Η παρανοϊκή ντόπα της αντίφασης

Ο Κεντέρης και η Θάνου όντως αθωώθηκαν για το ατύχημα με τη μηχανή. Θυμίζω ότι πρωτόδικα είχαν φάει από 30 μήνες. Στη συνέχεια και 7 χρονάκια μετά το συμβάν, δηλαδή το 2011 και εν μέσω κρίσης, το εφετείο τους αθώωσε βγάζοντας λάδι και όλους όσους συμμετείχαν δευτερευόντως στο ατύχημα όπως οι γιατροί του ΚΑΤ που υπέγραψαν τα σχετικά χαρτιά κ.λπ. Οι δύο αθλητές ουδέποτε κρίθηκαν για τη ντόπα που χρησιμοποιούσαν, για να πετύχουν αυτά που πέτυχαν, τη στιγμή που ο «χορηγός» τους από το ίδιο δικαστήριο «έφαγε» 12 μήνες για κατοχή ντόπας με τριετή αναστολή λόγω πρότερου έντιμου βίου. Να χαρώ εγώ ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Να σημειώσουμε επίσης ότι οι δύο αθλητές ουδέποτε κρίθηκαν για την «παράνομη» ντόπα τους, αφού δεν καταδέχτηκαν, ενώ κλήθηκαν, ούτε να ουρήσουν τα τσισάκια τους στο αποστειρωμένο πλαστικό για εξέταση. Αυτά τα ολίγα προς αποκατάσταση της όποιας πραγματικότητας θέλει να βλέπει ο καθένας μας.

                Το θέμα μας όμως δεν είναι αυτό. Το  θέμα μας είναι ότι, για άλλη μια φορά και μάλιστα με τους Ολυμπιακούς αγώνες να γίνονται στο σπίτι μας και με τα μάτια όλης της υφηλίου στραμμένα επάνω μας, η Ελληνική πολιτεία έπνιξε την αξιοπρέπειά της στα τσισάκια των χρυσών ολυμπιονικών μας. Αντί να αναδείξει το θέμα και να ξεκινήσει, ως χώρα που γέννησε την ολυμπιακή αθλητική ιδέα της ευγενούς άμιλλας και του συναγωνισμού, αδυσώπητο αγώνα ενάντια στη ντόπα, έστειλε τους αθλητές βόλτα με τη μηχανή να πάρουν αέρα. Ή μήπως έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι όσοι κάνουν πρωταθλητισμό σε οποιοδήποτε άθλημα σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου δεν είναι ντοπαρισμένοι; Άρα ποσώς με ενδιαφέρει γιατί οι οποιοιδήποτε υπεύθυνοι διάλεξαν τους οποιουσδήποτε ολυμπιονίκες να έρθουν, γιατί όλοι παίρνουν τη ντόπα τους και όλοι πλέον μέσα απ’ αυτή πρώτα απ’ όλα φροντίζουν για το παντεσπάνι τους.

                Όμως, για να μπούμε και στην πραγματική ουσία του θέματος, δύο είναι οι επιλογές που έχουμε ως πολίτες να σκεφτούμε και να πράξουμε. Αν σκεφτούμε ως μεταλλαγμένα άτομα, πλήρως υποταγμένα στην αξία του χρήματος ως υπέρτατου αγαθού, στο πλαίσιο καπιταλιστικών αρχών που προάγουν τον ανταγωνισμό και υποχρεώνουν την ανθρώπινη ζωή να επιβιώνει σε επίπεδο ζούγκλας, τότε καλώς γίνονται όλα αυτά, καλώς οι αθλητές ντοπάρονται, καλώς έρχονται και μιλάνε στα παιδιά μας, καλώς μεγαλώνουμε κι εμείς τα παιδιά μας με αυτή την αρχή, καλώς ευχόμαστε η επιστήμη της χημείας να κάνει πιο ασφαλή τη ντόπα και να δημιουργεί με ασφαλή τρόπο υπεράνθρωπα ρομπότ, καλώς έχουμε ξεχάσει αξίες, ιδανικά και αρετές στο όνομα του καπιταλιστικού κέρδους, αφού τελικά μας εκφράζει. Αν σκεφτούμε ως άνθρωποι που προσδοκούμε ισότητα, ισονομία, δημοκρατία, αλληλεγγύη, σεβασμό στη διαφορετικότητα, αρμονία, αγάπη, συντροφικότητα κ.λπ., κακώς δίνουμε αξία στους σημερινούς πρωταθλητές, κακώς τους παρακολουθούμε, κακώς τους χειροκροτούμε, κακώς τσακωνόμαστε για τις ομάδες, όσο δίκιο κι αν πιστεύουμε ότι έχουμε, κακώς καθόμαστε στους καναπέδες μας απαθείς, κακώς αποδεχόμαστε την υποδούλωση των αξιών στο χρήμα και τη στείρωση της πολιτικής τέχνης από τις ιδέες.

                Τώρα, βέβαια, μπορείτε να μου πείτε κι εσείς, όπως κάποιοι όψιμοι «αριστεροί» του συρμού, ότι κι εμείς έχουμε σοσιαλιστικές και κομουνιστικές ακόμα ιδέες αλλά αναγκαστικά και με πόνο ψυχής πράττουμε ως καπιτα-ληστές, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.

Soten Soteks