Το ΔΣ της Δεν Έχει Ποτέ συνεδριάζει...

Το προσκλητήριο

Και η πρόσκληση

Επειδή κατά καιρούς πολλά ψέλνουμε στους διάφορους επίσημους φορείς για την αδυναμία ή ανυπαρξία τους αλλά και επειδή πάνω απ’ όλα προσπαθούμε να είμαστε αντικειμενικοί, ακούστε κι αυτό. 

Ο Comte de Monte-Cristo αποφάσισε τα αυτονόητα. Κάλεσε, για πρώτη φορά φέτος, σε ανοιχτό ΔΣ της Δεν Έχει Ποτέ, φορείς, συλλόγους και πολίτες, για να συζητήσουν για τα χάλια της παιδείας στο νησί μας. 

Τι να πούμε για αυτό; 

Καταρχάς, μπράβο του που το αποφάσισε. Είναι ένα δύσκολο θέμα με πολλές ελλείψεις και παραλήψεις τόσο από την κεντρική διοίκηση όσο και από την τοπική. Να ‘ναι καλά κάποιοι εκπαιδευτικοί, κάποιοι διευθυντές και κάποιοι πολίτες που βοηθούν, of the record, με διάφορους τρόπους. Αν δεν υπήρχαν κι αυτοί, η κατάντια μας θα ήταν αβάσταχτη όπως "η ελαφρότητα του είναι" του Κούντερα. 

Από την άλλη οι κακές γλώσσες λένε ότι ο Comte de Monte-Cristo πιέστηκε πολύ τόσο από την «Ένωση» των πατερομανάδων όσο και από άλλους, ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε. Όμως εκείνο που πρέπει να του αναγνωρίσουμε είναι ότι έτσι κι αλλιώς το αποφάσισε. Κι αυτό το λέμε, γιατί, ενώ πολλές φορές έχουν ασκηθεί πιέσεις προς το ξενοδοχείο του λόφου της Αγίας ΠΆχννης, ανάλογες αποφάσεις δεν υπήρχαν. 

Οι κακές γλώσσες βέβαια λένε και πάλι ότι η συνάντηση ήδη άρχισε να υποβαθμίζεται, αφού έχει οριστεί για τις 12 το μεσημέρι ώρα δουλειάς για τους περισσότερους. Γιατί, λοιπόν, Comte de Monte-Cristo, και με δεδομένο ότι ο πρακτικογραφούλης έχει δηλώσει ότι μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντά του ακόμα και τις μικρές πρωινές ώρες, που λέει ο λόγος, βάλατε τη συνάντηση τούτη την ώρα, ενώ ξέρετε ότι οι περισσότεροι είναι εργαζόμενοι και είναι πολύ δύσκολο να αφήσουν τις δουλειές τους; 

Όμως, πέρα από όλα ετούτα και επειδή το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό και επειδή για πρώτη φορά γίνεται ανοιχτό συμβούλιο της Δεν Έχει Ποτέ με καλεσμένους όλους μας και επειδή το θέμα αφορά τα παιδιά και τα εγγόνια μας, άρα το μέλλον μας, θα ήθελα εντός του θέματος να θέσω κάποια θέματα. 

1. Τι γίνεται με το Γυμνάσιο της Παροικιάς; 

2. Τι γίνεται με το ειδικό σχολείο; 

3. Τι γίνεται με τη στέγαση των νηπιαγωγείων και των παιδικών σταθμών; 

4. Τι γίνεται με το Κοινωνικό Φροντιστήριο; 

5. Πώς αντιμετωπίζεται η έκνομη συμπεριφορά μαθητών λόγω ψυχολογικών ζητημάτων εντός των σχολείων; 

6. Πώς αντιμετωπίζονται οι κτηριακές ανάγκες των σχολείων και με τι προτεραιότητα; 

7. Πώς αντιμετωπίζεται η στέγαση των αναπληρωτών εκπαιδευτικών; 

8. Πώς γίνεται η μεταφορά των μαθητών από και προς τα σχολεία και η μεταφορά τους σε διάφορες άλλες δραστηριότητες εκτός σχολείου (φροντιστήρια, αθλήματα κ.λπ.); 

9. Τι γίνεται με το πεζοδρόμιο που θα έπρεπε να υπάρχει τουλάχιστον στο χώρο μπροστά από την ευρύτερη περιοχή του 2ου Δημοτικού Σχολείου Παροικιάς; 

10. Με ποιο τρόπο συμβάλλει ο Δήμος στην επιμόρφωση των γονέων σε σχέση με τα παιδιά και το σχολείο; 

11. Ποια είναι η οικονομική δυνατότητα και διάθεση του Δήμου σε σχέση με τα αποθεματικά των δομών του για την αντιμετώπιση των παραπάνω ζητημάτων; 

Αυτά τα ολίγα, αγαπητοί συντοπίτες, και καλά ξέτελα

Αριστοφάνειος Επάκτιος