Η τέχνη του 21ου αιώνα...!!!

Του Αντουάν Παρίνι

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Πάει και στήνει ο άλλος ο δύσμοιρος κουκλοθέατρο, βγάζει πλακάτ με ημερομηνίες, ώρες, τιμές εισιτηρίων και περιμένει να πάει ο κόσμος τα παιδιά του να ψυχαγωγηθούν. Και ποιος να πάει ρε μάγκα; Στις μέρες μας με το ιντερνέ, τα βιντεοπαιχνίδια και το τελεβιζιόνε τα χεις όλα στο πιάτο. Κι οι μερακλήδες σπανίζουν, άσε δε που με τους ρυθμούς της καθημερινότητας, φθίνουν κι αυτοί σταδιακά, σαν το καλό το κουνουπίδι στα ράφχια των βόθρων του καπιταλισμού. 

 

Ετέρα διήγηση: μαζεύονται πέντε νομά, στήνουν μια μουσική μπάντα, προβάρουν, μελετάνε, στερώντας χρόνο από τα κοντινά τους προσώπατα και κανονίζουν κοντσέρτο. Στην εκδήλωση στο φεις γίνεται το αδιαχώρητο και στην πραγματικότητα σκάει μύτη το 1/10 κι αυτό όχι τόσο για να ακούσει μουσικούλα και να ευφράνει καρδία, όσο για να βρεθεί με φίλους και την ώρα της παράστασης να λύσουν από παλιές παραξήγησες μέχρι το Κυπριακό. Κι η γκόμενά σου να ρθει φερειπειν δε θα κλείσει τσαούλι, όχι από κακία, όχι από αγένεια εσκεμμένη, αλλά επειδή απλώς δεν έχει ανάγκη να ακούσει μουσική. Χέστηκε. Για ψώνια πάει; Ακούει μουσική. Στο αστικό είναι; Ακούει μουσική. Σαββατόβραδο είναι; Θα βάλει να δει σπυρους Παπαδόπουλους, θα κλάσει και θα γείρει να κοιμηθεί. Μίλα μου για Τέχνες στον εικοστό πρώτο αιώνα. Κι άμα σου περισσεύει καμία σφαίρα στη θαλάμη, θα σου είμαι ευγνώμων...

Με αγάπη, Αγλέορας