Και το μέλλον αόρατον!

Του Χρίστου Γεωργούση

Είχα ένα ηλικιωμένο γνωστό. Ήρθε μια μέρα στο σπίτι μου (1985) στην Πάρο και άρχισε ένα εξάψαλμο για κάποιο φίλο μου, της ηλικίας μου. Που είναι έτσι, που είναι αλλιώς, που είναι σκληρός, σταλινικός, φίδι κολοβό! Τον άφησα να τα λέει, να ξεσπάσει, να ξεθυμάνει. Δεν του είχε κάνει κάτι προσωπικά, τον αντιπαθούσε γιατί ήταν απ’ την άλλη μεριά.

Ο φανατισμός ήταν κομματικός απ' αυτούς που μάς γονάτισαν και πάντα κινδυνεύουν να αναστηθούν (Παρά λίγο να κάνουν εκρηκτικό μείγμα στο δημοψήφισμα!). Μετά λίγα χρόνια (2001) ο ηλικιωμένος συντηρητικός και φανατικός γνωστός μου πάντρεψε τον γιο του με την κόρη τού «σταλινικού» φίλου μου! Έχουν δυο παιδιά και ζουν καλά σήμερα. 

Ο μοίραρχος στην Ερυθραία (1972) με καλούσε συχνά (κάθε εβδομάδα έδινα το παρών) και μου έλεγε ότι οι κακοί Έλληνες θα πάνε στα ξερονήσια και οι καλοί Έλληνες, αυτός και οι χουντικοί και οι παρέες τους και όλοι οι ήσυχοι θα ζήσουν όμορφα. Την άλλη μέρα του Πολυτεχνείου είχε χρόνο να μού τηλεφωνήσει στο σπίτι να δει αν είμαι εκεί και όχι στις διαδηλώσεις ή στη φυλακή. Όταν έπεσε η χούντα με είδε να πλησιάζω στη στάση στην Κηφισιά και εξαφανίστηκε. Τι να πει ο καημένος; Τώρα είχε γίνει αυτός ο κακός Έλληνας! 

Οι καιροί αλλάζουν, το μέλλον είναι αόρατο, άπιαστο. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι έχουμε και το χρέος να ζήσουμε και δεν είναι πάντα εύκολο. 

Η θεία μου στην Εύβοια (1962) δεν μιλιόταν με τη γειτόνισσα στο σπίτι, είχαν κοινή αυλή και τη χώριζαν με κλαδιά. Μου είπε ότι κάποια μέρα η κατσίκα της έφαγε το κλήμα και από τότε δεν έλεγαν ούτε καλημέρα. Άλλο γείτονα δεν είχε! Αυτό κράτησε μέχρι τέλους, δεν συμφιλιώθηκαν ποτέ! Εμένα πάντως μου επέτρεψε να τη χαιρετώ καθώς είχα έρθει από την Πάρο και είχα άλλη ειρήνη μέσα μου. 

Μπροστά μας είναι η ζωή χείμαρρος και κατεβάζει τις αλήθειες σαν τις άσπρες κροκάλες του Βρόντα (χείμαρρος στην Πάρο) και συχνά ανατρέπει τα μέχρι πριν στερεά και δεδομένα. Ας κάνουμε κατά πώς κρίνουμε, αλλά ας σηκώνουμε και μια λευκή σημαία. Ας βάζουμε λίγο νερό στο κρασί μας, ο άλλος δεν είναι τόσο ξένος και εχθρός μπορεί να παντρέψουμε τον γιό μας με την αδελφή του ή την κόρη του, ποτέ δεν ξέρεις! Πρώτα είναι η ζωή και μετά το ποδόσφαιρο και η λογική των κομμάτων.

Ειρήνη υμίν! Καταλάγηθι τω αδελφώ σου!