Η συζήτηση για τις ανεμογεννήτριες συνεχίζεται...

https://youtu.be/oYasovsM5ls

Του Γιώργου Ανδρεάδη

Θεσμός - Κίνημα

Θα ήθελα σήμερα να πω δυο λόγια για την προσπάθεια που κάνουμε ως πολίτες αυτού του τόπου για την αποφυγή της εγκατάστασης των Α/Γ.  Πριν μερικά χρόνια, η Πάρος είχε πρωτοτυπήσει ευχάριστα, εκπλήσσοντας το Πανελλήνιο, με τη δημιουργία συντονιστικού για το Κέντρο Υγείας.

Είχε γίνει φωτεινό προς μίμηση παράδειγμα, δημιούργησε δημοψήφισμα από τη βάση για πρώτη φορά στη χώρα και κατάφερε να κατεβάσει το σύνολο του κόσμου όχι μόνο στους Παριανούς δρόμους αλλά και στους Αθηναϊκούς. Παρακολούθησα όλη αυτή την εξέχουσα ιστορία διαδικτυακά με μεγάλο ενδιαφέρον, γιατί για μένα ήταν ένα ζωντανό πολιτικό μάθημα, το οποίο χρησιμοποίησα  πολλές φορές στον αγώνα ενός άλλου κινήματος που συμμετείχα εκείνη την εποχή, αυτό των διοδίων των Αφιδνών.

            Όταν ήρθα στο νησί το καλοκαίρι του 14, έπεσα στις τελευταίες προσπάθειες αναβίωσης του συγκεκριμένου κινήματος, αφού, τελικά, για διάφορους λόγους, όχι μόνο δεν κατάφερε να λύσει τα ζητήματα για τα οποία δημιουργήθηκε αλλά, πολύ χειρότερα, είχε αρχίσει να καταρρέει συμπαρασύροντας και θάβοντας παράλληλα τις όποιες κινηματικές ελπίδες δημιούργησε στη βάση των πολιτών περί αλλαγής των πραγμάτων απ’ αυτούς.  

            Από τη πρώτη στιγμή, διαπίστωσα μια οφθαλμοφανέστατη αδυναμία η οποία είχε να κάνει με την οργάνωση του αγώνα και τους διακριτούς ρόλους που καλείται να παίξει ο καθένας απέναντι στον κοινό στόχο. Είδα, λοιπόν, από όλους να απαιτείται η συμμετοχή του Δήμου στο συντονιστικό και η τελική συνταύτισή μας κάτω από τη σημαία του «όλοι μαζί μπορούμε». Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο ως θεσμικοί παράγοντες να υπολειτουργήσουν και τελικά έντεχνα να αφεθούν στην αφάνεια και στην απραξία, έχοντας μάλιστα και αδιαφιλονίκητο άλλοθι. Τότε αυτό το λάθος το επισήμανα και το φώναξα με όλη τη δύναμη της φωνής μου. Δυστυχώς, δεν εισακούστηκα από κανέναν. Βλέπετε, αν οι νεοφερμένοι δεν αλεστούν καλά στο μύλο του σογιού και της γνωριμίας, παραμένουν ες αεί ξένοι και αδαείς χωρίς δικαιώματα δικαίου. Δεν μπορούσε, λοιπόν, κανείς να καταλάβει τα αυτονόητα, ότι δηλαδή άλλο το κίνημα και άλλο ο θεσμός. Οι θεσμοί κάνουν θεσμική δουλειά και δίνουν τον αγώνα τους σε θεσμικό επίπεδο. Το κίνημα γεννιέται για έναν σκοπό και δεν λήγει παρά μόνο, όταν επιτελέσει τον σκοπό αυτό. Το κίνημα είναι μονοθεματικό, ο θεσμός όχι. Ακόμα κι όταν ο στόχος είναι κοινός, άλλη δουλειά κάνει ο θεσμός και άλλη το κίνημα. Το κίνημα αναπτύσσει κινηματικές δράσεις και ο θεσμός θεσμικές. Το κίνημα δίνει αγώνες στο δρόμο και ο θεσμός στο γραφείο. Το ότι ο ένας μπορεί να συμμετέχει στις δράσεις του άλλου δε σημαίνει και ταύτιση ή αφομοίωση του ενός απ’ τον άλλο. Το κίνημα πιέζει το θεσμό να λειτουργήσει, ακόμα κι όταν η θεσμική του ενέργεια εξαντληθεί. Μπορεί να πιέσει πχ το Δημοτικό Συμβούλιο σε παραίτηση, όταν ένα πρόβλημα υψίστης σημασίας δεν λύνεται με ομαλό θεσμικό τρόπο. Μπορεί το κίνημα, σε ακτιβιστικό επίπεδο, να κλείσει πχ το Δήμο ή μια υπηρεσία ή το λιμάνι ως μέτρο πίεσης απέναντι στην κεντρική διοίκηση με τη συμμετοχή ή όχι του θεσμού. Το κίνημα έχει ως στόχο την κοινωνική αλλαγή με αμφισβήτηση της επικρατούσας νομοθεσίας, ενώ ο θεσμός ως λειτουργία έχει ως προϋπόθεση και περιορισμό το νόμο. Όταν ανακατεύονται όλα αυτά χωρίς διακριτά όρια, επί της ουσίας μπερδεύονται, αποδομούνται και τελικά καταλήγουν σε αποτυχία, η οποία συνήθως χρεώνεται στα κινήματα προς όφελος των συστημικών θεσμών που επί της ουσίας υπηρετούν, συνήθως, την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Αυτό το λάθος, σε όλο του το μεγαλείο, συντελέστηκε στο συντονιστικό της υγείας από την πλευρά του συντονιστικού που απαίτησε και «πέτυχε» τελικά την αφομοίωση του Δήμου στο πλαίσιο της λειτουργίας του.

            Το ίδιο γίνεται σήμερα στο πλαίσιο του αγώνα ενάντια στην εγκατάσταση των Α/Γ στο νησί μας, από την ανάποδη όμως. Η ίδια αφομοίωση και το ίδιο ανακάτεμα επιχειρείται σήμερα από την πλευρά του Δήμου κάτω από την ψευδεπίγραφη σημαία του όλοι μαζί μπορούμε. Θα ήθελα να θυμίσω εδώ ότι η ιστορία των Α/Γ είναι πολύ παλαιότερη, αφού ξεκίνησε να γράφεται πριν από περίπου μια δεκαετία από τους "γραφικούς" πολίτες των Καμαρών. Κορυφώθηκε στη συνάντηση του Αρχίλοχου το 2014, με μεγάλη συμμετοχή του κόσμου, και συνεχίστηκε να γράφεται μέσα από τη δουλειά που έκανε η επιτροπή του Αρχιλόχου την τελευταία τριετία. Στη συνέχεια ο Δήμαρχος, κάτω από την πίεση της δεκαετίας που μεσολάβησε και μέσω του Δημοτικού Συμβουλίου, αποφάσισε να δημιουργήσει μια Δημοτική Διαπαραταξιακή και με συμμετοχή Φορέων Επιτροπή ενάντια στην εγκατάσταση των Α/Γ. Στη συνέχεια και μέσα από την εκ νέου και πιο οργανωμένη επικοινωνία που αναπτύχθηκε με τους πολίτες, προέκυψε η αναγκαιότητα δημιουργίας της Επιτροπής Αγώνα, η οποία απέκτησε κινηματικά χαρακτηριστικά, αφού περιφερειακά της αναπτύχθηκαν άλλες κινηματικές ομάδες ακτιβιστικού χαρακτήρα όπως αυτή της κρούσης. Η νέα Επιτροπή που δημιουργήθηκε, παρά την αρχική αντίθεση του Δημάρχου, η λεγόμενη Επιτροπή Αγώνα, κατά την άποψή μου, έπαψε να είναι Δημοτική Επιτροπή άρα θεσμική και έγινε Κινηματική αναλαμβάνοντας μάλιστα ρόλο συντονιστή. Άρα πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους ότι ο Δήμαρχος, ο Έπαρχος και όποιος άλλος θεσμικός παράγοντας συμμετέχει στην Επιτροπή Αγώνα δεν συμμετέχει με τη θεσμική ιδιότητα του αλλά ως απλός πολίτης του τόπου. Οφείλουμε να αντιληφθούμε στο σημείο αυτό ότι οι δύο ιδιότητες, θεσμική και κινηματική, είναι ασυμβίβαστες στο πλαίσιο πάντα της αστικής δημοκρατίας που αναπτύσσονται, αφού, όπως είπα και παραπάνω, η θεσμική ιδιότητα εκφράζεται σεβόμενη το νόμο, ενώ η κινηματική ιδιότητα κινείται στα όρια του νόμου και, αν δεν τον αλλάξει, εναντίον του. Έτσι, λοιπόν, πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό ότι ο κ. Κωβαίος πχ, ως Δήμαρχος, οφείλει να υπερασπίζεται τους πολίτες του μέσα στα όρια του νόμου αλλά ως κινηματικός συμμέτοχος έχει υποχρέωση να πάει κόντρα στο νόμο που καταδυναστεύει τους ίδιους πολίτες του. Θα έπρεπε, λοιπόν, ο Δήμαρχος, ο Έπαρχος ο Μητροπολίτης, ως θεσμοί, με ανακοινώσεις τους ή προσωπική παρουσία μέσα από τα μέσα που κατασυκοφάντησαν τους πολίτες της Πάρου να αναλάβουν πρωτοβουλία υπεράσπισης των πολιτών και του αγώνα τους, ανεξάρτητα από τις όποιες κινηματικές διαδικασίες ακολουθήσουν. Δεν είναι δυνατόν οι θεσμικοί παράγοντες να κρύβονται μέσα σε ένα κίνημα, εναποθέτοντας την υποχρέωση που απορρέει από τη θέση τους, χρησιμοποιώντας το ως άλλοθι.   

            Εδώ τίθενται μια σειρά από πολύ βασικά ερωτήματα τα οποία αναζητούν πολύ συγκεκριμένες και καθαρές απαντήσεις από τους θεσμικούς παράγοντες που συμμετέχουν στο κίνημα. Πού σταματάει η θεσμική ιδιότητά τους και πού η κινηματική δράση τους; Θεωρούν πιο σημαντική την υπηρεσία τους ως θεσμοί ή θεωρούν πιο βαρύ το έργο που έχουν αναλάβει ως κινηματικοί σύντροφοι απέναντι στη νομοθετική, προς το παρόν, αδικία που βιώνει η κοινωνία; Αν δεν καταφέρουν να απαλλαγούν από τον ισοπεδωτικό νόμο που δεν προστατεύει τις ιδιαιτερότητες των τόπων, τι μέσα είναι διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουν ώστε να πετύχουν τους δίκαιους σκοπούς της κοινωνίας; Είναι αποφασισμένοι να σταθούν στην πρώτη γραμμή του αγώνα, σύμφωνα με τις "επιταγές" ενός κινήματος, ακόμα και κόντρα στο νόμο; Είναι έτοιμοι ακόμα και να παραιτηθούν από τις θεσμικές τους θέσεις ως έσχατη μορφή αγώνα στο όνομα του δικαίου που εκφράζει το κίνημα; Και βέβαια σ' αυτά τα ερωτήματα δεν καλούνται να απαντήσουν μόνο οι τοπικοί θεσμικοί παράγοντες της πολιτικής σκηνής αλλά πολύ περισσότερο και οι πνευματικοί θεσμικοί παράγοντες της εκκλησιαστικής σκηνής στα εδάφη των οποίων ήδη φιλοξενούνται τέσσερις ανεμογεννήτριες.

            Και όλα αυτά, θα μου επιτρέψετε να σας πω,  τα λέω, γιατί οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους, όπως λέει και ο σοφός λαός μας. Ο αγώνας μας, για να είναι καθαρός, οφείλει να είναι ειλικρινής. Ο καθαρός αγώνας προσδιορίζει το μέγεθος του δικαίου που είναι με το μέρος μας, αφού αγωνιζόμαστε για τον τόπο μας. Το δίκαιο εγείρει σταθερά επιχειρήματα, ικανά να πείσουν ολόκληρη την κοινωνία ανεξάρτητα από τον πόλεμο που θα στηθεί απέναντί του. 

ΥΓ:

Το παραπάνω άρθρο κινείται στο γενικότερο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας που βιώνουμε σήμερα. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις θεσμικών παραγόντων οι οποίοι έχουν κινηθεί έξω από τα όρια του νόμου όταν αδικούνται κατάφορα οι τόποι και οι πολίτες τους. Φωτεινό και επίκαιρο παράδειγμα είναι αυτό του Δημάρχου Πατρέων.