"Αφιερωμένο σε ένα γίγαντα με πήλινα πόδια"

Πριν κάμποσες μέρες, ένας γίγαντας που έστεκε αγέρωχος έξω από το ναό των «απίστων χριστιανών» έγειρε αργά και σιγά το κορμί του στο θάνατο. Ένας γίγαντας με πήλινα πόδια, όπως αποδείχθηκε, τα οποία στάθηκαν ανήμπορα να τον κρατήσουν στη ζωή.

Έστεκε με κομμένες από ανθρώπινο χέρι ρίζες. Πάνω σε πλάκες, αντί για χώμα, που διώχναν το λιγοστό νερό της άνυδρης νησιωτικής φύσης. Μεγάλωνε και άπλωνε τις χαρές του σε όλους τους ζωντανούς του σύμπαντος, χωρίς να λογαριάζει φτιασιδώματα κι αρώματα, χρόνια, φύλα και χρώματα.

Κάποτε κάποιος μου ‘πε: «Αυτά τα δέντρα είναι πολύ σπουδαία. Υπήρχαν πριν από μας και θα συνεχίσουν να υπάρχουν και μετά από μας. Κάτω απ’ αυτά δροσίστηκαν οι παππούδες μας και θα δροσιστούν τα εγγόνια μας κι άλλοι πολλοί. Η ζωή μας ολάκερη δε φτάνει για να μοιραστούμε τη γνώση τους. Το πνεύμα είναι ανήμπορο να τα καταλάβει και μόνο η καρδιά μπορεί να τα νιώσει».     

Αλήθεια, ορέ, πού πήγαν οι καρδιές των ανθρώπων; Ποιος θεός τις ξερίζωσε; Όλοι εσείς με τα φρουφρού και τ’ αρώματα που προσεύχεστε με βαθιές υποκλίσεις, πιο κει από τον τάφο του γίγαντα, δε φοβάστε το θεό σας; Πώς μπορείτε, άδεια κουφάρια χωρίς καρδιά, να κάμετε πως μιλάτε μαζί του; Δε ντρέπεστε για τις χάρες που του ζητάτε; Μπακάλης είναι ο θεός σας, μωρέ; Μετράτε την «αγάπη» σας πάνω απ’ τα στιλέτα που φοράτε στα πόδια σας και πίσω απ’ τις γραβάτες που πνίγουν την ανθρωπιά σας.

Το δέντρο έπεσε και οι υπεύθυνοι το μόνο που ψέλλισαν, μέσα από τις άδειες φωτογραφίες τους, στους χαζούς εμάς, ήταν: «κοιτάξτε, ορέ, μωροί και άδειοι και προσκυνημένοι ψηφοφόροι, στο θάνατο είμαστε όλοι μαζί. Τεμαχίζουμε την ανικανότητά μας για τη γρήγορη αποκατάσταση της «τάξεως» και της ηθικής». 

Μάθετε όμως, υπεύθυνοι σκερβελέδες, ότι κάποιοι από μας, που έχουν ακόμα καρδιά στα στήθια, ξέρουν ότι ο θάνατος από μονάχος του έχει γλώσσα και δυνατή φωνή. Δε χρειάζονται εσάς για να τους δείξετε την αλήθεια του. Ούτε ξεπουλιούνται για ν’ αγοράσουν την ανυπαρξία σας για το βόλεμά τους.

Και να ξέρετε, ορέ, υπεύθυνοι σκερβελέδες, ότι ο θάνατος σέρνει μαζί του τη μοναξιά της θλίψης και της οδύνης,  το σεβασμό στη νομοτελειακή απώλεια και τη σιωπή της αγάπης που γράφεται ανεξίτηλα στη μνήμη. Μάθετε, λοιπόν, ότι η ζωή είναι αυτή που χρειάζεται παρέα και μάλιστα διανθισμένη με πολύ καρδιά, την οποία δεν έχετε!!!

Soten Soteks