ΕΝΡΙΚΟ, ΘΑ Σ ΑΓΑΠΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Της Νίνας Γεωργιάδου

Μ αυτα περιπου τα λογια, που εγραψε η Βιττορια στον τοιχο του City Plaza, σφραγιστηκαν 3 χρονια διαρκους, επιμονης και παραδειγματικης αλληλεγγυης.

Ενα μηνα μετα την καταπτυστη συμφωνια ΕΕ-Τουρκιας, το 2016, που εκλεισε την πυλη της Ειδομενης κι εραψε τα χειλη πολλων εγκλωβισμενων, στο City Plaza ξεκινουσε μια τριχρονη προσφορα, με οργανωση και παθος και με τον τσαμπουκα που εχει αναγκη η ζωη για να συνεχισει να υπαρχει. 

Η καταληψη ανοιγε τις πορτες, ενος κλειδαμπαρωμενου ξενοδοχειου, εστρωνε κρεβατια, γεμιζε καζανια κι εγραφε στα παλια της τα παπουτσια τις εισαγγελικες απειλες.

Μαζευτηκαν μαναδες και μωρα απο χαρτοκουτα, βρεγμενοι απ τα παρκα, κυνηγημενοι απ τους φασιστες και εζησαν. Και ζουν και μπορουν να ελπιζουν και να συνεπαιρνουν ανθρωπους σ ολο τον πλανητη, απ την Αngela Davis ως τον Manu Chao.

Αυτο το κινημα αλληλεγγυης σε ολη τη χωρα των μνημονιων, των νεοφτωχων, της καταρρακωμενης αξιοπρεπειας, των 6.500 αυτοκτονημενων και της χαντακωμενης μνημης, εγραψε μια σημαντικη σελιδα της συγχρονης ιστοριας. 

Ηταν ενα μικρο φως στο βαθος του μαυρου τουνελ. Μια υπομνηση των ανθρωπων που συνεχιζουν να θυμουνται, να σκεφτονται και να αισθανονται. 

Δεν θα πεθανουμε ποτε, κουφαλες νεκροθαφτες. 

Η χειραφετηση αυτου του λαϊκου κινηματος αλληλεγγυης, εξοργισε τους νοικυραιους, σιφιλιασε τους φασιστες και, δυστυχως, σοκαρε ακομη και μερος της αυτοαποκαλουμενης επαναστατικης Αριστερας. 

Ακομη αναλυουν κι επιδιωκουν να συμπερανουν. Και δυστυχως απ ο,τι φαινεται τα συμπερασματα ειναι το ιδο στρεβλα με την απουσια την ωρα του μεγαλου χαμου. 

Η αναγκη απο την οργανωμενη Αριστερα δεν ηταν η προσφορα χεριων στη μεταφορα απο τους σκυλοπνιχτες, στο ταϊσμα, ή το γιατροπορεμα. Σ αυτα η λαϊκη αλληλεγγυη εδωσε εξετασεις και περασε, σωζοντας χιλιαδες ζωες

Υπηρξε και υπαρχει αναγκη συστηματικης παρακολουθησης του νομικου αισχους που στηνεται εδω και στην υπολοιπη Ευρωπη, δημοσιοποιησης και αποδομησης του. Υπαρχει αναγκη κατακραυγης για τα στρατοπεδα συγκεντρωσης, λαϊκης καταδικης στην εξοικειωση με την αθλιοτητα και βεβαια μιας μεγαλης λαϊκης συσπειρωσης απεναντι στους πολεμους, στην εκμεταλλευση κσι το ρημαγμα της φυσης.

Η λαϊκη αλληλεγγυη δεν ηταν μια φιλευσπλαχνη ελεημοσυνη. Δεν ειπε ποτε "η σωτηρια της ψυχης ειναι πολυ μεγαλο πραγμα". Ειπε πως τα θυματα των ιμπεριαλιστικων πολεμων και της αγριας φτωχειας κι εκμεταλλευσης ειναι αδερφια μας. Στεκομαστε διπλα τους και στεκομαστε απεναντι σ αυτους που προκαλουν την ανθρωπινη δυστυχια. 

Η χειραφετηση που αποκτηθηκε μεσα σ αυτη τη μοναξια, καλο ειναι να προβληματισει αυτους που αυτοαπαοκαλουνται πρωτοπορια αλλα ειναι χαμενοι στη μεταφραση. 

Τα κλειδια του City Plaza δεν δοθηκαν στην ιδιοκτητρια αλλα στους απληρωτους εργαζομενους και ο χωρος παραδοθηκε αψογος σε καθαριοτητα και συντηρηση. 

Αυτο, ουσιαστικα και συμβολικα, ειναι ταξικη αλληλεγγυη.

Σημερα, η χαντακωμενη μνημη της πλειοψηφιας επελεξε τη φυγη προς τα πισω. 

Το υπουργειο καταστολης του πολιτη , αντι του εσωτερικων, αναλαμβανει το προσφυγικο-μεταναστευτικο. Δυναμεις καταστολης μαρσαρουν εξω απο τη Νοταρα, φωναζοντας , " ερχοται ξυλο και φυλακη"

Ερχονται δυσκολες μερες. Προσφυγες, μεταναστες, εργαζομενοι, ανεργοι, ασυλο και οι ξιφιες μανοπλις θα βρεθουμε σε πεδια λιθοβολισμου. 

Μια κοκκινη καρδια, οπως αυτη στο συνθημα , "Ενρικο θα σ αγαπω για παντα', μπορει να μας σωσει.