Ένας Παν - τελή(ο)ς "Αφηρημένος" ψάχνει

τα κλειδιά του...

  Όλοι είμαστε μόνοι μας στο στορυ μας Άνοιξαμε πανιά και κολυμπάμε μόνοι μας Αναζητάμε πάντα μια θέση τετράδιο για οδηγό στην πλωρη μας Για δείτε Κοιτάζω απ το μπαλκόνι ένα αγόρι που έξω βγήκε, στο σπίτι του δεν άντεχε ενα στήριγμα δεν είχε Μα τι είχε μα τι γράφω Πέρα το τετράδιο δεν το θέλω πάω στο πάρκο για να σπάσω την ρουτίνα γιατί φθηρει το σκοινί που κρατά την γκιλοτίνα Δες τι είδα όλοι ψαχνουνε την χλιδα Θα σκότωναν το είναι τους για να χουνε μια βίλα να τι είδα τώρα δες με τα πολλά Παρατάω το τετράδιο βαρέθηκα άντε γεια Κάτσε λεγε είσαι εντάξει; Όχι πάω στην βρωμιά Μα που είναι τα κλειδιά Πες μου που είναι τα κλειδιά (×2) Αδιο το δωμάτιο μολυσμένοι οι τοίχοι καθισμένος Ναι στο ράφι μου να πάρω ότι μου ανήκει Κοιτάζω την κατάντια σας και φεύγουμε οι στιχοι για τα άψυχα κορμια σας Την ψοροπεριφανεια και τα άθλια πρότυπά σας Το αγγελικό σας προσωπο που δείχνει στα παιδια σας την διαφορετικότητα να φτύνουν στην υγεία σας Να φτύσω ρε τα χρήματα όταν φεύγει η ανθρωπιά σας Κομμένος στο δωμάτιο η υπομονή μου λήγει Ναι με πνίγει η μοναξιά μου Τα τρεμομενα χέρια μου οι στιχοι απ την καρδιά μου Μα που είναι τα κλειδιά μου; Φεύγω από το σπίτι μπας και βρω την υγεία μου Πότε μου δεν τους άφησα να δούμε που πάω Στον δρόμο που δεν πέρασες μοναχος περπατάω δεν μιλάω μα κοιτάω ένας σε ένα μπαλκόνι Με βλέπει κάτι γράφει Περίεργος μου φαίνεται μονάχος σε ένα ράφι Εκεί Όπου το άφησε μια πένα που δεν γραφει Κοιτάει σταματάει πάλι γράφει Γράφει για τον ίδιο που δεν άντεχε στο σπίτι Τώρα ήτανε στον δρομο μα όταν φεύγει πάντα λείπει Αμιλητος του βαδίζει Μετράει τους ανθρώπους Για δες που καταλήγει είναι λίγοι Δεν σκέφτονται δεν βλέπουν Ασκοπα βαδιζουν στο ίδιο σημείο στέκουν αποφεύγουν να μιλήσουν Να πουνε για την βρώμα Για μια πόλη που δεν βλέπουν για μια πόλη που είν σε κομα Μα ποιος νοιάζεται Ποιος νοιάζεται γι'αυτά Να χουμε την υγεία μας και να βγάζουμε λεφτά άραγε είναι αρκετα; Πες μου που είναι τα κλειδιά Να φύγω από εδώ μέσα δεν αντέχω άλλο πια Μας έφαγαν οι μοδες και τα ακριβά λουριά Άντε βάλε τα καλα σου να σε πάρουν για δουλειά Γιατί τώρα αυτό πουλά μόνο η εμφάνιση σου τα όμορφα παπούτσια σου ποιος χεζει την ψυχή σου Ό νους τώρα μας παλιοσε και ζητηση δεν έχει πάμε έφυγαν αυτά με τα πολλα Παρατάω το τετράδιο βαρέθηκα άντε γεια Κάτσε λεγε είσαι εντάξει; Όχι πάω στην βρωμιά Μα που είναι τα κλειδιά Πες μου που είναι τα κλειδιά (×2)