Λίγα λόγια περί παιδείας

Του Κώστα Δραγάτη

Πριν από δύο αιώνες περίπου και μετά το 1970 έως τις ημέρες μας, στην επιστήμη και τη φιλοσοφία έχουν γίνει μεγαλύτερα βήματα από αυτά που μπορούσε να προσφέρει ο θετικισμός και η χρήση των "επαγωγών" ως μοναδικού εργαλείου για την παραγωγή κανόνων και συμπερασμάτων.

Η παράθεση ποσοτικών στοιχείων δεν αρκεί για να αποδείξει την κατάσταση της ανθρωπότητας σήμερα, άρα και για να εξηγήσει την όποια τάση αναπόλησης.

Αν οι πολίτες περνούσαν στο οποιοδήποτε παρελθόν καλύτερα, πόσο μάλλον, αν έχουν βιωματική σχέση με αυτή τους την εμπειρία, δεν φταίει η ημιμάθεια τους, αλλά το σύστημα εξουσίας που δεν τους έχει κάνει κοινωνούς των προνομίων της εποχής τα οποία κρατά για τον εαυτό του. Συνεπώς, και η εμφάνιση της "παιδείας" σαν πανάκειας για την λύση των προβλημάτων της κοινωνίας και των τάσεων των μελών της, είναι επιστημονικά και φιλοσοφικά αποδεδειγμένη πλάνη, πόσο μάλλον, επειδή την προτείνουν εκείνοι οι "πεπαιδευμένοι" που ευθύνονται για την κρίση ως διαχειριστές της εξουσίας τα τελευταία χρόνια (πρώην πρωθυπουργοί/καθηγητές, πρυτάνεις πανεπιστημίου, τραπεζίτες κλποι που μίλησαν στους "δελφούς").

Παιδεία χωρίς δημοκρατία γίνεται; Δημοκρατία χωρίς δημοκρατική παιδεία γίνεται; Άραγε, όταν λένε" παιδεία" οι καθηγητάδες των τραπεζών μιλάνε για την δημοκρατική παιδεία ή την στείρα τεχνοκρατική των υποτακτικών τους ή την μη παιδεία που προσφέρουν στον λαό. Ξέρετε, αυτή των "έμφυλων ταυτοτήτων", των "αποβαθρών της Σμύρνης" κλπ....

Προτείνω ανεπιφύλακτα στους "βολεμένους" αναχρονιστές του θετικισμού των "δελφών" να μην αναφέρονται μόνο στην γνώση που τους "έφτιαξε" περιουσιακά τις δεκαετίες μετά τον β' παγκόσμιο πόλεμο και στις δεκαετίες της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής κρίσης.

Υπάρχει και άλλη γνώση, όπως η διαλεκτική μέθοδος, ο υλισμός, ο κριτικός ρεαλισμός κα. Μέθοδοι που ενδιαφέρονται για το παρόν και το μέλλον του ανθρώπου και όχι για τα "βυζαντινά" κάλλη και "τρόπαια" μίας μικρής κοινωνικής ομάδας πλουσίων και των αυλικών τους.