Άπλωσε τα πανιά

Του Χρίστου Γεωργούση

Τι να ήταν αυτό που σε κράτησε κάθε φορά που λιγοψύχησες;

Ποια η σκέψη,

από πού το μήνυμα,

ποια θωπεία μυστικής τρυφερότητας

σε στύλωνε με καινούρια απόφαση;

Είναι που δεν πέφτει φως πάνω σε όλα

και πρέπει να γρηγορεί κανείς για ν’ ακούσει μια φωνή

«προχώρα και ζήσε»

και να τρέξει μ’ άλλο οίστρο το αίμα του.

Είναι που φοβούνται οι άνθρωποι

κι όλα τα παράθυρα μένουν κλειστά

και κάθε αγάπη θέλει θάρρος να λάμψει

και κάθε δύσκολη μοίρα θέλει κουράγιο και γνώση

να βρεις το θησαυρό που αφήνει.

Αν δεν έχεις από πού να πιαστείς,

τράβα πάνω την άγκυρα,

άπλωσε τα πανιά

κι άσε ν’ αποφασίσει ο άνεμος.

Θέλει λίγο αυδάδεια αυτός ο καιρός

για ν’ αλλάξει τη ρότα του,

γύρνα την πλώρη σου κατά ‘κει

που το πείσμα κάνει τις συμπληγάδες ν’ ανοίξουν.