Βραδινός Αγλέορας

Του Αντουάν Παρίνι

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Μετά από κάνα κοσπεντάρι χρόνια εντίμου συμβιώσεως και ποικίλης τριβής με το ίδιο προσώπατο, φαντάζομαι η πιο ερωτική στιγμή θα ναι να σπάει η κυρά τα μπιμπίκια στην πλάτη του κύρη, ο οποίος κάνει ζάπινγκ με αξίες ογδόων, έχοντας και τα πόδια στο μουσκχιό, μπας και παπαρώσει το νύχι στο μεγάλο το δάχτυλο, για να του το κόψει εκείνη με την ψαλίδα γιατί εκείνος έχει κοιλούμπα και δε μπορεί να σκύψει ναούμ.. Μια κατά τα άλλα πολύ τρυφερή στιγμή συντροφικής αλληλεγγύης, όπως ακριβώς τα πουλάκια καθαρίζουν τον ιπποπόταμο, που χει νταγκλάρει σε αφρικάνικο βάλτο κι έχει και κεινούς τους μαλάκηδες με τα καπέλα και τα δίκαννα, που του σπάνε τα παπάργια κάθε λίγο, όπως ξηγιόνται οι τράπεζες με τα φρικαρισμένα μεσημεριανά τηλέφωνα στους κακοπληρωτήδες μικροαστούς και δεν τους αφήνουν να σταυρώσουν μια μπουκιά, έτσι, για το ονόρε ρε μάνγκα. Τα χετε ισοπεδώσει όλα ρε γιάπηδες. Να, πάρτε από να ταλιράκι να πιείτε μια βυσσινάδα και κάντε λίγο παρέκει. Θα κλάσω..

Με αγάπη, Αγλέορας