Το πολύ μυρωδικό, δεν αρωματίζει, βρωμίζει...

Του Αντουάν Παρίνι

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Ο επικήδειος εν γένει -εν τοιαύταις θλιβεραίς περίστασες- είναι εκ προοιμίου άνευ αντικρύσματος, εφόσον το προσώπατο περί ου ο λόγος δε μπορεί να ακούσει τις παρόλες, ούτε καν να απαντήσει με ένα "φχαριστώ πολύ ναούμ" ή "σύρεκαιγαμήσπαλιογαζμάξερωγώ" κι ως εκ τούτου δύναται ο πάσα εις αγορητής (συμπεριλαμβανομένων και των χατζατζάρηδων σφουγγοκωλαρίων- για να μην πω πρωτοστατούντων) να λέει ό,τι του κάνει κέφι βάνοντας σάλτσες με το τουλούμι, τι μπούκοβα, τι μοσχοκάρυδα και λοιπά μυρωδικά.

Προσωπικά, δεν παίζει ούτε μία στο εκατομμύριο να βγω και να ξηγηθώ επικήδειο, ακόμα κι αν με σούρνουν απ' τους αστραγάλους σαν αγριογούρουνο. 

Εδώ δεν παγαίνω καν σε κηδείες. Γιατί να πάω; Αφού δε θα καταλάβει ο εκλιπών αν πήγα ή δεν πήγα. Στα τραπεζώματα όμως πάω, γιατί έχει γαλέο σκορδαλιά αφενός κι αφετέρου όλο και χαλβαδγιάζω καμιά ζωντοχήρα με διχτυωτό καλσόνενε και ούτω πώς βγαίνει ο χειμών μες στη χλιμάρα μου.

Να μου λεγες να πάω σε γενέθλια, να σου πω, οκ. Θα κάμω και μια πρόποση επί τω γεγονότι, λακωνικά, μεστά κι ευσύνοπτα. 

Σε κηδείες δεν παγαίνω, μαντάμ. Και αν τύχει και πει κανας άνθρωπας για πάρτη μου επικήδειο, θα σηκωθώ απ' την κάσα και θα τονε κάνω μαύρο στη ροχάλα μπροστά απ' την εικόνα του Αη Γιώργη, λοξά ζερβά απ' το παγκάρι και θα κάνω στον φασίστα νεωκόρο "ΜΠΟΥ".  Μετά θα ξαναμπώ - κύριος- και ας πάω στο διάολα. 

Όχι άλλα κενά λόγια ερήμην του δέχτη. Όχι άλλα πλυντήρια! 

Το καλύτερο θα ήτο, βεβαίως, να τα λέμε εν ζωή και τετ α τετ. Αλλά εκεί ελλοχεύει και η πιθανότης να πέσει και καμιά ψιλή. Και δεν αναφέρομαι σε τζούρα προφανώς, δικέ μου, που όλο εκεί στριφογυρίζει το μυαλό σου, όπως η σφήκα γυροφέρνει το σάπιο μούρο που χει πέσει πάνω σε αρτίως ξεφουρνισμένη κουράδα συνταξιούχου του ΟΓΑ κάτω από απόμερη γέφυρα του ηλεχτρικού σιδηροδρόμου, κάπου στην Αθήνα, μες στην καρακαντήλα του γαμημένου ετούτου καλοκαιριού, γαμώ το σπίτι μου...

Με αγάπη, Αγλέορας