Δε γ@μείς ψηλά καπέλα...

Του Αντουάν Παρίνι

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Δε με χαλάει ναούμ που πορπατάω την τετάρτη δεκαετία της ζωής μου. Ούτε που γκριζάρουν τα μαλλιά. Ούτε που κουραδιάζει το όλο σύστημα. Στα παπάργια μου. Είμαι αναλώσιμος κι ήρθα για να δω, να πω, να κάμω και να πουλέψω, για να ρθει κανας απογευματινός, να αμολήσει καλούμπα και να πουλέψει, για να ρθουν οι βραδινοί παρίες να τα κάνουνε πουτάνα και πάει κλαίγοντας.

Άλλα με χαλάνε, δικέ μου. Με χαλάει που στην ηλικία μου ο Ερατοσθένης φερειπείν ήταν υπεύθυνος στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας κι ο Τζωρτζ ο Μπεστ είχε ξεμουνιάσει κόκκαλο τα μισά Χάιλανδς. Που ο Έλβις ο Πρίσλευ είχε καταχτήσει τις μουσικές σκηνές της οικουμένης κάνοντας τα βυζανιάρικα άτριχα θήλεα να χύνουν κουβάδες για το ζελέ των μαλλιών του.Μέρχι κι αυτό το χάπατο, ο Τσιπραλέξης, έγινε απ' το πουθενά πρωθυπουργός της μπανανίας και σφουγγοκωλάριος μεθυσμένων πορνόγερων και κακοαγάμητων κουραδομπεμπέκηδων.

Κι εγώ δεν έχω να γίνω ένα μάριο φου. Δεν έχω να πάρω μισό κοτόπουλο ψητό να ντερλικώσω. Δε νέχω να πάρω χαρτί υγείας και σκουπιέμαι με φημερίδα να ούμ. Δεν έχω να πάρω γάλα μαντάμ.

Θα μου πεις πως είναι εντελώς άτοπη η σύγκριση. Και λίγα θα πεις. Και ροχάλα να με ρίξεις, δικαιολογημένη θα να σαι. Μη σου μπαίνουν ιδέες όμως, έτσι;. Άλλωστε, δεν είμαι ο μόνος μαλάκας φαντασιόπληχτος εδώ μέσα, με ζαντολάχιστα από Lada, που θα θελε να ήταν Λαμποργκίνι. Με εκατόν ογδομήντα εκατοστά ύπαρξης που θέλει να καρφώσει σε μπασκέτα του ΝΒΑ. Με δεκατρίο πόντς μαλαπέρδα και γιγαντοαφίσσα του Ρόκο του Σιφρέντιδος στο εικονοστάσι. Είπαμε..Είμεθα πολλοί μαλάκηδες εδώ μέσα, εκεί όξω, εντός, εχτός κι επί τα αυτχιά. Εντελώς για το μπούτσο παραμάσκαλα. Γκιώνηδες, ταγάργια, πουθενάδες μυρωδγιάδες, λέσια.

Ας είμαστε μαλάκηδες όμως μαναχά για πάρτη μας στην τελική. Κι ας μην φορτώνουμε τη μαλακία που μας δέρνει στον πάσα ένα συνάνθρωπα. Αλλιώς να πα να γαμηθούμε. Ή μάλλον να αυτοκτονήσουμε. Αλλά ποιος έχει τα αρχίδια;

Με αγάπη, Αγλέορας