Καλό ταξίδι Κωστή...

 

Του Γιώργου Ανδρεάδη

Θυμάμαι, όταν πήγα στη Λυκόβρυση την άνοιξη του 2002, ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που με καλοδέχτηκαν

Για μένα ο τόπος ήταν άγνωστος και η παρουσία μου εκεί απολύτως τυχαία. Ήταν η επιμονή της γυναίκας μου που με οδήγησε εκεί, αφού επέμενε να κάνουμε για τελευταία φορά αίτηση σε Δήμο, μετά από 30 τουλάχιστον που είχαμε καταθέσει σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αυτή την τελευταία αίτηση την καταθέσαμε το 2000. Την είχα ξεχάσει εντελώς. Να σκεφτείτε ότι ούτε τηλέφωνο δεν είχαμε πάρει για να αναζητήσουμε την τύχη της.

Με το που πάτησα εκεί, ένιωσα αμέσως τη θαλπωρή του μικρού τόπου. Ένα χωριό μέσα σε μια μεγαλούπολη, που δεν μπορούσες να φανταστείς ότι υπάρχει, αν δεν το ζούσες από κοντά. Αμέσως σχηματίστηκε μια παρέα από συναδέλφους, οδηγούς και εργάτες του δρόμου που είχαν κοινές ανησυχίες και πάσχιζαν για τον τόπο τους από τη θέση τους. Θανάσης, Βασιλάκης, Χασάν, Κώστας ο επονομαζόμενος Κίγκαν, Μιχάλης και αργότερα Γιάννης, Ασημένια, Κούλα, Νόπη, Μιχάλης, Κυριάκος, Κυριάκος…

Ήταν ΠΦ εποχή. Τα οχήματα του Δήμου ήταν αραγμένα και αφύλακτα στο περιβόητο οικόπεδο της εθνικής,  ΟΤ9 αν θυμάμαι καλά. Οι γύφτοι κάνανε πάρτι. Πηγαίναμε το πρωί να πιάσουμε δουλειά και έλειπαν μπαταρίες, καύσιμα και άλλα πολλά και διάφορα. Εγώ τότε οδηγούσα το «μηλαράκι» που ήταν σχεδόν παροπλισμένο. Θυμάμαι τον Κωστάκη κάτω από την ανοιχτή πόρτα, πριν ακόμα ξεκινήσουμε την περιπέτεια της μέρας, να μου λέει με αυστηρό ύφος: ¨Και πού ‘σαι να το προσέχεις το «μηλαράκι», είναι το καλύτερο όχημα του Δήμου». Εγώ γελούσα κι αυτός συνέχιζε σε ακόμα πιο αυστηρό τόνο: «Τι γελάς, ρε μαλάκα, νομίζεις ότι σου κάνω πλάκα; Αυτό έχει γράψει ιστορία εδώ στη Λυκόβρυση…»

Και μετά, αφού αδειάζαμε στη χωματερή τους «κόπους» της μέρας, συναντιόμαστε όλη η παρέα για το απαραίτητο ουζάκι πάντα συνοδευμένο με «εκλεκτούς καφενόβιους» μεζέδες. Ο Κωστάκης με το σαρκαστικό ύφος ήταν πρώτος στις πλάκες και στα πειράγματα. Από τη μία «ψάρωνε» τα «θύματά» του και από την άλλη γελούσε κρυφά και πονηρά. Του άρεσε το πιοτί και το φαΐ και, όποτε κουβέντιαζε σοβαρά, οι απόψεις του ήταν καλά δουλεμένες.

Το βιβλίο της ζωής του κάθε ανθρώπου είναι γραμμένο από πολλές ή λίγες σελίδες, από πολλά ή λίγα κεφάλαια, από πολλές ή λίγες εικόνες. Στο δικό μου βιβλίο αυτή η παρέα έγραψε ένα από τα πιο όμορφα κεφάλαια και σηματοδότησε την αρχή μιας σημαντικής δεκαετίας με εμπειρίες που με δίδαξαν πολλά. Όποτε έρχεται στη θύμησή μου, ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται ασυναίσθητα στο πρόσωπό μου.

Κωστή έφυγες νωρίς. Το ταξίδι σου κύρτωσε το χαμόγελο…