«Η ισχύς εν τη ενώσει»

Του Γιώργου Ανδρεάδη 

Σήμερα θα ήθελα να πω δυο λόγια για την εργατική αλληλεγγύη

 

Και επειδή καλό είναι να μιλάμε με παραδείγματα, δείτε τι προβλέπει το καταστατικό του σωματείου των εργαζομένων του Δήμου μας για το θέμα. Στο άρθρο 2 («Σκοποί του Συλλόγου») και συγκεκριμένα στην παράγραφο 4 αναφέρεται: «Σκοπός του Συλλόγου είναι… Η σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των μελών του και των μελών άλλων παρόμοιων συλλόγων και σωματείων, η προάσπιση της ενότητας του Συνδικαλιστικού Κινήματος, η συμπαράσταση και η αλληλεγγύη στα άλλα εργατοϋπαλληλικά και κοινωνικά σωματεία και συλλόγους». Επίσης στο άρθρο 3 («Μέσα του Συλλόγου» για την εκπλήρωση του παραπάνω σκοπού), στην παράγραφο 6 αναφέρεται: «Συμπράττει και συνεργάζεται με συνδικαλιστικούς και άλλους φορείς, σε κοινούς στόχους ανάπτυξης και προαγωγής των συλλογικών συμφερόντων των μελών».

 

Να επισημάνω, και πάλι, πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το ρητό «η ισχύς εν τη ενώσει» και πόσο καθοριστικής σημασίας είναι για τις διεκδικήσεις των εργατικών δικαιωμάτων, τα οποία εδώ και μια δεκαετία έχουν χαθεί στη «μετάφραση». Δυστυχώς, ένα μεγάλο κομμάτι της ευθύνης για την φθίνουσα πορεία του συνδικαλιστικού αγώνα ανήκει στους εργαζόμενους και ειδικότερα στους δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι αποδέχτηκαν την χωρίς όρους αποδόμηση του συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο χρησιμοποιήθηκε από πολλούς ως αναβατόριο προς την κομματική εξουσία. 

 

Αυτή η ευθύνη ήταν αποτέλεσμα της ψεύτικης οικονομικής ανάπτυξης που συντελέστηκε στη χώρα μας από το 1980 και έσκασε σα φούσκα στα μούτρα μας το 2009, πέντε χρόνια μετά από τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004. Μέχρι τότε όλες οι εφαρμοσμένες πολιτικές των κομμάτων εξουσίας, μέσω της τεχνητής αφθονίας και των φορέων κοινωνικοποίησης, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την κατάρρευση της συνδικαλιστικής αλληλεγγύης και κατ’ επέκταση το θρυμματισμό της κινηματικής δράσης. Οι ενεργοί πολίτες σταδιακά απομακρύνθηκαν από τα κοινά και ιδιωτικοποίησαν την όποια δράση τους την οποία έστρεψαν προς την κατεύθυνση της ικανοποίησης των προσωπικών συμφερόντων τους. Δυστυχώς, στο δρόμο προς το σήμερα, απωλέσαμε σημαντικά εργατικά δικαιώματα τα οποία είχαν κατακτηθεί με ιδρώτα και αίμα.

 

Εμείς, τώρα, ως εργαζόμενοι και πολύ περισσότερο ως συνδικαλιστές, οφείλουμε να αγωνιστούμε για την ανάκτηση αυτών των δικαιωμάτων. Τα σημαντικότερα εργαλεία για να επιτευχθεί αυτό είναι η συμμετοχή, η αλληλεγγύη και η άμεση δημοκρατία.