Δείτε πως η "αμάθεια" οδηγεί στον εθνικισμό...

Από Γιάννη Ανδρουλιδάκη 

“Οι Ενετοί ήρθαν στην Κρήτη τον 13ο αιώνα. Με μεγάλη παράδοση στην αρχιτεκτονική, το θέατρο και την πρώιμη λογοτεχνία άφησαν το στίγμα τους στο νησί, το οποίο ανέπτυξε αντίστοιχα τις τέχνες και την αισθητική του. 

Η Κρήνη του Ριμόντι, που απεικονίζεται στο ημερολόγιο ανήκει στην ύστερη ενετική περίοδο του Ρεθύμνου, τον 17ο αιώνα. Βρίσκεται στο κέντρο της Παλιάς Πόλης, εκεί που πίναμε παλιά τον πρώτο καφέ, τότε που έφτανε καράβι στο ρεθυμνάκι, πριν το καταργήσουν οι βαρδινογιάννηδες. Γύρω γύρω έχει και άλλα πολλά ενετικά κτίσματα, στα οποία κατοικούσε η nobilitas cretensis και τα οποία στην πλειονότητά τους έχουν μετατραπεί σε μπαράκια -και όχι μόνο. 

Η οικονομική παρακμή των Ενετών μετέτρεψε την Κρήτη σε Οθωμανική κτήση, στις 16 Σεπτεμβρίου του 1669. Όπως συνέβη και με τους Ενετούς, έτσι και η μίξη των οθωμανικών στοιχείων στην Κρήτη υπήρξε αρκετά ομαλή -ανεξάρτητα από τις συχνές εξεγέρσεις που αποτελούν προαιώνιο κρητικό χόμπι. Οι Κρήτες, διατήρησαν αρκετά στοιχεία της ενετικής κουλτούρας, συνέχισαν να ασχολούνται με το θέατρο, πολύ περισσότερο από ό,τι σε άλλες ελληνόφωνες περιοχές, αλλά εισήγαγαν στοιχεία της οθωμανικής αρχιτεκτονικής με μέτρο, άλλοτε δημιουργώντας ένα νεό είδος αρχιτεκτονικής με μεικτά στοιχεία και άλλοτε φτιάχνοντας πραγματικά μεικτά κτίσματα: το σπίτι μου στο Ρέθυμνο για παράδειγμα, από μπροστά ξεχωρίζει για τον βενετσιάνικο θόλο του, αλλά καθώς προχωράς προς τα μέσα καταλήγει σε έναν τουρκικό οντά -στη μέση του οικήματος υπάρχει ένα πηγάδι. 

Αυτή η μίξη των πολιτισμών συναντάται ιδιαίτερα και στην κρητική μουσική, όπου πέραν των οθωμανικών/ αραβικών και των ιταλικών επιρροών, συναντά κανείς και στοιχεία βυζαντινά. 

Βέβαια, η Κρήνη του Ριμόντι δεν αποτελεί υπόδειγμα αυτής της μίξης, είναι μια κλασική ενετική κατασκευή. 

Σε κάθε περίπτωση, αυτή είναι η υπερηφάνεια ημών των Κρητών. Ότι από τη χώρα μας πέρασαν Βυζαντινοί, Αραβες. Ενετοί, Οθωμανοί και από όλους κάτι πήραμε για να δημιουργήσουμε την κουλτούρα μας, μπάσταρδη και συναρπαστική. 

Αντίθετα με τη Ραχήλ Μακρή ας πούμε, που πέρασε από τους ΑΝΕΛ, πέρασε από τον ΣΥΡΙΖΑ, πέρασε από τη ΛΑΕ, πέρασε από την Πλεύση Ελευθερίας, αλλά το ίδιο ηλίθια έμεινε.”