ΚΑΛΗΝΥΦΤΑ, ΣΕ ΦΗΝΩ ΤΣΑΙ ΠΑΩ

Της Νίνας Γεωργιάδου

Πήρα ένα μήνυμα το πρωί. "Μη γράφεις στα βαθιά της νύχτας. Τα κείμενα βγαίνουν στυφά, σαν από μεθύσι με παλιόκρασο και φτηνά τσιγάρα"
Έτσι είναι! Μόνο να, είναι το γύρω μας στυφό και ακατάπιοτο, σα μουρουνόλαδο. Δε φταίνε οι λέξεις.

Όπως και να 'χει όμως, επειδή την πίνουμε την πίκρα έτσι κι αλλιώς και που τη φτύνουμε, πάλι το χώμα πικραίνουμε, λέω για σήμερα να πω μια καληνύχτα, δίχως ...παλιόκρασο και φτηνά τσιγάρα.

Μια καληνύφτα στα griko, στα γκρεκάνικα του Σαλέντο και της Καλαβρίας, την ιδιότυπη ελληνική που σώζεται από τον 8ο πΧ αιώνα. Η γλώσσα της Κάτω Ιταλίας, με δωρικές λέξεις και ιταλικές προσμείξεις, μου ακούγεται πολύ οικεία, καθώς μοιάζει σε πολλά - στα δωρικά και τα ιταλικά αποτυπώματα, ακόμη και στο τραγουδιστό τράβηγμα της φωνής, με το καλύμνικο ιδίωμα.
Το ποίημα "Καληνύφτα" γράφτηκε από τον πιο σημαντικό ποιητή των Καλαβρέζων, τον Vito Domenico Palumbo,(1854-1918)

Τι εν γλυτσέα τούση νύφτα τι εν ωρια
τσ εβώ ε πλώνω πενσέοντα σ εσένα
τσ ετου μπει στη φενέστρα σου αγαπη μου
της καρδίας μου σου νοίφτω τη πένα

Τι γλυκιά είναι τούτη η νύχτα, τι ωραία
και γώ δεν ξαπλώνω, σκέφτομαι εσένα
και κάτω από το παραθύρι σου, αγάπη μου,
της καρδιας μου σου αφήνω τον πόνο

Καληνυφτα σε φηνω τσαι παω
πλάια σου τι βω πίρτα πρικό
τσαι που παω που συρνω που στεω
στη καρδία μου πάντα σενα βαστώ

Καληνυχτα, σ' αφήνω και πάω
Πλάγιασε εσύ κι εγώ πάω πικραμένη
κι όπου κι αν πάω, όπου σύρω, όπου σταθώ,
στην καρδιά μου πάντα εσένα βαστώ