Κρυμμένοι πίσω απ' την απραξία

 

Του Γιώργου Ανδρεάδη

Όπως λέει και κάποια ψυχή, χρειάζεται πολύ περισσότερη δύναμη για να αγαπήσεις από όση για να κάνεις πόλεμο. Η κατάκτηση της αγάπης, ειδικότερα όταν ανήκεις στην κατηγορία εκείνων των ανθρώπων που έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι είναι το κέντρο του κόσμου, μοιάζει άπιαστο όνειρο.

Είναι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν τη βεβαιότητα ότι όλα περιστρέφονται γύρω τους και ότι έχουν το δικαίωμα κατά το δοκούν να απλώνουν το χέρι τους και να αρπάζουν ό,τι θελήσουν. Μόνο για τον εαυτό τους, χωρίς καμιά διάθεση μοιρασιάς, χωρίς καμιά δεύτερη σκέψη ότι αυτό που αρπάζουν ίσως λείψει πολλαπλάσια από κάποιον άλλο. Άλλωστε ως κέντρο του κόσμου έχουν προτεραιότητα απέναντι σε όλα.

Είναι αυτοί οι άνθρωποι που, όταν σηκώνονται να χορέψουν, απαιτούν να είναι άδεια η πίστα. Θέλουν τους άλλους όχι για να χορέψουν μαζί τους, αλλά για να τους βαρούν παλαμάκια, γονατιστοί θεατές με μάτια λάγνα να κοιτούν το αιδοίο ή τα ωά τους ανάλογα με το φύλο τους και τις προτιμήσεις τους.

Είναι αυτοί που ασκούν κριτική επί παντός επιστητού από την άνεση που τους προσφέρει το βόλεμά τους στον καναπέ. Που δεν ασχολούνται με τα κοινά και ποτέ δεν έχουν αγωνιστεί για το δίκιο του άλλου, το οποίο θεωρούν ότι δεν τους αφορά. Είναι τόσο απομονωμένοι στον κόσμο τους, ώστε δεν μπορούν αντιληφθούν ότι ο αγώνας για το δίκιο χρειάζεται συντροφικότητα και συμμετοχή κι απ' αυτούς που δεν έχουν κανένα συμφέρον από τη διεκδίκησή του. Παρουσιάζονται ως μοναχικοί καβαλαρέοι που καταφέρνουν όποια προσωπική συμφωνία επιθυμούν, παρακάμπτοντας το ορθό  και όταν  φτάσει ο κόμπος στο χτένι από τη λανθασμένη συμφωνία που έκαναν, κατηγορούν αυτούς που άφησαν απ' έξω γιατί ήταν απόντες. Φτάνουν, λοιπόν, να απαιτούν απ' τους άλλους να είναι παρόντες στη δική τους προσωπική διεκδίκηση, όταν βέβαια φτάσει ο κόμπος στο χτένι, αλλά απουσιάζουν παντελώς από το δόσιμο που χρειάζεται ο πόνος του άλλου. Και όταν ακόμα και τότε προστρέχουν οι άλλοι σε βοήθεια και βγαίνουν μπροστά για να υπερασπιστούν το δίκιο και πάλι οι προσωπικές συμφωνίες της πίκας του κέντρου του κόσμου ανατρέπουν το δόσιμο και εκθέτουν τους συμπαραστάτες.

Είναι αυτοί οι άνθρωποι που ενώ απέχουν απ' όλα είναι οι πρώτοι που θα σηκώσουν ως αναμάρτητοι την πέτρα, για να λιθοβολήσουν αυτούς που αμάρτησαν, γιατί δεν υπηρέτησαν τον εγωισμό τους.

Είναι αυτοί οι άνθρωποι που ο καλλιτέχνης ονόμασε κυρ παντελίδες, οι οποίοι κρυμμένοι πίσω απ' την απραξία τους ζουν στο μικρόκοσμό τους κατηγορώντας μόνο τα "λάθη" των άλλων.