Πόσο διευλολύνει η τεχνολογία τη ζωή μας;

Του Γιώργου Ανδρεάδη

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος τη σημερινή εποχή είναι η απώλεια βασικών κεκτημένων δικαιωμάτων του. Αυτό, καθώς σπάει τον κύκλο ζωής (εργασία, ψυχαγωγία, ύπνος), προσθέτει  στην ήδη υπάρχουσα καθημερινή ένταση άγχος, που έτσι κι αλλιώς υπάρχει, εξαφανίζει ή υποβαθμίζει σημαντικά το ευ ζην και μας επιστρέφει σταδιακά στα χρόνια της πανούκλας και της χολέρας. 

Αυτή η αρνητική για τον άνθρωπο εξέλιξη οφείλεται βασικά στη ματαιόδοξη ανάγκη του για επιβολή της κυριαρχίας του παντού. Έτσι αρχίζει η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο και η καταστροφή της φύσης, αφού όλα περιστρέφονται γύρω από έναν πλουτοπαραγωγικό άξονα στο πλαίσιο λειτουργίας του οποίου συνθλίβονται όλες οι αξίες. Με άλλα λόγια το χρήμα, το οποίο επινοήθηκε ως μέσο συναλλαγής για να διευκολύνει τις ζωές μας, έχει απολέσει την ιδιότητά του ως μέσο και έχει πάρει κεντρική θέση ως αυτοσκοπός δημιουργίας του πλούτου. 

Ο συνδυασμός όλων των παραπάνω δημιουργεί όλο και μεγαλύτερες κοινωνικές ανισότητες καθώς σήμερα το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει πάνω από το 60% της παγκόσμιας περιουσίας. Η σημερινή κατάσταση δε δημιουργήθηκε με παρθενογένεση ούτε ξαφνικά. Έχει διανύσει μια μεγάλη χρονική πορεία και μάλιστα με τις ευλογίες του 99% του πληθυσμού της δύσης ο οποίος, μετά την απάνθρωπη εκμετάλλευση του τρίτου κόσμου, διάγει κι αυτός γοργή πορεία προς την πλήρη εκμετάλλευση και κατάρρευση. 

Το 1% του πλούτου, λοιπόν, έχει κερδίσει πολλές ενδιάμεσες μάχες κατά το παρελθόν οι οποίες μάλιστα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο από το 2000 και μετά. Η αντίσταση του κόσμου, απέναντι σ’ αυτό το κέρδος που επιδεικνύει και απολαμβάνει ο πλούτος, δεν είναι εύκολη καθώς ο μέσος άνθρωπος έχει απολέσει την πολιτική και κοινωνική συνείδηση που χρειάζεται ως προϋπόθεση για αυτή την αντίσταση. Το όχημα πίεσης αυτής της απώλειας είναι τα ψίχουλα διευκόλυνσης που απολαμβάνει ο άνθρωπος και το παραμύθι της καλύτερης ζωής μέσω του χρήματος, που του πουλάει ο πλούτος.  

Ένα από τα «τεχνάσματα» που χρησιμοποιούνται για την απώλεια των συνειδήσεων, μέσω του παραμυθιού για καλύτερη ζωή, είναι η τεχνολογία.

 Δείτε για παράδειγμα αυτό που γίνεται με τις τράπεζες:

·      Κάποτε μας παρακαλούσαν οι τράπεζες, για το καλό μας, να καταθέσουμε τα λιγοστά χρήματά μας στα ταμεία τους. Για τον λόγο αυτό έδιναν και καλό τόκο με τον οποίο πολλοί είχαν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να ζήσουν χωρίς να πειράξουν το κεφάλαιό τους. Είπαμε το 1ο" ναι" και χάσαμε την 1η μάχη.

·      Αφού, λοιπόν, μάζεψαν το χρήμα, φορολόγησαν τους τόκους. Αντί να αδειάσουμε τις τράπεζες παίρνοντας πίσω τα χρήματά μας, είπαμε 2ο "ναι", χάνοντας 2η μάχη.

·      Μετά απευθύνθηκαν στους κρατικούς φορείς για κατάθεση της μισθοδοσίας σ’ αυτές. Αντί οι συνδικαλιστές να τα στυλώσουν και να κατεβάσουν τους εργαζόμενους στο δρόμο, είπαμε 3ο "ναι" και χάσαμε 3η μάχη.

·      Μας έγινε απαραίτητη η κάρτα ανάληψης και πρόσφατα το κράτος έγινε συνεταίρος στα χρήματά μας με τις κατασχέσεις που επέβαλε όπου θεωρούσε σκόπιμο. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι, στο όνομα της διευκόλυνσης του πολίτη, άρχισαν να αντικαθιστώνται από μηχανήματα. Η τεχνολογία προχώρησε και χτύπησε τις πόρτες των σπιτιών μας κι εμείς στο όνομα της διευκόλυνσης ανοίξαμε τις πόρτες και την αφήσαμε να μας κατακτήσει (φαίνεται άσχετο αλλά δεν είναι). Σήμερα τα παιδιά μας καίγονται μπροστά σε μια οθόνη και η πληροφορία ταξιδεύει σε όλες τις γωνιές του πλανήτη με την ταχύτητα του φωτός. Ποια πληροφορία όμως; Τα ψέματα είναι πολλαπλάσια περισσότερα από τις αλήθειες. Γιατί άραγε; Ποιους βολεύει αυτή η εξέλιξη; 4ο "ναι", 4η χαμένη μάχη.

·      Όταν το χρήμα πλαστικοποιήθηκε πλήρως και άρχισαν τα δάνεια, οι τράπεζες μας έγιναν εντελώς απαραίτητες. Τότε επιβλήθηκαν προμήθειες για τα πάντα. Οποιαδήποτε κίνηση μέσω τράπεζας πληρωνόταν από τους πολίτες. Ακόμα και η πληρωμή λογαριασμών προς το δημόσιο οι οποίοι υποχρεωτικά πλέον πληρώνονται μέσω τραπέζης. 5ο "ναι", 5η μάχη χαμένη.

·      Και εξακολουθητικώς χάνονται θέσεις εργασίας και πληθαίνουν οι απολύσεις. Μας έλεγαν: "Μη πηγαίνετε στα ταμεία για συναλλαγές αλλά στα μηχανήματα που δεν έχουνε προμήθεια." Αντί να πούμε όχι, είπαμε 6ο "ναι" και χάσαμε 6η μάχη.  

·      Μετά βάλανε προμήθεια και στα μηχανήματα. Για να πάρουμε τα δικά μας χρήματα, πληρώνουμε. 7ο "ναι", 7η χαμένη μάχη.

·      Και τώρα μας λένε: "Κάντε τις συναλλαγές σας από το σπίτι. Τσάμπα σας βάλαμε να αγοράσετε κομπιούτερ κι έξυπνα τηλέφωνα;" 8ο "ναι", 8η χαμένη μάχη.

Και να φανταστείτε ότι η τεχνική νοημοσύνη είναι ακόμα σε νηπιακή ηλικία.

Κάπως έτσι ο πλούτος αυξάνεται για τους λίγους, συμπαρασύροντας την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων. Δυστυχώς, τα φαινομενικά αθώα "ναι" που λέμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας, ελλείψει πολιτικής και κοινωνικής συνείδησης, οδηγούν, με μαθηματική ακρίβεια, στην πλήρη υποδούλωση του ανθρώπου και της ελεύθερης φύσης από μια τάξη η οποία διακατέχεται από σχιζοφρενική ματαιοδοξία.

Ο μόνος τρόπος ανάσχεσης αυτής της εξέλιξης είναι να εκφράζουμε δυνατά και συλλογικά τα ΟΧΙ μας, συνδυάζοντας τις διαφορετικότητες στο πλαίσιο της αλληλεγγύης και της αμεσότητας.