Το βραβείο μιας στήσης...

Του Αντουάν Παρίνι

 

Το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να διδάσκονται τα παιδιά θα έπρεπε να ήταν ότι κάθε άνθρωπος κέρδισε έναν αγώνα δρόμου, πρώτος ανάμεσα σε δισεκατομμύρια σπερματοζωάρια κι ως εκ τούτου ένα τέτοιο δώρο δε νοείται να πάει χαμένο, κάνοντας συμβιβασμούς και λάθος επιλογές, που στερούν τη χαρά για ζωή. 

Αντ' αυτού μαθαίνουν να μη μιλάνε στους διπλανούς τους μες στην τάξη, να ανταγωνίζονται μεταξύ τους μέχρι τελικής πτώσης, να πιστεύουν σε νεφελώματα και Αη Βασίληδες και να θεωρούν πως είναι το κέντρο του σύμπαντος. 

Κι όλοι εμείς, άλλος λίγο, άλλος πολύ, είμαστε συνυπεύθυνοι για όλο αυτό το τσίρκο. Βαρέθηκα... 

Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα.