ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΜΑΓΙΣΣΩΝ

Της Νίνας Γεωργιάδου

Μια βραδιά με νυχτερινό μπάνιο, κρύο καρπούζι, ζεστές καρδιές, γέλιο μέχρι δακρύων και…μάγισσες, δεν είναι μια συνηθισμένη βραδιά, ακόμα και για έναν Ιούλιο ακόμα κι αν ο Ιούλιος αυτός είναι του αλλόκοτου και ανεξιχνίαστου 2020.

Η βοτσαλωτή παραλία της Γέφυρας έχει νότιο προσανατολισμό, που σημαίνει νηνεμία και κολλαριστά νερά. Κάπου, στη μέση του μικρού κόλπου της, χάσκει ο μεγάλος υποθαλάσσιος κρατήρας που αναβλύζει ζεστά, γιατρευτικά νερά, βλέπει τα καράβια που μπαίνουν και βγαίνουν απ’ το λιμάνι και υποδέχεται το κόκκινο φεγγάρι της φθίνουσας πανσελήνου.

Ο Μιραγά, ο γιος όλων μας, έφερε το κρύο καρπούζι, ο Μιχάλης τις μπύρες, ο Μαρτσέλο τις μάγισσες κι οι άλλοι τα μαγιό και το γέλιο μας.

- Το νησί Chiloe, λέει ο Μαρτσέλο, βρίσκεται στο Αρχιπέλαγος Chiloe, στον παράκτιο Ειρηνικό ωκεανό, δυτικά της Χιλής. Η γύρω θάλασσα είναι γεμάτη φυσητήρες φάλαινες, καρχαρίες, θαλάσσια λιοντάρια και πιγκουίνους
Ο ήλιος του Σαντιάγο εκεί γίνεται ομίχλη και η ξηρασία της Ατακάμα ξεχνιέται και μουλιάζει σε βροχές και παρθένα δάση σκοτεινά και ανεξερεύνητα, χωμένα στη θολούρα της ομίχλης. Ίσως γι’ αυτό το σκηνικό, η μαγεία εκεί γίνεται επάγγελμα.Στις ταυτότητες οι κάτοικοι του Chiloe δηλώνουν, άλλοι ψαράδες, άλλοι γεωργοί, κάποιοι δάσκαλοι ή καλφάδες, λίγοι μαραγκοί και πολλοί μάγοι ή μάγισσες. Πρόκειται για ένα οικογενειακό επάγγελμα που εξασφαλίζει, με πνεύμα ισότητας, το βιοπορισμό. Οι μάγοι και οι μάγισσες του Chiloe γιατρεύουν τον πονόλαιμο, την ποδάγρα, συντηρούν τον έρωτα, μαραίνουν τα φυτά του γείτονα, κάνουν ξόρκια στα γηρατειά και κοπανούν με χάρη το δυόσμο για το mohito και τα φίλτρα τους. Δικάστηκαν κάποιοι για κομπογιαννιτισμό εδώ κι ενάμιση αιώνα, αλλά απέδειξαν πως τα φυλαχτά τους έκαναν πιο καλοτάξιδα τα ιστιοφόρα dalcas και τα φίλτρα τους κατέβασαν περισσοτερο γάλα στις λεχώνες και αθωώθηκαν. Έτσι τώρα, διατηρούν μικρά μαγαζιά φίλτρων, χαϊμαλιών, φυλακτών με κοκαλάκια νυχτερίδας και προαιώνιες συνταγές με ξόρκια. Το νησί των μαγισσών, στη δυτική απόκρημνη ακτή που οι αέρηδες δεν αφήνουν δέντρο να σταθεί όρθιο και σπίτι να ορθοποδήσει, είναι η πατρίδα των γλάρων. Είναι τέτοιο το πλήθος τους, που όταν απογειώνονται, κρύβουν τον ουρανό κι εμποδίζουν τη βροχή κι όταν κρώζουν, ακούγονται μέχρι τη Γη του Πυρός.

Κουβέντα στην κουβέντα και με το φεγγάρι να ξεκοκκινίζει και ν΄ανεβαίνει ψηλότερα, ρωτάω τον Μαρτσέλο που κατάγεται από τα νιτροχώρια της Ατακάμα, αν διάβασε την Αφηγήτρια Ταινιών. Η απάντησή του έδειξε πόσο μικρό χωριό είναι η Γη.

- Ο Rivera Letelier Hernan κατάγεται από το ίδιο μέρος με τη μάνα μου, που το χωριό της άδειασε και μετά σκεπάστηκε από την άμμο της ερήμου και τώρα η μάνα μου δεν έχει τόπο στον οποίο να λέει πως γεννήθηκε. Γι αυτό όταν πια μετανάστες στο Μπουένος Άυρες ήρθε να μιλήσει ο Rivera Letelier Herman, πήρα τη μάνα μου, την Empeatrice del Carmen Alano Castro και την πήγα να τον ακούσει και να θυμηθούν μαζί τις ταινίες των παιδικών τους χρόνων.

Έτσι, συνεπαρμένη απ το νησί των μαγισσών και των γλάρων, και τις ταινιες που θα μπορούσε να αφηγηθεί η Empeatrice, έβαλα κάτω απ το μαξιλάρι μου τα μικρά Περουβιάνικα κουκλάκια του ύπνου, που είχαν φέρει οι Μαρτσέλοι σε προηγούμενο ταξίδι τους.