Η Εντός Ημών Φθορά

Του Γιώργου Κοκτσίδη

Ο Schopenhauer, λένε, κοιμόταν πάντα έχοντας ένα σχοινί κι ένα όπλο στο προσκεφάλι του.

Το σχοινί για να μπορέσει να δραπετεύσει σε περίπτωση πυρκαγιάς. Το όπλο για ασφάλεια απέναντι σε διαρρήκτες ή μήπως αναγκαστεί ν’ αυτοκτονήσει.

Εγώ λοιπόν κρατώ πάντα φυλαγμένη μια κολλητική ταινία, από φόβο μην καμιά στιγμή ξεκολλήσει το κεφάλι μου απ’ τη θέση του.

Έτσι παράξενη είναι η ζωή. Κάποια τυχαία στιγμή ενσκήπτει αυτό το κάτι το απροσδόκητο που θα σε δοκιμάσει.

Ας είμαστε λοιπόν υποψιασμένοι  σ’ αυτά τα μεγάλα οικογενειακά δείπνα, κρατώντας αποστάσεις ασφαλείας.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα μας σέρβιρε σήμερα καφέ.

Προσπάθησε κάτι να πει μα δεν την άκουσα. Ετοιμάστηκα να πληρώσω.

 Ύστερα ένας φίλος με πήρε τηλέφωνο για να μου ανακοινώσει πως η σχέση του τελείωσε.

-Τα παράθυρα είναι κλειστά, κι όλο κάτι μου λέει να τ’ ανοίξω.-

Σήμερα κάναμε σεξ και το απολαύσαμε. Πιο μετά βουλιάξαμε στον καναπέ και κοιμηθήκαμε.

Την επομένη, η αφήγηση είναι κάπως δύσκολη.

Έχετε ποτέ ξυπνήσει με πονοκέφαλο; Εκείνου του είδους τον πονοκέφαλο που αφήνει το υπόλοιπο σώμα να κοιμάται; Ένας αβοήθητος καρατομημένος εαυτός.

Ανοιγοκλείνω το ψυγείο άδικα. Έχω ξεκινήσει και δεν το έχει καταλάβει κανείς.

Ένα σώμα, μια χίμαιρα μηχανής και σκοταδιού, που κάνει θόρυβο μέσα στη φθορά του.