Το τάβλι με τον "μικρό", οι "πόρτες" του "Αστέρα" και το "φεύγα" της ανθρωπιάς...

Του Άγη Μερεμέτη

Ο Αλέκος Αλεξανδρής μου ήταν πάντα αντιπαθής σαν ποδοσφαιριστής αλλά και σαν άνθρωπος, καθώς στο μυαλό μου έχει συνδυαστεί άρρηκτα με τα αίσχη της εποχής Κόκκαλη (κάποιες χρονιές ο ΟΣΦΠ ήταν καλύτερος από τις άλλες ομάδες και θα έπαιρνε ούτως ή άλλως το πρωτάθλημα, αλλά όχι 7 συνεχόμενα) και τις άπειρες βουτιές που έκανε για να κερδίσει πέναλτι.

Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση έκανε δηλώσεις που συζητήθηκαν, τη μία λέγοντας πως θα έκλεβε ακόμα και το παιδί του στο τάβλι και τη δεύτερη προχωρώντας σε ένα ρατσιστικό παραλήρημα στο facebook.

Μιας και εδώ και κάποιους μήνες ο συγκεκριμένος κύριος κάνει τον προπονητή στο μέρος που μεγάλωσα, την Πάρο, οι νέες του δηλώσεις με ενοχλούν ακόμα περισσότερο, γιατί αυτός ο άνθρωπος επηρεάζει τόσο ποδοσφαιρικά όσο και κοινωνικά ένα νησί στο οποίο σίγουρα δε χωρούν οι ρατσιστές.

Δεν γνωρίζω πως έχει αντιμετωπιστεί από τους Παριανούς, αλλά το γεγονός πως κάποιος ήταν κάποτε ταλαντούχος ποδοσφαιριστής δε σημαίνει απαραίτητα πως είναι και καλός προπονητής, ή πως πρέπει να τυγχάνει μεταχείρισης celebrity σε ένα τόπο που χειμώνα - καλοκαίρι είναι γεμάτος από άτομα με πολύ σημαντικότερη προσφορά (σε όποιον τομέα και αν δραστηριοποιείται ο καθένας).

Αλέκο, κάνε καμιά καλή προπόνηση, μάθε δυο πράγματα στα παιδιά του Αστέρα Μαρμάρων, και άσε τις ρατσιστικές δηλώσεις γιατί έτσι κάνεις κακό όχι μόνο στην εικόνα σου, όχι μόνο στα Μάρμαρα και τους ποδοσφαιριστές που πιθανόν να σε βλέπουν σαν πρότυπο, αλλά και στην ίδια την Πάρο.