Ξεκλείδωσε την καρδιά σου

Του Χρίστου Γεωργούση

Μπορεί να είναι απ’ την άγκυρα του πλοίου το σύρσιμο της αλυσίδας που φτάνει μακριά μέχρι το σπίτι σου συχνά τη νύχτα και άλλοτε τα ξημερώματα. Όταν όλα κοιμούνται στα άγρυπνα αυτιά ξεχωρίζει ο θόρυβος και το τρίξιμο, ήχοι συγγενείς, μουσικές λιμανιού. 

 Είναι το βαπόρι που έρχεται κι αφήνει λεύτερο το σίδερο να κατρακυλήσει στη θάλασσα ή το άλλο που αποπλέει τραβώντας με βραδύ αγκομαχητό την άγκυρα. 

Μπορεί ο ήχος του μετάλλου να είναι απ’ τις αλυσίδες μέσα σου, απ’ όσα κρατάς δεμένα κι έγιναν βάρος και έρμα και σ’ έδεσαν, φόβους και ιδέες και πάθη που σκούριασαν με τον καιρό και αχρηστεύτηκαν. 

Γρανάζια μαγγανοπήγαδου που κάποτε ανέσερναν απ’ το βάθος νερό ζωντανό, μάρτυρες χτεσινής ταπεινής πατρίδας. 

Αν αγρυπνάς με τους τριγμούς, λευτερώσου, ξεκλείδωσε την καρδιά σου και φύγε απ’ τη σκουριά και το θόρυβο κρατώντας ως φυλαχτό τη σεμνότητα ακριβής ομορφιάς που βασίλεψε.

 [Αφιερωμένο στο Δάσκαλο που ξέρει να μιλά στις ψυχές μας (ΑΕ)]