Οι "νοικοκυραίοι" στις ταβέρνες τα Χριστούγεννα...

Του Αντουάν Παρίνι

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Παρατήρησε τούτες τις μέρες στις ταβέρνες τους νοικοκυραίους, ρε μάνγκα, πόσο έχει λαλήσει το μάτι τους από τη φρίκη και το άνχος... Και τσιτώνουν αν αργήσει η γκαρσόνα η βυζαρού κάνα πενταλεπτάκι ή τους γυρνάει το μάτι τανάποδο διότι ο μπακαλιάρος είναι Ισλανδίας κι ουχί Νορβηγίας, η ορχήστρα παίζει χασικλίδικα κι έχουμε και μικρά παιδγιά ξερωγώ και εκείνος ο μπουζουξής ρεύτηκε πριν στο μικρόφωνο και πού είναι το αφεντικό να υποβάλω ένστασις και η μπριντζόλα στάζει αίμα ασούμε. Και τι ήθελες να στάζει ρε μπάρμπα δηλαδής; Υγρά μπαταριώνε ή την καλλιέργεια ούρων της συννυφάδας του μπατζανάκη σου απ' τη Βόνιτσα καλέ μ' ;

Αμ, άσε και το άλλο... Όταν η βυζαρού σκάει μύτη με τη λυπητερή και μείον ένα κομβίον στο ιδρωμένο, πλέον, λευκό ποκάμισο, και παίρνει το κωλόχαρτο ο λακαμάς, εκεί μπαίνει η γυναίκα του η φακλάνα, μια καρακαηδόνα λατέρνα με φωνή σα φυσαρμόνικα μια βδομάδα στο μουσκχιό. Και τι πράματα είν' τούτα; Και ερχόμεθα παλαιόθεν εδώ ως πελάται και το σαραγλάκι ήτουνε ολίγον τι κιούσπα κι αη πετσώσου να πούμε, χρονιάρες μέρες.

Δικέ μου, με πέντε επισκέψεις σε ταβέρνες έχεις υλικό για ψυχολογική διατριβή ή για μυθιστόρημα-κόλαφο, που θα ταράξει τα ελώδη ευχελαιολασπόνερα της μνημονιακής ελληνικής κοινωνίας στο γαμημένο το λυκαυγές του Εικοστού Πρώτου- και τελευταίου- Αιώνος, και τα λοιπά... Alles gute και καλά κρασσά..

Με αγάπη, Αγλέορας