Συνηθίζουμε το κακό!

Του Χρίστου Γεωργούση

Φαίνεται ότι συνηθίσαμε τους καθημερινούς και πολλούς θανάτους από την πανδημία. Πάμε στο δεύτερο χρόνο, όπου η ζωή μας άλλαξε ριζικά και πορευόμαστε με αγωνία στο άγνωστο. Να μην ξεχάσουμε τις προφυλάξεις που πρέπει να παίρνουμε, να μην ξεχάσουμε να βρίσκουμε τρόπο να προσγειωνόμαστε στην πραγματικότητα, αφήνοντας την αυθάδεια και τη στενοκεφαλιά της άρνησης κατά μέρος.

 

Τι τάση κι αυτή να θέλουμε να κάνουμε τον έξυπνο, τον πιο προχωρημένο από όλους, τον πιο πονηρό και πληροφορημένο.

 

Να μην ξεχάσουμε τις οφειλές προς τους γιατρούς και τους νοσηλευτές και όλους που δίνουν εργασία και χρόνο, διακινδυνεύοντας καθημερινά την υγεία τους.

 

Η επιστήμη μπορεί να κοκορεύεται ότι πήγε στο φεγγάρι, θα πάει και στον Άρη και αλλού (!) αλλά αρκεί ένας ιός για να τινάξει τον σύμπαντα κόσμο στον αέρα. Αναγνωρίζουμε τα κατορθώματά της, αλλά πρέπει να ομολογήσουμε και την αδυναμία μας που δυο χρόνια τώρα βασανιζόμαστε, φοβούμαστε και πενθούμε.