι μεν να φύγουν οι ιδιοκτήτες της φουσκωτής ρόδας αλλά, σε αντιδιαστολή, να πληρώνουν όλοι όσοι χρησιμοποιούν τις θέσεις. Αυτό μου θυμίζει το ιατρικό ρητό: "πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι". Υιοθετείτε, λοιπόν, άθελά σας, βάζοντας και την κοινωνία σ' αυτή τη λογική, υπονοώντας μάλιστα ότι δεν υπάρχει άλλη λύση, τη λογική του χαρατσιού που έχουν υιοθετήσει τόσο οι δωσίλογες μνημονιακές κυβερνήσεις όσο και η αρχή του λόφου της Αγίας πΑχΝΝΗΣ. 

Αντί, λοιπόν, να ασκήσετε δριμεία κριτική στις εκάστοτε κυβερνήσεις οι οποίες λαμβάνουν και διατηρούν σε ισχύ διάτρητους νόμους, εξυπηρετώντας συντεχνιακά συμφέροντα, υιοθετείτε την εύκολη λύση του να πληρώνουν όλοι. Προτείνετε, λοιπόν, για τον λαό της Πάρου ένα ακόμη χαράτσι. Η λύση, λοιπόν, κατά την άποψή μου, είναι να αλλάξει ο νόμος που ισχύει, ώστε να μη μπορούν να παρκάρουν σε κοινόχρηστους χώρους τα ενοικιαζόμενά τους οι επιχειρηματίες, οι οποίοι έχουν μοναδικό σκοπό τη μεγιστοποίηση του κέρδους σε βάρος, φυσικά, του πολίτη. Αυτό το καταθέτω και ως παράδειγμα ορισμού του κοινού συμφέροντος σε αντιδιαστολή με το ιδιωτικό, για κάποιους θεωρητικούς οι οποίοι εσκεμμένα τα μπερδεύουν. 

Άρα η επί της ουσίας συζήτηση που πρέπει να κάνουμε είναι η κριτική σε μια αστικού τύπου πολιτεία η οποία λειτουργεί ως οίκος ανοχής και, βέβαια, να ασκήσουμε την αυτοκριτική μας για το πόσο είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα που μας ενοχλούν, καταθέτοντας σεβαστά κομμάτια του ατομικού μας συμφέροντας στην κοινωνία. 

Αριστοφάνειος Επάκτιος