Εις υγεία των λαμπερών Κυριακών

Του Γιώργου Ανδρεάδη

Σήμερα Κυριακή. Ημέρα του καφέ, της παραλίας, του ήλιου, της καλής παρέας και της καλής συζήτησης. Σε μια απ' αυτές τις όμορφες θαλασσινές Κυριακές του καφέ είχα την τύχη να γνωρίσω κάποια απ' τα παιδιά της ομάδας του "ευ του χ". Τα χάρηκα πολύ.

Νέα παιδιά, ωραίες συζητήσεις, πλούσια φαντασία, αστείρευτο χιούμορ, όρεξη για μοίρασμα μακριά από σκοπιμότητες και μικροσυμφέροντα. Είναι απ' αυτά που συμβαίνουν γύρω σου και λες, "δε μπορεί, κάτι θα γίνει και θα ξαναανασάνουμε, υπάρχει ακόμα ελπίδα, υπάρχει ακόμα χώρος". Αυτή είναι η ομάδα του "ευ του χ". Χτίζει ελπίδα μέσα στην απόγνωση και την απαξίωση. Μοιράζεται γνώση και δημιουργεί συναισθήματα. Σου δίνει την αίσθηση ότι δεν υπάρχεις μάταια και ότι αξιώνεσαι λόγο καλό που μεγαλώνεις παιδί ακόμα και σ' αυτόν τον κόσμο. 

Μέσα σ' αυτή την παρέα, εκείνη τη βροχερή Κυριακή του καφέ, είχα ακόμα μια μεγάλη τύχη. Γνώρισα το Στέλιο τον Γκίκα. Καλλιτεχνική φιγούρα με κοφτερές ατάκες, γεμάτες χιουμοριστικά υπονοούμενα, οι οποίες σε κάνουν να σκεφτείς δημιουργικά, ευφραίνοντας ταυτόχρονα την καρδιά από τον γέλωτα, όπως καλή ώρα με το μακρύ και χοντρό αγγούρι της πράσινης ενέργειας που σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να φάμε, γιατί δε θα δροσιστούμε αλλά θα ζοριστούμε. Εύχομαι στην ομάδα αυτή να μας συντροφεύει για όσο περισσότερο μπορεί.

Η σημερινή Κυριακή, λοιπόν, είναι λαμπερή. Ήλιος ανοιξιάτικος, καθαρός, απάνεμος. Αν δεν ήξερα ότι το νερό που απλώνεται μπροστά μου είναι θάλασσα εύκολα θα πίστευα ότι είναι λίμνη. Οτιδήποτε είναι ριζωμένο στα βάθη της και αναπνέει στην επιφάνειά της καθρεφτίζεται με απόλυτη λεπτομέρεια πάνω της.

Η σημερινή Κυριακή όμως είναι και ιδιαίτερη. Κουβαλά στις ιστορικές αποσκευές της τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για την εκλογή νέου Προέδρου. Θεώρησα, λοιπόν, ότι σήμερα, αν και Κυριακή, έπρεπε να ασκήσω το πολιτικό μου δικαίωμα στην ενημέρωση συμμετέχοντας ως απευθείας θεατής των γεγονότων. Δεν θέλω να αναφέρω τίποτα για τη θέαση των γεγονότων από το υποκειμενικό βλέμμα μου. Δεν έχει σημασία άλλωστε. Απλά να δώσω συγχαρητήρια στο νέο Πρόεδρο και να του πω ότι είναι τυχερός. Πιο κάτω δεν έχει, για να πάει. Οι δεδομένες ικανότητες που θεωρώ ότι έχει θα τον βοηθήσουν να πραγματοποιήσει ανοδική πορεία. Τώρα, το τι θα γίνει σ' αυτό που, αναγκαστικά, θα αφήσει είναι άλλο θέμα. Πάντως, η σημερινή Κυριακή, μάλλον εξαιτίας της ιδιαιτερότητας των διαδικασιών, έχασε τη λαμπρότητά της, δεν είναι ούτε καν φωτεινή. Η Κυριακή σήμερα προκαλεί σαρδόνιο γέλιο και σκοτώνει την όποια ελπίδα με κόπο δημιουργούν οι εραστές του μοιράσματος και της τέχνης. Δυστυχώς το αγγούρι του καλλιτέχνη δεν ζορίζει απλά, σκοτώνει.

Βέβαια, όταν το κορμί επιστρέφει στη φύση, όταν η καρδιά ευφραίνεται από οίνο, όταν το βλέμμα χάνεται στο απέραντο γαλάζιο και όταν η ψυχή πλέει πάνω σε ξύλινα καλοτάξιδα σκαριά, τότε το πνεύμα γαληνεύει και οι εικόνες που έρχονται στη θύμηση γυρνά στους καλλιτέχνες που μοιράζονται απλόχερα την τέχνη τους, στην ελπίδα που γεννά η φαντασία των νέων ανθρώπων, στις καλές παρέες που μας συντροφεύουν έχοντας πάντα έναν καλό λόγο να ακουμπήσουν στις ψυχές μας.

Εις υγεία των λαμπερών Κυριακών, λοιπόν, είτε είναι βροχερές είτε ηλιόλουστες...