Γιατί έτσι μας αρέσει...

Του Γιώργου Ανδρεάδη

Φιλαράκο αυτή η χώρα δε σώζεται με τίποτα. Οι παράγκες απλά αλλάζουν χρώματα. Έτσι είναι. Άλλοι γεμίζουν τις τσέπες τους με χρήμα και άλλοι αδειάζουν τις ζωές τους στη κερκίδα. Ως Παοκτζής μεγάλωσα με τη καλύτερη Ελληνική ομάδα όλων των εποχών. Την ομάδα του ΠΑΟΚ της δεκαετίας του 70. Μιας ομάδας που έζησε τη μεγαλύτερη αδικία στα χρονικά του Ελληνικού ποδοσφαίρου παίρνοντας μόνο ένα πρωτάθλημα και δύο κύπελλα παίζοντας σε οχτώ τελικούς σε δέκα χρόνια και έχοντας 8 βασικούς παίχτες του στην Εθνική. Μετά απ' αυτό που σου περιγράφω αντιλαμβάνεσαι ότι δυστυχώς για μένα δεν μπορώ να χαρώ το σημερινό κυπελάκι κι ας είναι η ομάδα μου μια κλάση καλύτερη από τη δική σου. Το ξεφτιλίκι να γίνω γαύρος στη θέση του γαύρου δεν μπορώ να το καταπιώ με τίποτα. Ο Ιβάν ο τρόμπας είναι η συνέχεια του Μαρινάκη, του Αλαφούζου και του Μελισανίδη. Δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε άσπρη μέρα ούτε μ' αυτόν. Δυστυχώς ομάδα δεν μπορώ να αλλάξω. Μπορώ όμως να λέω την αλήθεια όπως έκανα πάντα. Ο παοκ φέτος άξιζε το κύπελο (ίσως και το πρωτάθλημα) αλλά το κατέκτησε με κατάφορη αδικία τόσο στον ημιτελικό με τον παο όσο και στον τελικό με την αεκ.