Στο...σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σχοινί

Του Ταξιάρχη Ευσταθίου

ΕΤΣΙ

Έχω πατήσει για τα καλά τα τριάντα. Τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα περίμενα.

Ευρώ, Ευρώπη και δε συμμαζεύεται, αλλά εγώ δεν έχω δουλειά εδώ και καιρό.

Μου προσφέρουν κάτι δουλειές που δε γουστάρω καθόλου να τις κάνω. 

Οχι γιατί ντρέπομαι ή γιατί είμαι τεμπέλης, αλλά γιατί νιώθω σα να βιάζομαι με τους όρους που μου βάζει ο κάθε τυχάρπαστος μικροαφεντικός.
Ξευτίλα σκέτη.  Και ο ένας πιο καθίκι απ’ τον άλλο. Όσο για το περιβάλλον της δουλειάς; Άστο καλύτερα..

Όμως αναγκάζομαι και κάνω κάνα μεροκάματο στη χάση και στη φέξη, γιατί δεν έχω λεφτά, περνάω δύσκολα και ζω με δανεικά.

Τον περισσότερο καιρό μένω κλεισμένος σπίτι. Κοντεύω να πάθω ιδρυματισμό.
Συχνά νιώθω ότι είμαι βάρος, η αξιοπρέπειά μου είναι τσαλακωμένη και η ψυχολογία μου είναι σκατά αλλά προσπαθώ να μην το δείχνω.

Έχω αρχίσει να μη μπορώ να ακολουθάω τους φίλους μου.

Γκόμενα; Ζωγραφιστή μόνο..

Μια μίζερη, πικρή παρηγοριά που με κάνει λίγο να ντρέπομαι την έχω καθώς βλέπω οτι υπάρχουν κάμποσοι στην ίδια κατάσταση.  Δε λέω, άλλοι είναι και χειρότερα, αλλά έτσι θα το πάμε;

Σκέφτομαι σοβαρά να φύγω έξω, αλλά δεν έχω βρει ακόμα κάποια άκρη.
Ψάχνομαι.
Πιστεύω κάτι θα γίνει, δεν το βάζω κάτω, ακόμα κρατάω.

Έτσι.
Ναι έτσι έχουν τα πράγματα μάγκες, αυτά είναι τα ζόρια μου.
Γι’ αυτό και σας το λέω μπέσα για μπέσα, μέσα βαθιά από την ψυχή μου και συμπαθάτε με:

Στ’ αρχίδια μου η κολοΜακεδονία σας