ΕΓΩ Ο ΕΝΙΟ ΜΟΡΙΚΟΝΕ ΕΧΩ ΠΙΑ ΠΕΘΑΝΕΙ.

Της Νίνας Γεωργιάδου

Δεν ξέρω με ποια άλλη μουσική μπορεί κανείς να ντύσει τα κιτρινισμένα γράμματα που κρατάει στο συρτάρι του, τις παλιές ασπρομαυρες φωτογραφίες με το δαντελωτό γύρο και τις σπασμένες γωνίες, τους δίσκους 78 στροφών που δεν παίζουν πια.

Όταν κλείνω τα μάτια και περνούν μπροστά μου οι έφηβοι που κάνουν ορθοπεταλιές για να μη χάσουν τη Μαλένα καθώς στρίβει στο επόμενο σοκάκι, ο καλπασμός του Καλού του Κακού και του Άσχημου, η Ντέμπορα με το δαντελωτό καπέλλο Κάποτε στην Αμερική, ένα μωρό που παίρνει το ονομα ενός αιώνα και γίνεται ο Θρύλος του 1900, ένα τσιγάρο που ανάβει από φλεγόμενες χορδές πιάνου, ένα βαλς στο σαλόνι καραβιού που τραμπαλίζεται, και το Σινεμά ο Παράδεισος που πυρπολείται από το ίδιο του το σελουλόιντ, όλα είναι ντυμένα με τις μουσικές του Μορικόνε.

Και η νοσταλγία της δικής μας νιότης, η νοσταλγία των εφηβικων ερώτων, των θερινών σινεμά, των αγαπημένων που χάθηκαν, όλα ειναι ντυμένα με τις μουσικές του Μορικονε.

"Εγώ ο Ένιο Μορικόνε, έχω πια πεθάνει".

.....Ανακοινώνω τον θάνατό μου σε όλους τους φίλους μου που στάθηκαν πάντα δίπλα μου και σε εκείνους που είχα καιρό να συναντήσω και τους χαιρετώ με μεγάλη τρυφερότητα. Αδύνατον να τους κατονομάσω όλους....

Ελπίζω να καταλαβαίνουν πόσο πολύ τους αγάπησα.

....Κλείνοντας, στη Μαρία, με την οποία ανανέωσα τους όρκους μας αλλά και την εξαιρετική αγάπη που μας ένωνε, και που τόσο θλίβομαι που εγκαταλείπω.

Της στέλνω τον πιο πονεμένο μου αποχαιρετισμό»