Μία άλλη φωνή

Της Έλενας Αντωνίου

Ως Αναπληρώτρια πρώτα και μετά ως Αντιπρόεδρος του Συλλόγου “Π.Καλλιέρος” και εκπρόσωπος του σωματείου στο Συντονιστικό Εργαζομένων Πάρου - Αντιπάρου (ΣΥ.Σ.Ε.Π.Α.), θέλω να τοποθετηθώ επώνυμα απέναντι στα κείμενα της ανώνυμης “Πρωτοβουλίας Αναπληρωτών”.

Σίγουρα το ιστορικό και το περιεχόμενο της διεκδίκησης του ΣΥ.Σ.Ε.Π.Α., φαντάζομαι πλέον σκόπιμα έχει αποσιωπηθεί από τα κείμενα σας. Το ζήτημα που με απασχολεί είναι το γιατί.

Γιατί δεν συνταχθήκατε με τη ενεργοποίηση του νόμου για όλους τους εργαζομένους;

Γιατί δεν συνταχθήκατε με την διεκδίκηση για επαναφορά των αποκλεισμένων μονίμων συναδέλφων σας, η των εργαζομένων του Δήμου, (που τόσο ανάγκη έχετε τώρα τη βοήθειά τους, για να ξεμπλέξετε από τα νομικά τερτίπια ου Δήμου, αλλά τότε τους παραμερίσατε ελαφρά τη καρδία);

Νομίζω ότι το χρονικό αυτό της διεκδίκησης όλους μας μαθαίνει κάτι.

Για το δικό σας δίδαγμα αυτό θα το ξέρετε ή θα το βρείτε εσείς. Εγώ μόνο να υποθέσω μπορώ: να αποκτήσετε αν δεν μπορείτε ταξική, τουλάχιστον εργατική και συναδελφική συνείδηση; Ή ότι κανένας μόνος του, κοντόφθαλμα και κουτοπόνηρα δεν κερδίζει..; (εκτός εντέλει αν αυτός ήταν ο σκοπός σας, το διαίρει και βασίλευε, ώστε να τιναχθούν όλα στον αέρα... πολλά έχουν δει τα μάτια μας!)

Για τα σωματεία νομίζω είναι πολλά. ..ότι πολλές φορές ψάχνουμε τον “αντίπαλο” και προετοιμαζόμαστε γι' αυτόν στις πεπατημένες, αλλά εντέλει η χειρότερη ζημιά γίνεται από τα μέσα. Ποιος θα περίμενε ότι η προσπάθεια του Συντονιστικού θα τιναζόταν από Αναπληρωτές; Ποιος θα περίμενε ότι ένα δύο άτομα θα τα αφήναμε χωρίς καμία δημοκρατική διαδικασία να μιλάνε εξ ονόματος μας; Ποιος θα περίμενε ότι δεν θα αντιδρούσαμε σε αυτό ως εκλεγμένοι εκπρόσωποι, ενώ το βλέπαμε να συμβαίνει; Ποιος θα περίμενε ότι θα στηρίζαμε ανθρώπους που ούτε με τον σκοπό ούτε με τον τον τρόπο τους συμφωνούμε.

Και όμως, το κάναμε... αλλά μάθαμε!

Ή τουλάχιστον έμαθα. Ότι ως εκλεγμένη εκπρόσωπος ενός σωματείου, δεν γίνεσαι βορά στις ορέξεις του χ πλήθους. Ο καθείς αναλαμβάνει πρώτα την ευθύνη των λόγων και των πράξεων του,  και έπειτα ίσως μπορέσει να αναλάβει το βάρος της εκπροσώπησης ενός κλάδου. Η “Πρωτοβουλία Αναπληρωτών” συναντά μεγάλα εμπόδια στο πρώτο, αρά είναι πλεονασμός να ζητάω το δεύτερο... ακόμα!

Στο σωματείο εκπροσωπείς ένα κλάδο, και είσαι κομμάτι ενός εργαζόμενου λαού. Κι αυτό, για όποιες τυχαίες ορέξεις, δεν πρέπει να θυσιάζεται.

Τέλος θέλω να απευθυνθώ σε αυτό το κομμάτι των συναδέλφων μου Αναπληρωτών/τριων που με την συμμετοχή ή την ουδετερότητα τους ενίσχυσαν ή άφησαν χώρο σε αυτές τις καιροσκοπικές φωνές. Συνάδελφοι και συναδέλφισσες, οι συνθήκες στις οποίες παλεύουμε μόνο εμείς και κανένας άλλος τις γνωρίζει. Το καθεστώς ομηρείας και ανασφάλειας δεκαετιών, έχει αλλοιώσει τις ζωές μας. Δεν έχει αλλοιώσει όμως την κρίση μας και την ηθική μας. Απέναντι σε αυτήν την κατάντια, ορθώνουμε ανάστημα, και εκεί που ο κρατικός μηχανισμός, μας λέει εσείς είστε μόνοι σας, εμείς βρίσκουμε το χέρι των άλλων εργαζομένων και κομματιών της κοινωνίας και προχωράμε. Απέναντι στο Δήμο, έπρεπε να είμαστε όλοι μαζί.

Όχι οι Αναπληρωτές.

“Εδώ δεν είναι να 'μαι εγώ πάνω από εσένα, ή εσύ πάνω από εμένα... Εδώ είναι να είναι ο καθένας πάνω από τον εαυτό του” 

Γ. Ρίτσος