Για όλα φταίει ο Δήμαρχος;

Επειδή έχει αρχίσει και μου τη σπάει πολύ όλο αυτό που γίνεται, θα ήθελα να πω δυο λόγια στους αδαείς και να θυμίσω και μερικές θεωρίες στους μυημένους. Από μικρό παιδί με χάλαγε η λογική του εξιλαστήριου θύματος, όπως επίσης και η νοοτροπία ότι για όλα φταίει ο Δήμαρχος, ο Πρόεδρος, ο Διοικητής και ο κάθε ο ή η.

            Ειδικότερα το τελευταίο διάστημα, όπου σταθώ και όπου βρεθώ, σε όποια διαδικτυακή μεριά κι αν ρίξω το μάτι μου ή όποια φυλλάδα κι αν ανοίξω, θα ακούσω ή θα διαβάσω μια κακή κριτική για το Δήμαρχο. Όλα στραβά κι ανάποδα τα κάνει.
Αυτός και μόνον αυτός. Λες και δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν στον Κωβαίο. Τίποτα δεν υπήρχε πριν και τίποτα δε θα υπάρχει μετά. Για όλα αυτός φταίει. Με τη λογική αυτή η δημοκρατία, ψευδώς, μετατρέπεται σε μοναρχία. Όλα τα άλλα καταργούνται. Να θυμίσω, λοιπόν, ότι πιο πάνω από το Δήμαρχο στέκεται το Δημοτικό Συμβούλιο και η λειτουργία του. Αυτό είναι το κυρίαρχο όργανο που παίρνει αποφάσεις και ελέγχει. Ο Δήμαρχος τρέχει και υλοποιεί.

            Το τελευταίο διάστημα ο Κωβαίος έχει γίνει περίγελος, γιατί, λέει, του έφυγαν πέντε δημοτικοί σύμβουλοι και δε θα προλάβει να βγάλει ούτε τη θητεία του. Μήπως θέλετε να δούμε για ποιους λόγους έφυγαν τουλάχιστον οι τέσσερις απ' τους πέντε δημοτικοί σύμβουλοι; Εκτός από έναν που δεν είχε κανένα λόγο να φύγει πριν τελειώσει η θητεία του και εξαναγκάστηκε να δηλώσει παραίτηση από εντελώς, κατά την άποψή μου, λάθος χειρισμούς του Δημάρχου, όλοι οι άλλοι παραιτήθηκαν για προσωπικούς λόγους. Ποιοι ήταν αυτοί οι λόγοι; Ο ένας, γιατί δεν έγινε Αντιδήμαρχος, ο άλλος, γιατί δεν πήρε μια δουλειά, ο άλλος, γιατί δεν έγινε Πρόεδρος στον σύνδεσμο κι ο άλλος για να κάνει το κέφι του μπαμπά του και αφού πρώτα μάζεψε την πελατεία που ήθελε. Αυτή είναι η κοινωνία μας, κύριοι. Κατά τα άλλα όλοι ασχολούνται με τα κοινά, γιατί θέλουν να προσφέρουν.

            Όμως ας θυμηθούμε τι έχει γίνει επί δημαρχίας του «κακού» Κωβαίου. Έγινε το νέο αεροδρόμιο το οποίο έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες γενικώς. Έγινε το κλειστό γυμναστήριο στη Μάρπησσα. Έγιναν δύο αίθουσες στολίδια για τον τόπο. Ξεκίνησε το έργο στην Αλυκή. Ολοκληρώνεται οσονούπω η αφαλάτωση. Έγινε μια καινούργια δομή στο Δήμο για τις ευπαθείς ομάδες. Έγινε το ξεκίνημα για τη δημιουργία νέου κλειστού στην Παροικιά. Ήρθε καινούργιο ασθενοφόρο στο νησί (ωραίο αυτό ε;). Γίνανε πλήθος πολιτιστικές, εκπαιδευτικές και αθλητικές εκδηλώσεις εκτός καλοκαιρινής σεζόν. Και όλα αυτά με το μίνιμουμ προσωπικό που υπάρχει στο Δήμο. Ποσώς με ενδιαφέρει, λοιπόν, αν ο Κωβαίος αποτελεί μόνο φιγούρα σε μια φωτογραφία. Εκείνο που ξέρω είναι ότι όλα τα παραπάνω, για να γίνουν προϋποθέτουν μια πολιτική συνέχεια της τοπικής αυτοδιοίκησης και πολύ συλλογική δουλειά. 

            Όλα όσα αναφέρω έγιναν, είναι αναμφισβήτητα και είναι ενταγμένα στη λογική του Δημάρχου καθώς και στη λογική εκείνων που τον ψήφισαν. Για όλους αυτούς ο Δήμαρχος που επέλεξαν είναι πετυχημένος, αφού τελικά η πολιτική που εφάρμοσε διαφύλαξε και αυγάτεψε τις δουλειές και το χρήμα στην τσέπη τους. Και ποια είναι η λογική αυτή; Μα φυσικά η λογική της εξυπηρέτησης του τουρισταριού. Όσοι απ’ αυτούς που τον θεωρούν επιτυχημένο και που δεν τον  ψήφισαν  απλά για διαμαρτυρία στον προηγούμενο Δήμαρχο είναι οπαδοί του δεύτερου περιφερειακού δρόμου, του μεγαλύτερου αεροδρομίου, της αύξησης του αριθμού των τουριστών μέσα σε μια περίοδο που θα τους επιτρέπει να κάθονται 8 με 9 μήνες το χρόνο, του μπαζώματος της παραλίας και της δημιουργίας πεζοδρόμου όχι για περπάτημα αλλά για μεγαλύτερο άπλωμα τραπεζοκαθισμάτων, της δημιουργίας πάρκινγκ στο αγροκήπιο, της κατάληψης και του τελευταίου κόκκου παραλίας.

            Τι απουσιάζει από τη σκέψη όλων αυτών; Μα φυσικά οι παραδοσιακές αξίες οι οποίες συνθέτουν μια αισθητική ηθική που οφείλουμε να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού.

            Όλοι αυτοί, λοιπόν, μαζί με τον Κωβαίο, έχουν τις προτεραιότητες αυτές που συνδέονται απολύτως με το χρήμα και το προσωπικό συμφέρον. Κοντά στα ρεκόρ της εισροής μεγαλύτερου όγκου τουριστών ή της ψήφισης του πιο in προορισμού, υπάρχει και το ρεκόρ της ανύπαρκτης δημόσιας υγείας, της προβληματικής δημόσιας παιδείας, της τεράστιας αύξησης των τιμών και των πάμπολλων παρανομιών που με γεωμετρική πρόοδο αυξάνονται δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την απώλεια της ταυτότητάς μας και κατ' επέκταση της καταστροφής του πολιτισμού μας.   

            Από την άλλη υπάρχει μια βαριεστημένη αντιπολίτευση, η οποία αναδεικνύει πλήρως το γενικότερο και ειδικότερο ξεχαρβάλωμα που υπάρχει γύρω μας. Πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω καταγγελίες πολιτών, εργαζομένων, συλλόγων να καταρρέουν με τόση ευκολία στο πλαίσιο ενός Δημοτικού Συμβουλίου όχι από την ικανότητα της διοίκησης να λύσει τα ζητήματα αλλά από την ανικανότητα της αντιπολίτευσης να τα αναδείξει.

            Ο στόχος της καλής λειτουργίας των θεσμών, η οποία επιτελείται μέσα σε ένα συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο, δεν είναι η τιμωρία, όπως πιστεύουν διάφοροι, αλλά μέσω του ελέγχου που θα ασκηθεί να αναδειχθεί η παρανομία και να λυθεί το πρόβλημα. Εδώ έχουμε το οξύμωρο να συζητιούνται οι καταγγελίες, να καταγράφονται οι παρανομίες και να παραμένουν σε ισχύ. Η ευθύνη για αυτό δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη και χρεωμένη σε έναν μονοπρόσωπο θεσμό, όπως είναι ο Δήμαρχος. Η ευθύνη είναι συλλογική και βαραίνει όλο το Δημοτικό Συμβούλιο καθώς και τους συλλόγους και τους πολίτες που κινούνται γύρω του, στο μέτρο που τους αναλογεί.  

Soten Soteks