Κακομαθημένο παιδί

Του Χρίστου Γεωργούση

Εκείνο που με τρόμαξε σε σένα είναι ότι ολοένα ζητούσες απ’ τους άλλους και διαμόρφωσες στάση ζωής με ατέλειωτα αιτήματα, σαν κακομαθημένο παιδί. 

Πολλοί ήταν οι κακοί δάσκαλοι καθώς καταλήξαμε να βλέπουμε τον κόσμο ως ένα ορυχείο για να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία μας με πολύτιμα μέταλλα και περιφρονήσαμε το ορυχείο μέσα μας που είχε καθαρό χρυσάφι. Δεν κατανόησες ότι, αν είχες μόνο να λαμβάνεις εσύ και άλλοι, σύντομα τα αποθέματα θα τέλειωναν και επομένως έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να μη στερεύει η δεξαμενή. Μού έκανε εντύπωση που δεν καθόσουν να σκεφτείς πως οι πηγές, αν δεν βρέξει μια χρονιά, αδυνατίζουν κι αν την επόμενη η ανομβρία συνεχιστεί τα νερά τελειώνουν.

Αλλά αυτό επηρέασε και το χαρακτήρα σου. Είχες απαιτήσεις διαρκώς σαν να έπρεπε οι άλλοι γύρω σου να σε υπακούν και να δορυφορούνται τριγύρω σου υπηρετώντας το μεγαλείο σου κι εσύ να μην προσφέρεις τίποτε, αλλά να κάθεσαι διαρκώς σε θρόνο και να απολαμβάνεις.

Η ένταση αυτής της μοναδικής φροντίδας «πόσα θα πάρουμε» σκλάβωσε τη σκέψη σου, σου στέρησε τη χάρη της προσφοράς και σε άσκησε σε όλες τις μορφές της επαιτείας με την εντύπωση που σου χάραξαν, ότι οι πάντες σού οφείλουν, ενώ εσύ έχεις ξεχρεώσει οριστικά.

Αυτό το είπες αγώνα και συ ήσουν ο αγωνιστής που δεν έβλεπες πουθενά μέλλον για όλους, παρά έψαχνες τρόπους να γίνεις πλουσιότερος και καταναλωτικότερος και να μπαίνεις έτσι στο μάτι μας, να ξεχωρίζεις ως επιτυχημένος. Έμαθες να στηρίζεσαι διαρκώς στην καλή διάθεση των άλλων κι άφησες τα χέρια σου να ατροφήσουν.

Το μέγα αίτημα όμως ήταν και το τι μπορείς να κάνεις εσύ, τι να δώσεις εσύ και τι θα μπορούσε οι άλλοι να περιμένουν από σένα. Αυτό θα μπορούσε να τινάξει βλαστούς δύναμης και πείσματος από μέσα σου και δεν θα πέτρωνε τη σκέψη σου. Για να συνηθίσεις να είσαι σε μια γωνιά με απλωμένο το χέρι και να καταριέσαι με οργή την αδιαφορία των ανθρώπων, όταν κι εσύ στην ίδια απονιά εξασκείσαι με το συνεχή εγωισμό των αξιώσεών σου.

Δεν με έπεισες γιατί παρατηρούσα ότι μόνο προς μια κατεύθυνση πήγαινες τη σκέψη σου, πώς θα λάβεις κι άλλα και πιο πολλά και περισσότερα και ποτέ τι θα θυσιάσεις, τι υποχωρήσεις θα κάνεις και πώς θα έχουν και οι άλλοι γύρω σου τύχη καλή.

Όλα έγιναν ποσότητα και αυτό δεν είχε τέλος. Αυτή η διαρκής διεκδίκηση δεν άφησε καλά πράγματα του χαρακτήρα σου ν’ ανθίσουν, πολλές ικανότητες να καρπίσουν. Δεν ξέρω πώς τα κατάφερες να νομίζεις πως μόνο εσύ υπάρχεις και μόνο τα πολλά έχουν νόημα για να γίνει η ζωή σου καλύτερη.

Η πίτα είναι μια και αν αξίωνες το πιο μεγάλο κομμάτι, οι άλλοι θα μοιράζονταν ψίχουλα.

Απ’ όλες τις πολλές δυνατότητες των αγώνων και των διεξόδων διάλεξες μόνο μία κι άφησες ανεκμετάλλευτες πηγές φαντασίας, τόσο που το μέλλον στέρεψε.

Είναι ευκαιρία τώρα να ξαναδείς πώς πήγαν τα πράγματα, που ενώ έπρεπε να τιμωρούν τη δική σου αχορτασιά, βλάπτουν όσους έχουν την περισσότερη ανάγκη.

Να βάλεις τώρα το μυαλό και τα χέρια σου σε κίνηση μήπως εφεύρεις κάτι βελτιωτικό, ώστε να βρεις και αλλού νόημα ψάχνοντας και για άλλες λύσεις και μαθαίνοντας επιτέλους να ανοίγεσαι, να ξοδεύεσαι και να δίνεις.

Και, κοίτα, δες και τα λάθη σου. Ο εχθρός δεν είναι τόσο κοντά όσο νομίζεις, δεν είναι τόσο έξω από σένα, αυτά που σε γλυκαίνουν μπορεί να αποδειχτούν δηλητήριο με τον καιρό, αυτό που θα ήθελα στο ξαναείπα, να βλέπεις από ψηλά, να βλέπεις μακριά, να βάζεις στο λογαριασμό σου πάντα και τους άλλους ανθρώπους. Αυτή η ακατάσχετη καχυποψία για όλους που έπρεπε να γίνουν υπηρέτες της ανάγκης σου δεν άφησε χώρο και χρόνο να εδραιωθεί ένα ελάχιστο εμπιστοσύνης και να δούμε πώς θα προχωρήσουμε.