Τα εκλιπόντα φωνήεντα...!!!

Του Αντουάν Παρίνι
 
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Από τα πρώτα μου βήματα συνήθισα να ακούω φυσιολογικά και ομαλά κάθε προφορική πρόταση να ξεκινά με το " ωρέ" και στη συνέχεια να εκλείπουν φωνήεντα- προκλητικά για τους μη μυημένους Γκάγκαρους-. " Ωρέ τι φκιάνς ρε παλιόσκ'λο;", " Ωρέ δε μπα να γαμθείς παλιουζλάπ;", " Ωρέ τα βζά τσαλνής είν' σαν τς πρατίνας"...

 

Μου λείπει η ντοπιολαλιά μου, την οποία έχω εγκολπώσει στο γλωσσικό μου " έργο", όσο για το μπούτσο κι αν είναι αυτό, και έχω πάρει υπόσχεση - για πάρτη μου και μαναχά- να την διατηρήσω το κατά δύναμιν ζωντανή, όχι τόσο ως γλωσσικό ιδίωμα στην καθημερινότητά μου (θα ήμουν εκτός τόπου και χρόνου), όσο ως μπόλιασμα στον γραπτό μου λόγο. 

Μην ντρέπεστε για τις ντοπιολαλιές σας ρε ζαγάργια ναουμ. Να ντρέπεστε όταν υποδύεσθε κάτι το οποίο σας είναι αλλότριο και δείχνει πάνω σας παράταιρο και άκυρο, όπως η γαρδένια σε λεκιασμένη χέστρα Κι όπως λέει κι ο ποιητής:

" Ωρέ σα μπας στη Γκαλαμάτα
και ρθεις με το καλό
φέρε λίγο χασίσι
να στρώσω το μνυαλό
αχ! να στρώσω το μνυαλό"

Με αγάπη, Αγλέορας