Τουριστικοί προβληματισμοί...

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΠΡΟΣΟΧΗ!

Ο δαίμων του τυπογραφείου χτύπησε ανελέητα την "ΑΓΚΙΔΑ". Αποτέλεσμα του βάναυσου χτυπήματος ήταν να ζαλιστούμε και να τα κάνουμε μαντάρα. Ευτυχώς που μας διαβάζουν και κάποιοι και μας υπέδειξαν το λάθος. Ζητάμε ταπεινά συγνώμη από τους συγγραφείς αλλά και από τους αναγνώστες του ηλεκτρονικού περιοδικού μας.  

Το παρακάτω κείμενο δεν είναι του Δασκάλου, όπως είχαμε πει αλλά της Δημοτικής Συμβούλου Κας Μαρίας Χανιώτη.

Είναι γεγονός ότι η Πάρος βρίσκεται σε μια περίοδο ανοδικής πορείας κυρίως όσο αφορά την τουριστική ανάπτυξη.

Αυτό είναι βεβαίως ευχάριστο κι ελπιδοφόρο δημιουργεί όμως και την ανάγκη εγρήγορσης, την ανάγκη χάραξης πολιτικών για την προστασία της ταυτότητας του νησιού, την δημιουργία υποδομών που θα υποστηρίξουν την ανάπτυξη χωρίς να αλλοιώσουν την εικόνα, την διαχείριση των φυσικών πόρων και την αναζήτηση μοντέλου υποστήριξης ....

Στην παρούσα φάση οι αριθμοί τείνουν να ξεπερνούν τις δυνατότητες των υποδομών, τα όρια του περιβάλλοντος και τις αντοχές των κατοίκων. Οι ενεργειακές ανάγκες αυξάνονται συνεχώς, η επάρκεια σε νερό είναι κάτι που προβληματίζει ιδιαίτερα, το ίδιο και ο βιολογικός καθαρισμός σε αρκετές περιοχές και βέβαια το σοβαρότατο θέμα των απορριμάτων. 

Η αναγκαιότητα λοιπόν της προσπάθειας δημιουργίας ενός πλάνου δράσεων με όραμα, στόχευση, σωστή ιεράρχηση είναι αυτονόητη. Η επιλογή του μοντέλου ανάπτυξης του τόπου μας είναι στο χέρι μας, αν δεν θέλουμε να βρεθούμε για άλλη μία φορά μπροστά στα αρνητικά αποτελέσματα των παραλήψεων μας.

Και αυτό είναι το κείμενο του Δασκάλου

Του Χρίστου Γεωργούση

Φταις λιγάκι κι εσύ

Σε ένα του ποίημα ο Τούρκος ποιητής Ναζίμ Χικμέτ, χρόνια στη φυλακή, έγραφε για τα δύσκολα του καιρού του προσθέτοντας στο τέλος: "Δεν θα φτάσω να πω πως είναι από δικό σου λάθος. Αλλά φταις λιγάκι κι εσύ αδελφέ μου!". Απευθυνόταν στους συμπολίτες του που ησύχαζαν σωπαίνοντας, αδιαφορώντας, αφήνοντας την εξουσία να βαδίζει ανενόχλητη το δρόμο της. 

Δώσαμε μάχες, χύθηκε αίμα για να φτάσουμε ως εδώ να αποκτήσουμε πολιτικά δικαιώματα, να ψηφίζουν οι γυναίκες, να ψηφίζουν οι νέοι. Μετά τη δικτατορία όλοι είχαν μεγάλο ζήλο για εκλογές γιατί τις στερήθηκαν τόσα χρόνια με το "αποφασίζομεν και διατάσσομεν". Τώρα μόνοι μας ξεχάσαμε τα πολιτικά δικαιώματα και ριχτήκαμε σε άλλες μάχες καθημερινές που τις βρίσκουμε πιο ελκτικές για τη ζωή μας. Δεν ενδιαφερόμαστε, δεν συμμετέχουμε, δεν δίνουμε χρόνο, αφήνουμε μόνους τους άλλους στον πειρασμό της εξουσίας κι έτσι πολλά μένουν μετέωρα, σωρεύονται σε άμμο λησμονιάς οι εκκρεμότητες και ξυπνούμε όταν ο κόμπος φτάσει στο χτένι. 

Στη Νάξο δίπλα έγιναν συγκρούσεις για το νερό, ίσως αυτό μας γίνει βραχνάς κι εδώ κι ας κάνουμε σχέδια μεγαλεπήβολα στηριζόμενοι στην πολυκοσμία και την τρέλα του καλοκαιριού και τα ανεμομαζώματα. 

Πρώτοι οι πολίτες της Αγκαριάς κατέληξαν σε ένα ψήφισμα που δημοσιεύεται για τα προβλήματα της περιοχής. Αλλού πέρα βρέχει, όλα είναι καλά και το καλοκαίρι πάλι είναι κοντά με νέα σχέδια. Θα αναφερθώ κι εγώ άλλη ώρα στο ψήφισμα και στη λογική του, αλλά να που από εκεί που δεν το περιμένεις έρχεται συχνά μια φωνή εγερτήρια ξυπνήματος. 

Η καημένη η χούντα ήρθε και πήγε να μας ξυπνήσει κάποτε, έμεινε μπάστακας και βραχνάς επτά χρόνια, ξυπνήσαμε, έτσι πιστέψαμε και μετά κοιμηθήκαμε πάλι τον ύπνο του δικαίου. Φταίνε οι κακοί πολιτικοί, είπαμε και λύσαμε το πρόβλημα ρίχνοντας πάνω στους άλλους το φταίξιμο. Εμείς είμαστε αθώες περιστερές. 

Φταίμε κι εμείς λιγάκι για την απραξία, για την αδιαφορία και δεν το λέει αυτό ο Ναζίμ Χικμέτ μόνο!