Το τελευταίο βήμα

Αν και αυτές τις μέρες έχουν γίνει πολύ σημαντικά πράγματα στην πρωτεύουσα του ψαρεμοχωρίου μας (ψάρεμα με την έννοια της αλίευσης των τουριστώνε), θα ήθελα και πάλι να πω δυο λόγια για τους ασυνάρτητους, που, λόγω της κρίσης, ξετσουτσουνιάσανε και έχουνε βαλθεί να μας ρίξουνε στα τέσσερα, που είναι και της μοδός άλλωστε σήμερα. Έτσι γίνεται λόγος για τις παρελάσεις των παιδακιών, για το ντύσιμο των κοριτσακιών, για τον θάνατο των χριστιανώνε στους πολέμους που οι ίδιοι σπέρνουνε στον μάταιο τούτο κόσμο, αλλά πάντα μακριά από τις άγιες πόρτες τους.

 Όμως αυτοί οι τελευταίοι της αιρέσεως των χρημστιανών (είναι χριστιανοί με τη στενή έννοια, αλλά παράλληλα πιστεύουν σε μια τεχνοκρατική και άκρως ρεαλιστική δύναμη του υπέρτατου όντος, που είναι πανταχού παρόν και τα πάντα «πληρών», έχει τριαδική, φυσικά, υπόσταση -καπιταλισμός, πλούτος, εθνικισμός- και η αρχή είναι το χρήμα) λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο, γιατί είναι γνωστό τοις πάσι ότι όποιος παίζει με τη φωτιά καίγεται και ο ίδιος. Έτσι κλαίνε για τους φράγκοι, που συναντούν το Θεό μια στο τόσο, αλλά στα ωά τους για τους αλλόθρησκοι και τα παιδιά τους, που συναντούν τον Μωάμεθ καθημερινά. Ούτε, βέβαια, τους απασχολεί το ό,τι και τους δύο, και τους μεν επισκέπτες του υιού του Θεού, δηλ. του Χριστού, και τους δε του προφήτη Μωάμεθ, τους στέλνει η ίδια αίρεση των ΧΡΗΜΣΤΙΑΝΩΝ.

Και βέβαια, μέσα στον πουρέ που επικρατεί στο κεφάλι τους, είναι ανάκατα και άλλα πολλά υλικά… κατεδάφισης. Έτσι μας ενοχλεί που η κοπελούδα θα φορέσει το κοντό φουστάκι της και θα πάει στο σχολείο ή θα κάνει παρέλαση «άσεμνα» ντυμένη. Κι εδώ είναι που αρχίζει να χάνεται το τόπι. Δηλαδή αντί να φροντίσουμε, απ’ το σπίτι κιόλας, την καλλιέργεια των μυαλών της κοπελούδας απ’ τη μια και του κοκορίκου απ’ την άλλη, ώστε να εκτιμήσουν αισθητικά το ωραίο, προτιμάνε να θέσουν περιορισμούς, οι οποίοι με μαθηματική ακρίβεια θα ανεβάσουν την κοπελούδα στην μπάρα του μπαρ και τον κοκορίκο, μεθυσμένο πια, από κάτω να προσπαθεί να ανακαλύψει το φως με τον πιο χυδαίο τρόπο. Ο σοφός έδειξε το φεγγάρι και ο βλάκας είδε το δάχτυλο.

Και η πλάκα συνεχίζεται με τις παράτες. Πρέπει, λέει, να συμμετέχουν σ’ αυτές, αν είναι δυνατόν, όλα τα παιδάκια. Έτσι είναι το φρόνιμον και το ηθικόν. Και αν δεν θέλουν, να υποχρεωθούν. Αυτός είναι ο ρόλος του μάθε παιδί μου γράμματα για δαύτους. Δεν έχει δικαίωμα κανείς να αρνηθεί να τιμήσει τον θάνατο αυτών που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία. Η παρέλαση για τους εθνικόφρονες αντικαθιστά ως τύπος την αξία και το σύμβολο την ιδέα. Δεν έχει δικαίωμα κανείς να τους απαγορεύσει, ελεύθερα να υποχρεώσουν ένα παιδί να παρελάσει. Ο κύκλος των χαμένων ασυνάρτητων άνοιξε και σας περιμένει… να σας… πνίξει.

 Το πιο σπουδαίο όμως είναι, όταν οι ασυνάρτητοι πανηγυρίζουν, γιατί κάποιοι αποχωρούν απ’ τα κοινά. Προφανώς η άποψή τους είναι «Η άποψη». Δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει άλλη. Η αλήθεια είναι μία και είναι η δική τους. Άσε που, όπως λένε οι ασυνάρτητοι, όλοι αυτοί οι προοδευτικοί του είδους χρησιμοποιούν και άνομα μέσα για την επίτευξη των σκοπών τους. Πρέπει η κοινωνία να τους αποβάλει, όπως εκείνα τα άγια χρόνια που η «επανάσταση» τους έστελνε διακοπές. Προφανώς το καθεστώς λειτουργεί νόμιμα. Άλλωστε η χώρα είναι εις στον γύψον. Άρα χρειάζεται «νόμιμα» να παραχωρήσουμε την εθνική μας κυριαρχία, ο Θεός να την κάνει, στο κουαρτέτο της μαριονέτας και να θέσουμε «νόμιμα» τους βολευτές μας στα τέσσερα, όπως είπε και ο Μπάκας Κλασμένος των «ΑΝ Ελεγα αΛηθεια». Είναι «νόμιμα» τα λουκετάκια που κουδουνάνε με τις χοντρές αλυσιδίτσες τους στις πόρτες των μαγαζακιών της μεσαίας ταραχής. Είναι «νόμιμες» οι ψαλιδιές στις συνταξούλες των παππούδων, που στενάζουν στα «ΚΑΠοτε Ημουν νέος». Μας έχουν ταράξει στη νομιμότητα, όπως έλεγε κάποτε και ο «τΣΥΡΙΖΑ απ’ τον πάτο του ρέματος». Άρα κι εμείς έχομεν την υποχρέωσιν να είμαστε νομιμόφρονες. Ε τώρα, αν ρίχνουμε και κανά μπάτσο σε κανένα ξυπόλυτο ή  γκρεμίζουμε και κανα πάγκο κανενός φουκαρά αλλοδαπέου, δεν τρέχει τίποτα, γιατί, έτσι κι αλλιώς, λαθραίοι είναι κι αυτοί. Αλήθεια, μια και το ‘φερε η κουβέντα, όλοι αυτοί οι εθνικοχριστιανοί που διαμαρτύρονται για όλα αυτά τα σοβαρά θέματα, που απασχολούν γενικότερα το ελλαδιστάν και ειδικότερα το «πλούσιο» ψαρεμοχώρι μας, τι μας προτείνουν να ψηφίσουμε στις εκλογές που, αργά ή γρήγορα θα ‘ρθουν;

Η κρίση, λοιπόν, για να κλείνουμε, γιατί έχει και ρεύμα και θα πουντιάσουμε, έβγαλε στην επιφάνεια τα διαπιστευτήρια της αφόδευσης της πιο τοξικής τροφής που έχει παράξει το σύστημα για να επιβιώσει, τον εθνικισμό, που, παρεμπιπτόντως, είναι το τελευταίο βήμα πριν την ολοκληρωτική καταστροφή.             

Αριστοφάνειος Επάκτιος.