Η ρεαλιστική παράνοια της "εξέλιξης"
Του Γιώργου Ανδρεάδη
Το τελευταίο διάστημα, ίσως και λόγω του καλοκαιριού, έχουν ενταθεί οι συζητήσεις για το κυκλοφοριακό. Κάθε ένας, ειδικός και μη, λέει την άποψή του, και καλά κάνει, υποστηρίζοντας όμως τα συντεχνιακά συμφέροντά του ή γενικότερα τη δουλειά του. Είναι ελάχιστοι αυτοί που εκφράζουν τις απόψεις τους απελευθερωμένοι από τα δεσμά της ιδιοκτησίας και του προσωπικού συμφέροντος.
Το κακό βέβαια που βιώνουμε ως κοινωνία δεν είναι η ελεύθερη έκφραση της άποψης, απ’ όπου κι αν προέρχεται, αλλά η ανικανότητά μας να ακούσουμε τα επιχειρήματα του άλλου και να συνεργαστούμε. Αν μπορούμε βέβαια, γιατί μπορεί και να μη μπορούμε.
Μέσα σε όλα τα άλλα που ακούστηκαν, προτάθηκε από κάποιους, και μάλιστα ως δείγμα εξέλιξης του τόπου, η δημιουργία και δεύτερου περιφερειακού δρόμου. Όταν ακούστηκε και αυτό, κατανόησα πλήρως ότι το πρόβλημα της Πάρου, και ειδικότερα της Παροικιάς, δεν είναι το κυκλοφοριακό και επίσης το πήρα απόφαση ότι κάθε καλοκαίρι θα χρειάζομαι μισή ώρα με τρία τέταρτα για να πάω από τον Παρασπόρο στο λιμάνι. Για αυτούς τους λόγους δεν έχω την παραμικρή διάθεση να μιλήσω για το κυκλοφοριακό. Αντίθετα θα ήθελα να πω δυο κουβέντες για την εξέλιξη του τόπου που περνά από έναν νέο, φαρδύ και φωτισμένο περιφερειακό δρόμο.
Όλοι αυτοί που έχουν αυτή την άποψη έχουν τοποθετήσει τον τουρισμό στην κορυφή της οικονομίας του νησιού, κόπτονται για την αισθητική του προϊόντος που οι περισσότεροι πουλάνε πανάκριβα και, φυσικά, είναι "εναντίον" των ανεμογεννητριών. Θεωρούν ότι, αν ο τουρισμός πάψει να υφίσταται, θα επιστρέψουμε στην εποχή της λάσπης και θα καταντήσουμε άγονη γραμμή. Θεωρούν ως εξέλιξη τις υπηρεσίες που πουλάνε στον τουρίστα και ως οπισθοδρόμηση την ενασχόληση με τον πρωτογενή τομέα.
Αποτέλεσμα αυτού ήταν να εξαφανιστεί σχεδόν πλήρως ο πρωτογενής τομέας και τα γόνιμα χωράφια να δώσουν τη θέση τους σε οικίες προς εκμετάλλευση. Η παραγωγή των ντόπιων προϊόντων εξασθένησε και ξεκίνησαν σε εντατικούς ρυθμούς οι εισαγωγές. Το χρήμα από μέσο διευκόλυνσης των ανταλλαγών έγινε βασιλιάς. Ο καταναλωτισμός αντικατέστησε την παραγωγή ως μηχανισμός λειτουργίας του οικονομικού συστήματος και οι υπηρεσίες, ο τριτογενής τομέας δηλαδή, οικοδομήθηκε στον αέρα της περιβόητης «φούσκας». Δώσαμε προτεραιότητα στο ρετιρέ χωρίς να έχουμε χτίσει ορόφους από κάτω.
Έτσι, λοιπόν, αρχίσαμε να θεωρούμε εξέλιξη το χτίσιμο του νησιού από άκρη σε άκρη, τη δημιουργία μαγαζιών για πώληση του τουριστικού προϊόντος που είναι και μπόλικο και ακριβό, την καταστροφή του παραλιακού μετώπου με την τοποθέτηση των βράχων για να προφυλαχθούν τα μαγαζιά από τη θάλασσα, την τοποθέτηση πλαστικών και γυάλινων καλυμμάτων στις προσόψεις των μαγαζιών για να προφυλαχτούν από τον αέρα, το μεγάλωμα του λιμανιού με τόνους τσιμέντο, για να χωράει περισσότερα και μεγαλύτερα καράβια που θα κουβαλάνε περισσότερο κόσμο, το αεροδρόμιο που μας φέρνει τετραπλάσιο και πενταπλάσιο πληθυσμό τουριστών, την κατάληψη των παραλιών, το παρκάρισμα των προς ενοικίαση αυτοκινήτων και μηχανών οπουδήποτε.
Στον αντίποδα αυτής της εξέλιξης είχαμε τεράστια υποβάθμιση της δημόσιας υγείας, παραμέληση της παιδείας - πολλά κτηριακά προβλήματα, αναπληρωτές που δυσκολεύονται να βρουν σπίτι να μείνουν κι αυτά που βρίσκουν είναι χωρίς θέρμανση, με υγρασία και ακατάλληλα για τη ζωή το χειμώνα, τεράστια κωλυσιεργία στο κτίσιμο του γυμνασίου της Παροικιάς κ.λπ., - πλήρη καταστροφή της δημόσιας διοίκησης και του δημόσιου τομέα γενικότερα, στο όνομα της νεοφιλελεύθερης άποψης που θέλει το πολύ κράτος να είναι η πηγή όλων των δεινών μας.
Έτσι, λοιπόν, αντί να προτιμήσουμε το μοντέλο της φυσιολογικής εξέλιξης της οικονομίας, προτιμήσαμε την "αλματώδη εξέλιξη". Αντί να δημιουργήσουμε ένα σταθερό και δυνατό πρωτογενή τομέα και μέσα από την ενίσχυση της παραγωγής να τον αναπτύξουμε και έτσι να περάσουμε στο δευτερογενή τομέα της μεταποίησης και εν συνεχεία στον τριτογενή τομέα των υπηρεσιών, τα καταστρέψαμε όλα για να μεταβούμε απευθείας στον τομέα των υπηρεσιών. Αντί να δημιουργήσουμε σταθερές θέσεις εργασίας στηριζόμενοι σε θεμελιώδεις οικονομικές βάσεις, αποφασίσαμε να οικοδομήσουμε στον κοπανιστό αέρα της κατανάλωσης και της ψεύτικης ανάγκης, δημιουργήσαμε σαθρές σχέσεις και θυσιάσαμε βασικές αρχές και αξίες στο βωμό του εύκολου χρήματος.
Έτσι, λοιπόν, όλοι αυτοί, οι οποίοι στο όνομα της "εξέλιξης" επιθυμούν δεύτερο περιφερειακό δρόμο, τοποθετούν πλαστικό ή γυαλί στις προσόψεις μαγαζιών του παραδοσιακού οικισμού, κτίζουν όπου βρουν, γεμίζουν με πλαστικές καρέκλες, ξαπλώστρες και ομπρέλες τις παραλίες θεωρώντας τες κτήμα τους, παρκάρουν όπου βρουν δημιουργώντας όχι μόνο το αδιαχώρητο αλλά και σοβαρούς κινδύνους για τη ζωή και ερμηνεύουν τους νόμους κατά το δοκούν. Επίσης δεν μπορούν να πείσουν κανέναν ότι ενδιαφέρονται για την αισθητική του νησιού, το κοινό συμφέρον και την εξέλιξη ή ότι είναι αντίθετοι με οποιαδήποτε εισβολή οικονομικών συμφερόντων μεγάλου βεληνεκούς αφού κινούνται στον άξονα της λογικής "το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό". Δεν γίνεται οι καταστροφείς να είναι ταυτόχρονα και τιμητές.
Και, τέλος, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κατηγορούμαι εγώ ως ουτοπιστής που θέλω να αλλάξω αυτή την παράνοια και δεν κατηγορείται ως παρτάκιας αυτός ο ρεαλιστής που τη δημιουργεί και κάνει τα πάντα για να την υποστηρίξει και να τη συνεχίσει στο όνομα των ατομικών και μόνο συμφερόντων του.
Μέσα σε όλα τα άλλα που ακούστηκαν, προτάθηκε από κάποιους, και μάλιστα ως δείγμα εξέλιξης του τόπου, η δημιουργία και δεύτερου περιφερειακού δρόμου. Όταν ακούστηκε και αυτό, κατανόησα πλήρως ότι το πρόβλημα της Πάρου, και ειδικότερα της Παροικιάς, δεν είναι το κυκλοφοριακό και επίσης το πήρα απόφαση ότι κάθε καλοκαίρι θα χρειάζομαι μισή ώρα με τρία τέταρτα για να πάω από τον Παρασπόρο στο λιμάνι. Για αυτούς τους λόγους δεν έχω την παραμικρή διάθεση να μιλήσω για το κυκλοφοριακό. Αντίθετα θα ήθελα να πω δυο κουβέντες για την εξέλιξη του τόπου που περνά από έναν νέο, φαρδύ και φωτισμένο περιφερειακό δρόμο.
Όλοι αυτοί που έχουν αυτή την άποψη έχουν τοποθετήσει τον τουρισμό στην κορυφή της οικονομίας του νησιού, κόπτονται για την αισθητική του προϊόντος που οι περισσότεροι πουλάνε πανάκριβα και, φυσικά, είναι "εναντίον" των ανεμογεννητριών. Θεωρούν ότι, αν ο τουρισμός πάψει να υφίσταται, θα επιστρέψουμε στην εποχή της λάσπης και θα καταντήσουμε άγονη γραμμή. Θεωρούν ως εξέλιξη τις υπηρεσίες που πουλάνε στον τουρίστα και ως οπισθοδρόμηση την ενασχόληση με τον πρωτογενή τομέα.
Αποτέλεσμα αυτού ήταν να εξαφανιστεί σχεδόν πλήρως ο πρωτογενής τομέας και τα γόνιμα χωράφια να δώσουν τη θέση τους σε οικίες προς εκμετάλλευση. Η παραγωγή των ντόπιων προϊόντων εξασθένησε και ξεκίνησαν σε εντατικούς ρυθμούς οι εισαγωγές. Το χρήμα από μέσο διευκόλυνσης των ανταλλαγών έγινε βασιλιάς. Ο καταναλωτισμός αντικατέστησε την παραγωγή ως μηχανισμός λειτουργίας του οικονομικού συστήματος και οι υπηρεσίες, ο τριτογενής τομέας δηλαδή, οικοδομήθηκε στον αέρα της περιβόητης «φούσκας». Δώσαμε προτεραιότητα στο ρετιρέ χωρίς να έχουμε χτίσει ορόφους από κάτω.
Έτσι, λοιπόν, αρχίσαμε να θεωρούμε εξέλιξη το χτίσιμο του νησιού από άκρη σε άκρη, τη δημιουργία μαγαζιών για πώληση του τουριστικού προϊόντος που είναι και μπόλικο και ακριβό, την καταστροφή του παραλιακού μετώπου με την τοποθέτηση των βράχων για να προφυλαχθούν τα μαγαζιά από τη θάλασσα, την τοποθέτηση πλαστικών και γυάλινων καλυμμάτων στις προσόψεις των μαγαζιών για να προφυλαχτούν από τον αέρα, το μεγάλωμα του λιμανιού με τόνους τσιμέντο, για να χωράει περισσότερα και μεγαλύτερα καράβια που θα κουβαλάνε περισσότερο κόσμο, το αεροδρόμιο που μας φέρνει τετραπλάσιο και πενταπλάσιο πληθυσμό τουριστών, την κατάληψη των παραλιών, το παρκάρισμα των προς ενοικίαση αυτοκινήτων και μηχανών οπουδήποτε.
Στον αντίποδα αυτής της εξέλιξης είχαμε τεράστια υποβάθμιση της δημόσιας υγείας, παραμέληση της παιδείας - πολλά κτηριακά προβλήματα, αναπληρωτές που δυσκολεύονται να βρουν σπίτι να μείνουν κι αυτά που βρίσκουν είναι χωρίς θέρμανση, με υγρασία και ακατάλληλα για τη ζωή το χειμώνα, τεράστια κωλυσιεργία στο κτίσιμο του γυμνασίου της Παροικιάς κ.λπ., - πλήρη καταστροφή της δημόσιας διοίκησης και του δημόσιου τομέα γενικότερα, στο όνομα της νεοφιλελεύθερης άποψης που θέλει το πολύ κράτος να είναι η πηγή όλων των δεινών μας.
Έτσι, λοιπόν, αντί να προτιμήσουμε το μοντέλο της φυσιολογικής εξέλιξης της οικονομίας, προτιμήσαμε την "αλματώδη εξέλιξη". Αντί να δημιουργήσουμε ένα σταθερό και δυνατό πρωτογενή τομέα και μέσα από την ενίσχυση της παραγωγής να τον αναπτύξουμε και έτσι να περάσουμε στο δευτερογενή τομέα της μεταποίησης και εν συνεχεία στον τριτογενή τομέα των υπηρεσιών, τα καταστρέψαμε όλα για να μεταβούμε απευθείας στον τομέα των υπηρεσιών. Αντί να δημιουργήσουμε σταθερές θέσεις εργασίας στηριζόμενοι σε θεμελιώδεις οικονομικές βάσεις, αποφασίσαμε να οικοδομήσουμε στον κοπανιστό αέρα της κατανάλωσης και της ψεύτικης ανάγκης, δημιουργήσαμε σαθρές σχέσεις και θυσιάσαμε βασικές αρχές και αξίες στο βωμό του εύκολου χρήματος.
Έτσι, λοιπόν, όλοι αυτοί, οι οποίοι στο όνομα της "εξέλιξης" επιθυμούν δεύτερο περιφερειακό δρόμο, τοποθετούν πλαστικό ή γυαλί στις προσόψεις μαγαζιών του παραδοσιακού οικισμού, κτίζουν όπου βρουν, γεμίζουν με πλαστικές καρέκλες, ξαπλώστρες και ομπρέλες τις παραλίες θεωρώντας τες κτήμα τους, παρκάρουν όπου βρουν δημιουργώντας όχι μόνο το αδιαχώρητο αλλά και σοβαρούς κινδύνους για τη ζωή και ερμηνεύουν τους νόμους κατά το δοκούν. Επίσης δεν μπορούν να πείσουν κανέναν ότι ενδιαφέρονται για την αισθητική του νησιού, το κοινό συμφέρον και την εξέλιξη ή ότι είναι αντίθετοι με οποιαδήποτε εισβολή οικονομικών συμφερόντων μεγάλου βεληνεκούς αφού κινούνται στον άξονα της λογικής "το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό". Δεν γίνεται οι καταστροφείς να είναι ταυτόχρονα και τιμητές.
Και, τέλος, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κατηγορούμαι εγώ ως ουτοπιστής που θέλω να αλλάξω αυτή την παράνοια και δεν κατηγορείται ως παρτάκιας αυτός ο ρεαλιστής που τη δημιουργεί και κάνει τα πάντα για να την υποστηρίξει και να τη συνεχίσει στο όνομα των ατομικών και μόνο συμφερόντων του.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου