Η αλαζονεία ενός ανθρώπου θεού...

 

Του Γιώργου Ανδρεάδη

Σε τούτη τη γραφή, αν και το θέμα είναι εξόχως πολιτικό, θα προσπαθήσω να μη χρησιμοποιήσω πολιτικά φορτισμένες εκφράσεις, για να μη σκανδαλίσω τουλάχιστον αυτούς τους συντοπίτες μου, που παθαίνουν αναφυλαξία με το άκουσμά τους.

Ως γνωστό, ο άνθρωπος  εδώ και πολλά-πολλά χρόνια έχει καταφέρει να κατακτήσει την κορυφή της τροφικής αλυσίδας. Δυστυχώς, όμως, όπως αποδεικνύεται εκ της πορείας της ανθρωπότητας, από τότε που ο άνθρωπος κάνει «κουμάντο» στα του πλανήτη θέματα, πάμε απ’ το κακό στο χειρότερο. Απ’ ό,τι φαίνεται είναι ανίκανος να διαχειριστεί την επιτυχία της κορυφής και, στην προσπάθειά του να διασφαλίσει τα κεκτημένα, αυξάνει την εκμετάλλευση προς τον εαυτό του και δε διστάζει καθόλου στο πλαίσιο της καλοπέρασής του να καταστρέψει και να σκοτώσει.

Σήμερα θα ήθελα να μιλήσω για ένα μικρό κομμάτι της αλαζονείας του ανθρώπου το οποίο πηγάζει από τη λανθάνουσα αίσθηση περί της θεϊκής δύναμης που νομίζει ότι διαθέτει. Μια δύναμη εκπορνευόμενη από τη ζάλη της ηδονής που παράγει η επιτυχία της κατάκτησης της κορυφής. Όλα τα άλλα όντα είναι υποδεέστερα. Ακόμα και άνθρωποι με διαφορετικές συνήθειες και χρώματα είναι παρακατιανοί και ζουν πίσω από τον ήλιο.

Έτσι, αν μιλάμε για ανθρώπους, οι υποδεέστεροι χαρακτηρίζονται απολίτιστοι, άγριοι κ.λπ., ενώ από την άλλη τα ζώα  το μόνο που είναι άξια να διαθέτουν  είναι ένστικτο.

Θα ήθελα, λοιπόν, σήμερα, μιλώντας για τα «δικαιώματα» των ζώων, να καταθέσω κάποιους προβληματισμούς όχι ως ο θεός της κορυφής της τροφικής αλυσίδας αλλά ως απλός άνθρωπος.

Ως γνωστό, στους διαδικτυακούς κύκλους που κινούμαι, πριν μερικούς μήνες η «ζημιά» γέννησε, μέσα στην ντουλάπα, παρακαλώ, και χωρίς να έρθει εις γάμου κοινωνίαν, τρία υπέροχα γατάκια. Μου έκανε εντύπωση, όταν κάποιοι «φίλοι» ξενίστηκαν από τη γέννηση των γατακιών της «ζημιάς». «Είναι δυνατόν σήμερα οι γάτες να γεννούν γατάκια»; Μου είπαν. Μάλιστα κάποιοι φιλόζωοι και με τη στάμπα με μάλωσαν κιόλας, γιατί δε ζήτησα να πάρω γατάκια που υπάρχουν εν ζωή και ότι έπρεπε, λέει, να έχω ήδη στειρώσει τη «ζημιά». Παρεμπιπτόντως η «ζημιά» ήταν εκπληκτική μάνα με αποτέλεσμα και τα τρία γατάκια που γέννησε να ζουν όμορφα κι ωραία στον κήπο μας.

Κάποτε, όταν ζούσα στην πολύβουη Αθήνα, είχα έναν γάτο τον οποίο τον είχα πάρει από μια κυρία που τους είχε πολλούς και τους μοίραζε. Ήταν τόσο μικρούλης που τα βράδια κοιμόταν πάνω στο μούσι μου. Κάποια στιγμή ο μικρός μεγάλωσε και μέσα στο διαμέρισμα τα καλέσματα προς το θηλυκό έγιναν ανυπόφορα. Όταν τον απελευθερώσαμε βίωσε τη «βαρβαρότητα» της φύσης του. Το ζευγάρωμα δεν είναι εύκολη υπόθεση για τις γάτες. Πέρα από τις καθημερινές μάχες που έπρεπε να δώσει για την κατάκτηση του θηλυκού κόλλησε και μια πολύ επικίνδυνη αρρώστια των γατιών, όπως μας είπε ο γιατρός.  Αποτέλεσμα αυτού ήταν ο μικρός γατούλης, που μεγάλωσε και απέκτησε την ελευθερία του, να μείνει άμπαλος. Όταν τον έβγαλα από το καλάθι του, ερχόμενος από το γιατρό, αν και περπατούσε στα τέσσερα, παρέπαιε από τη ζάλη της στερημένης «ενστικτώδους» ηδονής. Αυτό το ζώον, λοιπόν, το οποίο φυσικά στερούνταν συναισθηματικής νοημοσύνης (;), αφού ήταν προορισμένο να ζει και να λειτουργεί μόνο από ένστικτο, κοντοστάθηκε από τη συνεχιζόμενη ζαλάδα και ήρθε και κούρνιασε στα πόδια μου. Στα πόδια του αφέντη που τον ταΐζει και τον ποτίζει, για να καλύψει την έλλειψη επικοινωνίας με τους ομοίους του, στα πόδια του θεού που μόνος αυτός αποφασίζει για την τύχη του ζώου που είναι κομμάτι της τύχης όλου του κόσμου που διαφεντεύει. Έτσι κι αλλιώς αυτό το ζώον δεν καταλάβαινε  ότι του τα κόψαμε, μετά από λίγο ήταν μια χαρά, νωχελικός, βαριεστημένος και γουργουριστός. Ταίριαζε μια χαρά στη ζωή του διαμερίσματος.

Ακούω, λοιπόν, από πολλούς φιλόζωους και μάλιστα σπουδαγμένους γιατρούς και επιστήμονες, οι οποίοι έχουν αποθέσει την επιστήμη τους στη λογική της «ανθρωποκεντρικής θεϊκής ελεύθερης αγοράς», να λένε: «Κάντε στειρώσεις στα ζώα, μην τα εγκαταλείπετε, μην τα πετάτε στους δρόμους, έτσι κι αλλιώς θα ψοφήσουν, τα ζώα δεν επηρεάζονται και δεν καταλαβαίνουν όπως οι άνθρωποι».

Έχω την αίσθηση ότι όλο αυτό το σκεπτικό στην ακραία του μορφή, στο πλαίσιο λειτουργίας ενός αλαζονικού ανθρωποκεντρικού κόσμου που δίνει προτεραιότητα στην ύπαρξη του είδους του, αδιαφορώντας για την τύχη του ενορχηστρωμένου από τη φύση οικολογικού συστήματος, μπορεί να οδηγήσει σε αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Παράλληλα η λογική στειρώστε τα ζώα, γιατί, όταν είναι ελεύθερα, έχουν μεγάλη θνησιμότητα είναι μια άκρως παρεμβατική διαδικασία στη ζωή ενός άλλου, η οποία καθορίζει την εξέλιξή του και μάλιστα με σκεπτικό και μέσα εκτός της φύσης του. Επίσης, αν αυτή η διαδικασία αποστειρωθεί από την φιλοσοφική ηθική περί των ίδιων δικαιωμάτων όλων των όντων απέναντι στη ζωή, τότε μπορεί να οδηγηθούμε, και σε κάποιες περιπτώσεις έχουμε οδηγηθεί ήδη, σε πολύ ακραίες σκέψεις οι οποίες βρήκαν εφαρμογή στη χιτλερική γερμανία με το ολοκαύτωμα.

Με αυτή τη λογική, λοιπόν, αφού τα παιδιά του τρίτου κόσμου πεθαίνουν κατά χιλιάδες από εκμετάλλευση, πείνα και δίψα να στειρώσουμε όλες τις γυναίκες που τα φέρνουν στον κόσμο, για να ζει χωρίς τύψεις ο δυτικός άνθρωπος και πάνω απ’ όλα, βέβαια, για να «μειωθεί» η παιδική θνησιμότητα.