Χαιρετάμε έναν καλλιτέχνη της μπάλας, επαναστάτη, άνθρωπο με αδυναμίες που θαυμάσαμε και αγαπήσαμε

 

Του Αντουάν Παρίνι

 

Βλέπω για μια ακόμα φορά το εκπληκτικό γκολ του Μαραντόνα και φέρνω στη θύμησή μου όταν έβλεπα αυτό το γκολ σε ζωντανή μετάδοση. Εννιά χρονών, στην ηλικία που είναι τώρα ο γιος μου, ήδη μυημένος στον μαγικό κόσμο του ποδοσφαίρου, εποχές βαθέος ΠΑΣΟΚ, στο ουζερί που είχε ο μπάρμπας μου στο χωριό.

 

Όταν μπήκε το γκολ πέσανε κάτω τραπέζια, καρέκλες, ούζα, μεζέδες και γενικά υπήρχε παράκρουση, που έβλεπα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Και δώστου γύρες τα πιοτά και δώστου παλαβωμάρα.

 

Την επόμενη σχολική χρονιά αγόρασα μια κασετίνα με τον Ντιέγκο απάνω κολλημένο και πάνω απ' το προσκεφάλι μου έβαλα αφίσα του.

 

Τις άπειρες ώρες που παίζαμε μπάλα καθημερινά, ματώναμε τα γόνατα υποδυόμενοι εκείνον, μολονότι ούτε μια τρίχα απ' την κεφαλή του δεν πλησιάζαμε. Έγινα 43, μπάλα δεν παίζω πια γιατί ζω στη Babylon κι έχω σαπίσει και μέχρι και χτες έμπαινα στο ινσταγκραμ για να διαβάσω τα νέα του στον προσωπικό του λογαριασμό.

 

Πλέον ο Μέγας αποδήμησε, όπως θα κάνουμε όλοι κάποια στιγμή. Κι έμεινε η περιγραφή του γκολ εκείνου να μας θυμίζει τον παλιό κόσμο.

 

Τα δάκρυα για το φευγιό του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα δεν είναι μόνο για την απώλειά του, εφόσον δεν τον είχαμε στην προσωπική μας ζωή και πάσα αντίδραση δύναται - εύλογα - να φαντάζει υπερβολική σε εκείνους που ουδέποτε ασχολήθηκαν με το άθλημα. Είναι δάκρυα για τον επίλογο στην ζωή, όπως την ξέραμε μέχρι τώρα. Ένα ρέκβιεμ στα παιδικά μας χρόνια, που άλλα προμήνυαν κι άλλα μας προέκυψαν. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, έχει συνδυάσει την παιδικότητά του με άλλες καταστάσεις. Και πολύ καλά έκανε. Ετούτες οι αράδες είναι γραμμένες σε μια αυστηρά εκ βαθέων υποκειμενική θεώρηση και δέον να ληφθεί ούτως υπόψη.

 

Ντιέγκο σ' ευχαριστώ...