Η "Αγκίδα" σας εύχεται χρόνια πολλά και καλή πρωτοχρονιά!!!

Του Χρίστου Γεωργούση

Έτσι σαν κάλαντα (4ο και τελευταίο)

Πολλές ευκαιρίες συχνά αναφαίνονται για να δούμε πού πάμε, να ξανασυλλογιστούμε τους σκοπούς της πορείας μας, το νόημα της ζωής μας. Η πρωτοχρονιά ίσως η καλύτερη, αν και πάντα έχουμε την δύναμη να ξαναρχίζουμε. 

Προχωρούμε καταπάνω στη μοίρα μας με τον πανδαμάτορα χρόνο κριάρι φτερωτό, σαν έτοιμοι από καιρό, σα θαρραλέοι. Κάθε μέρα τώρα φέρνει περισσότερο φως και καταυγάζει στο στερέωμα της ζωής μας. Είτε το καλό πράξαμε, είτε το κακό, καιροφυλαχτεί άγρυπνη η ανάσταση κρίσεως. 

Σαν παιδιά κρατούσαμε καραβάκια χάρτινα και στις Λεύκες ανεμόμυλους χάρτινους, αλλά δεν ξέραμε πόσο ζαλίζει ο χρόνος με τα ταξίδια και τα γυρίσματα της μοίρας που αλέθει με πέτρινα δόντια. Λογαριαζόμαστε με το χρόνο, διασχίζουμε αποστάσεις και τον ξεχνούμε. «Γλύπτης των ανθρώπων παράφορος», άγγελος ή δαίμονας απώλειας, γρίφος της σύγχρονης φυσικής, βουλιάζει σε κέντρα έλξης διαλυόμενος για να συρρικνωθεί σε σωματίδια μελανών οπών, γεννώντας νέο φως κι άλλα σύμπαντα. Μέσα από χωροχρονικές σήραγγες ταξιδεύουμε αδιάκοπα στο παρελθόν ή το μέλλον, σε άλλους κόσμους γαλαξιών. 

Μας δόθηκαν η δωρεά της σκέψης, η δωρεά του ονείρου και η δωρεά του χρόνου, φίλου και συγγενή, αλλά και εχθρού απρόβλεπτου. Ίσως γίνει πιο φιλικός μαζί μας, αν ελευθερώσουμε το περίσσευμα της καρδιάς μας. Σκέψη, όνειρο και χρόνος, συντονιζόμενα σωστά, δίνουν ομορφιά και ελευθερία, τόσο, όσο αντέχουμε. 

Καλή χρονιά!

 

Επιχειρούμε καλύτερους λογαριασμούς με τον εαυτό μας, με τους ανθρώπους, με τον ταχυδρόμο χρόνο που δεν μας λογαριάζει. Λύνουμε τους κάβους ξαναπαίρνοντας στα χέρια χελιδόνια, καραβάκια, αετούς και ανεμόμυλους. Χάρτινα για να ξεγελούν με φτερούγες ανάλαφρες τα τέρατα των συμπληγάδων. Και πάμε κόντρα στις Σειρήνες, τραγουδούμε και 'μεις, λέμε σαν παιδιά τα κάλαντα, να τις αιφνιδιάσουμε, να τις κουφάνουμε!